Με ιδιαίτερα οξεία γλώσσα και αδιαλλαξία αντέδρασε το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών στην έκθεση που ενέκρινε την Τετάρτη 17 Ιουνίου 2026 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την πορεία ένταξης της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Σύμφωνα με την έκθεση, η διαδικασία ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ «δεν μπορεί να επανεκκινηθεί υπό τις υπάρχουσες συνθήκες» — μια διατύπωση που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στην Άγκυρα. Η επίσημη απάντηση της τουρκικής κυβέρνησης ήρθε αμέσως, χαρακτηρίζοντας το κείμενο ως πολιτικά κατευθυνόμενο και αποκομμένο από την πραγματικότητα. Η ένταση που προκλήθηκε αποτυπώνει το βαθύ χάσμα που εξακολουθεί να υφίσταται ανάμεσα στις δύο πλευρές, παρά τις πρόσφατες ενδείξεις προσέγγισης.
Αβάσιμοι ισχυρισμοί και «σκόπιμη πολιτική ατζέντα»
Το τουρκικό ΥΠΕΞ δεν άφησε αναπάντητη καμία από τις κατηγορίες που περιλαμβάνονται στην έκθεση. Σε επίσημη ανακοίνωσή του, τόνισε ότι το συγκεκριμένο κείμενο «περιέχει εκτιμήσεις που βασίζονται σε αβάσιμους ισχυρισμούς και παραπληροφόρηση από κύκλους εχθρικούς προς την Τουρκία», οι οποίες «δεν συνάδουν με τα γεγονότα». Παράλληλα, η Άγκυρα υποστήριξε ότι η έκθεση συντάχθηκε εντός πλαισίου μιας «σκόπιμης πολιτικής ατζέντας» που αντικατοπτρίζει τα «ιδεολογικά κλισέ ορισμένων μελών» του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η γλώσσα που επιλέχθηκε δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας: η Τουρκία αντιμετωπίζει την έκθεση ως εργαλείο εχθρικών δυνάμεων και όχι ως έγκυρη αξιολόγηση. Ωστόσο, η ίδια η έντονη αντίδραση αποκαλύπτει πόσο ευαίσθητο παραμένει το ζήτημα της ευρωπαϊκής προοπτικής για την τουρκική ηγεσία.
Σε αυτό το πλαίσιο, το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών επισήμανε ότι η έκθεση «αποσκοπεί να επισκιάσει την τρέχουσα θετική ατζέντα», και μάλιστα σε μια περίοδο κατά την οποία «η στρατηγική σημασία των σχέσεων Τουρκίας–ΕΕ αυξάνεται ολοένα και περισσότερο». Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση: η Άγκυρα αναγνωρίζει ότι οι σχέσεις με τις Βρυξέλλες βρίσκονται σε ανοδική τροχιά, αλλά θεωρεί ότι ορισμένα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου επιδιώκουν σκοπίμως να δηλητηριάσουν αυτή την πορεία. Η Τουρκία διαχωρίζει έτσι τη θεσμική λειτουργία του ΕΚ από αυτή που αποδίδει σε «συγκεκριμένους κύκλους» εντός του.
Η ανεξαρτησία της τουρκικής δικαιοσύνης στο επίκεντρο
Ένα από τα πιο κρίσιμα σημεία της αντίδρασης της Άγκυρας αφορούσε στη στοχοποίηση του τούρκου Υπουργού Δικαιοσύνης εντός της έκθεσης. Το ΥΠΕΞ αποκάλεσε αυτές τις αναφορές «αβάσιμες κατηγορίες» που βασίζονται στη «διαστρέβλωση νομικών διαδικασιών» που διεξάγονται από την «ανεξάρτητη τουρκική δικαιοσύνη». Η διατύπωση ήταν κατηγορηματική: «Η τουρκική δικαιοσύνη δεν δέχεται καμία παρέμβαση από οποιονδήποτε διεθνή θεσμό, εξωτερικό παράγοντα ή πολιτικό κύκλο». Πρόκειται για μια θέση που επανέρχεται σταθερά στο λεξιλόγιο της τουρκικής κυβέρνησης όταν αντιμετωπίζει κριτική από ευρωπαϊκούς θεσμούς για το κράτος δικαίου. Ωστόσο, οι επικριτές της Άγκυρας επισημαίνουν ότι ακριβώς αυτή η αδιαλλαξία αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους που η ενταξιακή πορεία έχει παγώσει εδώ και χρόνια.
Παράλληλα, η Τουρκία κατηγόρησε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ότι «παρέχει έδαφος σε τρομοκρατικές οργανώσεις και κύκλους εχθρικούς» προς τη χώρα. Η συγκεκριμένη διατύπωση αποτελεί σαφή αναφορά σε οργανώσεις που η Άγκυρα χαρακτηρίζει ως τρομοκρατικές — κυρίως κουρδικές οργανώσεις — και στις οποίες αποδίδει επιρροή εντός ευρωπαϊκών θεσμών. Το ΥΠΕΞ κατέληξε ότι αυτή η στάση «αποδεικνύει για άλλη μια φορά πόσο μακριά βρίσκεται το ΕΚ από την παρουσίαση ενός στρατηγικού οράματος» για το μέλλον των σχέσεων Τουρκίας–ΕΕ. Έτσι, η Άγκυρα αντιστρέφει ουσιαστικά την κριτική: δεν είναι η Τουρκία που υστερεί, αλλά το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο που αποτυγχάνει να αντιληφθεί τη στρατηγική πραγματικότητα.
Μια σχέση σε αέναη αμφισβήτηση
Η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ παραμένει ένα από τα πιο χρονίζοντα και ανεπίλυτα ζητήματα της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής. Από την έναρξη των διαπραγματεύσεων το 2005, η διαδικασία έχει παγώσει επανειλημμένα, λόγω διαφωνιών για το κράτος δικαίου, την ελευθερία του Τύπου, τα δικαιώματα μειονοτήτων και τις σχέσεις με Κύπρο και Ελλάδα. Σε αυτό το πλαίσιο, η έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία, αλλά επιβεβαίωση μιας παγιωμένης θέσης που η πλειονότητα των ευρωβουλευτών διατηρεί εδώ και χρόνια. Ωστόσο, η ένταση της τουρκικής αντίδρασης στη φετινή έκθεση υποδηλώνει ότι η Άγκυρα επιλέγει να αντιμετωπίζει κάθε τέτοιο ντοκουμέντο ως πολιτική πρόκληση και όχι ως εποικοδομητική κριτική. Το αν αυτή η δυναμική θα αλλάξει στο εγγύς μέλλον παραμένει αμφίβολο, κυρίως εφόσον η βαθύτερη εμπιστοσύνη μεταξύ Βρυξελλών και Άγκυρας εξακολουθεί να απουσιάζει.
