Ο Γιώργος Σιακαντάρης, στέλεχος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛΑΣ) και συγγραφέας του «Μανιφέστου» του Ινστιτούτου Τσίπρα, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης μετά τις δηλώσεις του ότι ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ είναι «τοξικά κόμματα» που «έχουν τελειώσει πολιτικά». Μέσα από ανάρτηση στο Facebook, επέλεξε να μην υπαναχωρήσει — αντίθετα ανέπτυξε εκτενώς το σκεπτικό του, αποσαφηνίζοντας ότι εκφράζει αυτές τις θέσεις από τις αρχές της δεκαετίας του 2010. Παράλληλα, πήρε ανοιχτά το μέρος του Νίκου Ανδρουλάκη, χαρακτηρίζοντας «άδικες» τις επιθέσεις που ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δέχεται για τη στάσιμη δημοσκοπική εικόνα του κόμματος.
Ο σάλος και η ανάρτηση που πυροδότησε νέα αντιπαράθεση
Η αρχική τοποθέτηση του Σιακαντάρη για τα δύο κόμματα της ελληνικής Αριστεράς αποτέλεσε κεραυνό εν αιθρία στα κοινωνικά δίκτυα και ανέδειξε τα βαθιά ρήγματα που διατρέχουν τον χώρο. Αντί να αποσύρει τις δηλώσεις του ύστερα από τον σάλο που προκάλεσαν, ο Σιακαντάρης κατέφυγε στο Facebook για να αναλύσει εκτενώς τη σκέψη του. Στην ανάρτησή του επισήμανε ότι, το 2026, δέχεται «προσωπικές επιθέσεις για απόψεις» που έχει εκφράσει εδώ και πάνω από δεκαπέντε χρόνια — τόσο σε δημοσιευμένα άρθρα του όσο και σε ιδιωτικές συνομιλίες «με τις κατά καιρούς ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ». Η ανάρτηση απευθύνθηκε σε «όσους και όσες ενδιαφέρονται για σοβαρή συζήτηση», ενώ έκλεισε με ειρωνική αναφορά στον χαρακτήρα του διαδικτυακού διαλόγου.
Ο Σιακαντάρης αυτοπαρουσιάστηκε ως «ιδιόμορφος εκφραστής της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας», θέτοντας το ΠΑΣΟΚ ως «την πιο σημαντική συνιστώσα της πληθυντικής Αριστεράς». Με αυτή την τοποθέτηση ξεκαθάρισε ότι η κριτική του δεν πηγάζει από εχθρότητα προς τη σοσιαλδημοκρατική παράδοση, αλλά από ανησυχία για το μέλλον της. Οι απόψεις αυτές, τόνισε, δεν αποτελούν καιρική ρήση αλλά συνεπή πολιτική ανάλυση που ξεκινά από τα πρώτα χρόνια της κρίσης. Κλείνοντας, σχολίασε το κλίμα του διαδικτύου με αιχμηρό τρόπο, επικαλούμενος τον ιστορικό Αντώνη Λιάκο που έχει αποκαλέσει ορισμένα από τα «ανθισμένα λουλούδια» των κοινωνικών δικτύων «τσουκνίδες» — και πρόσθεσε ότι «και αυτές μερικές φορές κάνουν καλό».
Γιατί η «βελόνα» κολλάει — και γιατί δεν φταίει ο Ανδρουλάκης
Το κεντρικό επιχείρημα του Σιακαντάρη εστιάζει στη δημοσκοπική «οροφή» που έχει διαμορφώσει το ίδιο το κομματικό εμπορικό σήμα. Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να αγγίξει ψηφοφόρους πέρα από ένα 10 με 12%, εκτιμά, και η «βελόνα» έχει κολλήσει σε αυτό το επίπεδο. Η αιτία, όμως, δεν είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Νίκος Ανδρουλάκης ηγείται του κόμματος, αλλά το ιστορικό φορτίο που κουβαλά το ίδιο το όνομα. Για 9 στους 10 πολίτες σήμερα, το ΠΑΣΟΚ παραμένει συνδεδεμένο στη συλλογική μνήμη με το μνημόνιο και τη διαφθορά, ανεξάρτητα από την ηγεσία και τις πολιτικές επιλογές της.
Η εκτίμηση αυτή, τονίζει ο Σιακαντάρης, είναι «δυστυχής και άδικη» για ένα κόμμα που έγραψε καθοριστικές σελίδες στην ελληνική πολιτική ιστορία. Το ΠΑΣΟΚ υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου «ενοποίησε την ελληνική κοινωνία και έφερε κράτος πρόνοιας για πρώτη φορά στην Ελλάδα», ενώ υπό τον Κώστα Σημίτη «έβαλε τη χώρα στον πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Ωστόσο, αυτό το ιστορικό κεφάλαιο δεν αρκεί πλέον να αντισταθμίσει τις αρνητικές μνήμες που φέρουν οι πολίτες από την εποχή των μνημονίων. «Κανείς δεν μπορεί να το πάει πέρα από αυτό με αυτό το όνομα», υποστηρίζει κατηγορηματικά ο Σιακαντάρης.
Σε αυτή τη βάση, ο Σιακαντάρης επέλεξε να αποδεσμεύσει ρητά τον Νίκο Ανδρουλάκη από την ευθύνη της στασιμότητας. Χαρακτήρισε «άδικες» τις επιθέσεις που ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δέχεται για τη χαμηλή δημοσκοπική απήχηση, ξεκαθαρίζοντας ότι το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο πρόσωπο αλλά στο ίδιο το brand name του κόμματος. Η ανάρτηση έκλεισε με μια αιχμηρή επισήμανση για τον χαρακτήρα του διαδικτυακού διαλόγου: «Φεισμπουκική δημοκρατία έχουμε άλλωστε», έγραψε, ενώ κάλεσε τους επικριτές του «ας συνεχίζουν να υβρίζουν», απευθύνοντας τις ουσιαστικές θέσεις του αποκλειστικά σε εκείνους που επιθυμούν «σοβαρή συζήτηση».
