Βαρύ πένθος σκέπασε τις Κυκλάδες με τον θάνατο του Ιωάννη Σκοπελίτη, του θρυλικού καπετάνιου που για δεκαετίες κράτησε ζωντανή τη σύνδεση των Μικρών Κυκλάδων με τον υπόλοιπο κόσμο. Ο 68χρονος ιδιοκτήτης και καπετάνιος του ομώνυμου πλοίου έφυγε αναπάντεχα, αφήνοντας πίσω του έναν κόσμο από νησιώτες και ταξιδιώτες που τον αγάπησαν βαθιά. Η είδηση του θανάτου του σκόρπισε θλίψη σε όλα τα νησιά των Κυκλάδων, καθώς ο Σκοπελίτης δεν ήταν απλώς ένας καπετάνιος — ήταν η ψυχή μιας ολόκληρης θαλάσσιας κληρονομιάς.
Διαβάστε επίσης: Έφυγε ο καπετάν Γιάννης Σκοπελίτης, ψυχή των Μικρών Κυκλάδων
Τι έγινε: Ο άνθρωπος που έδεσε τα νησιά
Ο Ιωάννης Σκοπελίτης γεννήθηκε στο Κουφονήσι, γιος του ψαρά καπετάν Μήτσου Σκοπελίτη, και ανέλαβε να συνεχίσει ένα οικογενειακό έπος που είχε ξεκινήσει το 1956. Τότε, ένα μικρό σκαρί με το όνομα «Πανορμίτης» έγινε η πρώτη σύνδεση των Μικρών Κυκλάδων με τη Νάξο και άλλους προορισμούς του Αιγαίου. Ο Ιωάννης παρέλαβε αυτή την παρακαταθήκη με αγάπη και αφοσίωση, μετατρέποντάς την σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια απλή ακτοπλοϊκή γραμμή.
Για σχεδόν εβδομήντα χρόνια, η οικογένεια Σκοπελίτη υπήρξε η «ραχοκοκαλιά» των Μικρών Κυκλάδων. Το πλοίο «Σκοπελίτης» δεν έριχνε ποτέ άγκυρα, ακόμα και όταν η θάλασσα φούρτωνε και τα μεγαλύτερα πλοία αρνούνταν να βγουν από το λιμάνι. Μετέφερε προμήθειες, τρόφιμα και κάθε είδους εφόδιο στα απομακρυσμένα νησάκια, κρατώντας τους κατοίκους τους συνδεδεμένους με τον κόσμο. Χωρίς αυτή τη σύνδεση, πολλά από τα μικρά νησιά των Κυκλάδων θα αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα επιβίωσης, ιδιαίτερα τους χειμερινούς μήνες.
Ο Ιωάννης Σκοπελίτης είχε μιλήσει με εντυπωσιακή ειλικρίνεια για τη δουλειά του σε παλαιότερη συνέντευξή του στην εφημερίδα «Καθημερινή». Εκεί είχε περιγράψει με απλά λόγια την καθημερινή μάχη με τη θάλασσα: το πέλαγος το ταξιδεύεις με εμπειρία και με γνώση του εαυτού σου, έλεγε, ενώ το πιο δύσκολο ήταν πάντα τα λιμάνια — ιδιαίτερα με νοτιά, που δεν επέτρεπε την προσέγγιση σε όλα τα νησιά. «Παίρνουμε και το ρίσκο μας προκειμένου να εξυπηρετήσουμε τους επιβάτες και τις ανάγκες των νησιωτών. Θέλει κουράγιο το πράγμα, κι εμείς το έχουμε», είχε πει χαρακτηριστικά.
Αντιδράσεις: Θλίψη από νησιώτες και ταξιδιώτες
Η είδηση του θανάτου του Ιωάννη Σκοπελίτη προκάλεσε κύμα θλίψης που ξεπέρασε τα σύνορα των Κυκλάδων. Οι νησιώτες των Μικρών Κυκλάδων υποδέχθηκαν τον θάνατό του με θρήνο, καθώς ο καπετάνιος δεν ήταν απλώς ένας επαγγελματίας — ήταν μέρος της ζωής τους, κάποιος που έφτανε ακόμα και στις πιο δύσκολες μέρες με τα απαραίτητα. Παράλληλα, εκατοντάδες ταξιδιώτες που είχαν περάσει από τα πλοία της οικογένειας Σκοπελίτη θυμήθηκαν τις εμπειρίες τους, τα ταξίδια σε φουρτουνιασμένες θάλασσες και τον καπετάνιο που δεν τα παρατούσε ποτέ.
Η επιχείρηση, γνωστή σήμερα ως «Small Cyclades Lines», συνεχίζει να λειτουργεί με τον «Express Skopelitis» να διατηρεί τη γραμμή. Στο τιμόνι βρίσκεται πλέον ο καπετάνιος Γιάννης Φωστιέρης, επίσης καταγόμενος από το Κουφονήσι, ενώ τη διεύθυνση της επιχείρησης έχει αναλάβει ο Δημήτρης Σκοπελίτης, εγγονός του ιδρυτή καπετάν Μήτσου. Η οικογενειακή παράδοση, λοιπόν, συνεχίζεται — αν και το κενό που αφήνει ο Ιωάννης θα είναι δύσκολο να καλυφθεί στις καρδιές όσων τον γνώρισαν.
Ο Ιωάννης Σκοπελίτης δεν υπήρξε απλώς ο κληρονόμος μιας οικογενειακής επιχείρησης. Υπήρξε ο άνθρωπος που επέλεξε συνειδητά να αφιερώσει τη ζωή του στη θάλασσα και στους ανθρώπους που εξαρτιόνταν από αυτή. Η αφοσίωσή του στα μικρά νησιά, η αποφασιστικότητά του να μην εγκαταλείπει τους νησιώτες ακόμα και στις πιο αντίξοες συνθήκες, και η εμπειρία του στα νερά του Αιγαίου τον έκαναν έναν σπάνιο άνθρωπο. Ήταν εκείνος που έλεγε πως «το πέλαγος το ταξιδεύεις» — και το έζησε αυτό μέχρι το τέλος.
Τι ακολουθεί: Το τελευταίο αντίο
Το τελευταίο αντίο στον καπετάν Γιάννη είναι προγραμματισμένο για το μεσημέρι της Κυριακής, 14 Ιουνίου. Αναμένεται να αποχαιρετήσουν τον Ιωάννη Σκοπελίτη νησιώτες, ταξιδιώτες και όσοι άλλοι γνώρισαν και αγάπησαν τον άνθρωπο που υπήρξε για τόσες δεκαετίες το πρόσωπο των Μικρών Κυκλάδων. Η κηδεία του υπόσχεται να είναι μια τελευταία συνάντηση όλων εκείνων που τον θυμούνται στο τιμόνι, ατρόμητο, να παλεύει με τα κύματα για χάρη των ανθρώπων που εξυπηρετούσε.
