Με ένα συγκλονιστικό και βαθύτατα προσωπικό κείμενο, η Ιωάννα Άντζα αποχαιρέτησε δημόσια τον πατέρα της, Παρασκευά Άντζα, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 50 ετών έπειτα από σκληρή μάχη με τη νόσο ALS. Η κόρη του, μέσα από την ανάρτησή της, αποκαλύπτει τον άνθρωπο πίσω από τη δημόσια εικόνα: έναν πατέρα που αγαπούσε αθόρυβα, ζούσε για την οικογένειά του και δεν κράτησε ποτέ κακία, παρά τις πληγές που δέχθηκε στη ζωή του.
Τι έγινε: Η δύσκολη μάχη με τη νόσο ALS
Ο Παρασκευάς Άντζας αντιμετώπισε τη νόσο ALS — μια ασθένεια του κινητικού νευρώνα — για περίπου εννέα μήνες, κατά τη διάρκεια των οποίων η κατάστασή του επιδεινώθηκε γρήγορα και σκληρά. Τα πρώτα συμπτώματα εμφανίστηκαν με αδυναμία και μούδιασμα στα χέρια, δυσκολία στις κινήσεις και στιγμές που τα πόδια του τον εγκατέλειπαν ξαφνικά. Κανενός ανθρώπου ο νους, όπως σημειώνει η κόρη του, δεν θα πήγαινε αρχικά σε κάτι τόσο βαρύ. Με την πάροδο του χρόνου, η ασθένεια επεκτάθηκε, φέρνοντας δυσκολίες στην ομιλία και στην κατάποση, ενώ τελικά ο Παρασκευάς Άντζας χρειάστηκε συνεχή μηχανική υποστήριξη οξυγόνου.
Δίπλα του από την πρώτη στιγμή βρέθηκαν η κόρη του Ιωάννα και η σύζυγός του, που τον φρόντισαν καθημερινά μέχρι το τέλος. Όπως γράφει η ίδια η Ιωάννα, τα «δύο κορίτσια του», όπως τις αποκαλούσε ο Παρασκευάς, στάθηκαν αδιάκοπα στο πλευρό του. Παράλληλα, στη δύσκολη αυτή περίοδο βρέθηκαν και τα δύο αγόρια της οικογένειας, ο Παναγιώτης — που υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία — και ο Κωνσταντίνος, που εργαζόταν στην πόλη όπου ζούσε, ο καθένας στηρίζοντας με τον δικό του τρόπο. Ιδιαίτερα συγκινητική είναι η αναφορά στις τελευταίες στιγμές στην εντατική, όταν ο Παρασκευάς προσπάθησε να επικοινωνήσει με τα παιδιά του, παρότι βρισκόταν σε καταστολή.
Η Ιωάννα Άντζα τονίζει στο κείμενό της ότι ο πατέρας της δεν παραπονέθηκε σχεδόν ποτέ κατά τη διάρκεια της ασθένειας. Αντίθετα, διατήρησε το χιούμορ και την τρυφερότητά του ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, ενώ φρόντιζε να στηρίζει ψυχολογικά τους ανθρώπους γύρω του. Ο Παρασκευάς Άντζας πάλεψε μέχρι τέλους, όπως γράφει η κόρη του, γιατί δεν μπορούσε να αποχωριστεί τα παιδιά του.
Αντιδράσεις: Το πορτρέτο ενός ανθρώπου με αξιοπρέπεια
Στο αποχαιρετιστήριο γράμμα της, η Ιωάννα Άντζα επιλέγει να μιλήσει «μόνο μέσα από τα δικά της μάτια», ξεκαθαρίζοντας ότι γράφει ως κόρη που έζησε καθημερινά τον πατέρα της — όχι ως κάποιος που τον γνώρισε επιφανειακά. Περιγράφει τον Παρασκευά Άντζα ως βαθύτατα ταπεινό άνθρωπο, που δεν ήθελε ποτέ να ασχολείται με σχόλια και γνώμες τρίτων. Η φράση που επαναλάμβανε συχνά — «εμείς ξέρουμε την αλήθεια μας» — αποτυπώνει, σύμφωνα με την Ιωάννα, το πώς αντιμετώπιζε τις δημόσιες αντιπαραθέσεις: με ηρεμία και αυτοπεποίθηση, χωρίς να αισθάνεται την ανάγκη να δικαιολογηθεί.
Ωστόσο, η Ιωάννα αισθάνεται η ίδια την ανάγκη να μιλήσει για εκείνον, γιατί — όπως γράφει — θεωρεί άδικο να μη φανεί η πραγματική του πλευρά. Αναφέρεται στον πατέρα της ως έναν άνθρωπο που «αγαπούσε αθόρυβα, βοηθούσε χωρίς αντάλλαγμα και ζούσε μόνο για την οικογένειά του». Η αγάπη του για τη σύζυγό του ήταν, σύμφωνα με την κόρη του, ορατή μέχρι τις τελευταίες ημέρες της ζωής του, καθώς μιλούσε για εκείνη με αγάπη ακόμη και στον τελευταίο καιρό. Παράλληλα, η Ιωάννα τονίζει ότι η μητέρα της στάθηκε στο πλευρό του Παρασκευά ακούραστα και με αγάπη μέχρι την τελευταία στιγμή — μια παρουσία που χαρακτηρίζει ανεκτίμητη.
Κλείνοντας το κείμενό της, η Ιωάννα Άντζα αναφέρεται στις πληγές που δέχθηκε ο πατέρας της στη ζωή του από ανθρώπους που θεωρούσε κοντινούς του. Παρ’ όλα αυτά, υπογραμμίζει ότι «ποτέ δεν κράτησε κακία» — μια στάση ζωής που αποτελεί, για την Ιωάννα, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της προσωπικότητάς του. «Ο κόσμος γνώριζε το όνομά του. Εμείς γνωρίζαμε την καρδιά του», καταλήγει στο συγκλονιστικό αποχαιρετιστήριο μήνυμά της, αφήνοντας το πορτρέτο ενός ανθρώπου που έζησε με αξιοπρέπεια και έφυγε περιτριγυρισμένος από αγάπη.
