Πίσω από ψηλούς μαντρότοιχους και με δεκάδες σκυλιά για συντροφιά, ο Τζέιμς Δαλαμάγκας έζησε για χρόνια στο Αίγιο, κρυμμένος κάτω από ψεύτικη ταυτότητα και ένα αληθοφανές άλλοθι υγείας. Ο άνδρας που οι αρχές της Αυστραλίας αναζητούσαν επί 27 χρόνια για τη δολοφονία του ομογενή Γιώργου Γιαννόπουλου το 1999 στο Σίδνεϊ, είχε καταφέρει να χτίσει μια παράλληλη ζωή στην ελληνική επαρχία, μακριά από τα ραντάρ της Ιντερπόλ. Η ιστορία του αποκαλύπτεται τώρα μέσα από τις μαρτυρίες γειτόνων που τον γνώρισαν ως έναν απλό συγχωριανό με πρόβλημα υγείας.
Ο Δαλαμάγκας συστηνόταν στους κατοίκους της περιοχής ως «Αντώνης Τζίμας», ένα ψεύτικο όνομα που του επέτρεψε να ζει σχεδόν ανενόχλητος για χρόνια. Σύμφωνα με γείτονά του, ο άνδρας έφτασε στο Αίγιο περίπου το 2007 ή 2008, αγοράζοντας ένα παντελώς ερειπωμένο σπίτι που δεν ήταν κατοικήσιμο. Αυτό που εντυπωσίασε τους γύρω του ήταν η ταχύτητα με την οποία μεταμόρφωσε το ακίνητο: μέσα σε μόλις 6 με 7 μήνες, το σπίτι είχε γίνει αγνώριστο. Είχε τοποθετήσει κεραμοσκεπή, ανακαίνισε το εσωτερικό και — το πιο χαρακτηριστικό — έχτισε ψηλούς τοίχους που το περιέβαλλαν από παντού, απομονώνοντάς το από τα αδιάκριτα βλέμματα.
Το πρόσχημα του καρκίνου και η ζωή στην απομόνωση
Για να δικαιολογήσει τόσο την παρουσία του στην περιοχή όσο και τον απομονωτικό τρόπο ζωής του, ο Δαλαμάγκας επικαλούνταν σοβαρά προβλήματα υγείας. Έλεγε στους γύρω του ότι πάσχει από καρκίνο του πνεύμονα και ότι οι γιατροί του είχαν συστήσει να αναπνέει καθαρό αέρα, μακριά από την αστική ρύπανση. Αυτή η εξήγηση φαινόταν λογική και οι κάτοικοι την αποδέχτηκαν, κατανοώντας την ανάγκη του για ησυχία και απομόνωση. Παράλληλα, ο ίδιος δεν κρυβόταν με τον τρόπο που κανείς θα περίμενε από έναν καταζητούμενο: έβγαινε κανονικά στο χωριό, επικοινωνούσε με τους γείτονες και φαινόταν να ζει μια φυσιολογική, αν και ήσυχη, ζωή. Αυτό ακριβώς ήταν που έκανε δυσκολότερη την αναγνώρισή του.
Ωστόσο, η απομόνωση που του πρόσφεραν οι ψηλοί τοίχοι και η τοποθεσία δεν ήταν αρκετή για τον Δαλαμάγκα. Ο άνδρας είχε επιλέξει και έναν ασυνήθιστο «φύλακα»: δεκάδες σκυλιά, μεταξύ των οποίων pit bull, που ζούσαν μαζί του στο κτήμα. Σε ορισμένες περιόδους ο αριθμός τους ξεπερνούσε τα 20 με 30 ζώα, δημιουργώντας έντονη ανησυχία στη γειτονιά. Οι κάτοικοι θυμούνται πως στα πρώτα χρόνια, πριν ολοκληρωθεί ο περίφραχτος χώρος, τα σκυλιά έβγαιναν ανεξέλεγκτα στους δρόμους, προκαλώντας τρόμο, ιδίως σε οικογένειες με μικρά παιδιά.
Οι υπογραφές των κατοίκων και η σταδιακή ηρεμία
Η κατάσταση με τα σκυλιά κλιμακώθηκε σε σημείο που οι γείτονες αποφάσισαν να κινηθούν συλλογικά. Μάζεψαν υπογραφές και απευθύνθηκαν στις τοπικές αρχές, ζητώντας να διερευνηθούν οι συνθήκες διαβίωσης των ζώων και να ληφθούν μέτρα. Σε αυτό το πλαίσιο, ο ίδιος ο Δαλαμάγκας είχε διαβεβαιώσει έναν γείτονά του ότι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας και ότι σύντομα θα ολοκλήρωνε την περίφραξη του σπιτιού. Και πράγματι, μετά από ένα διάστημα το φαινόμενο μετριάστηκε σημαντικά, με τον αριθμό των σκυλιών να μειώνεται στα 5 με 6. Οι κάτοικοι δεν γνώριζαν τίποτα για το παρελθόν του — απλώς ήξεραν ότι ήταν ένας άνδρας που είχε έρθει από την Αυστραλία, που είχε προβλήματα υγείας και που ζούσε μόνος, απομονωμένος, χωρίς να κάνει φασαρία.
Η υπόθεση Δαλαμάγκα αναδεικνύει πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να εξαφανιστεί μέσα στο κοινωνικό πλαίσιο μιας μικρής ελληνικής κοινότητας, επικαλούμενος ασθένεια και ανάγκη για ησυχία. Για 27 χρόνια, ο καταζητούμενος της Ιντερπόλ έζησε σχεδόν στα φανερά, χτίζοντας ψηλούς τοίχους — όχι μόνο γύρω από το σπίτι του, αλλά και γύρω από την αλήθεια για το ποιος πραγματικά ήταν.
