Ο πραγματογνώμονας της υπόθεσης των Τεμπών, Βασίλης Κοκοτσάκης, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το κόμμα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού, αφήνοντας πίσω του ένα εκτενές κατηγορητήριο για τον τρόπο λειτουργίας του εγχειρήματος. Η αποχώρηση ανακοινώθηκε μέσω ανοιχτής επιστολής και αποτελεί ηχηρό πλήγμα για το νεοσύστατο κόμμα, που φιλοδοξούσε να εκφράσει τον κόσμο που έδωσε μάχη για δικαιοσύνη μετά τη σιδηροδρομική τραγωδία. Παράλληλα, ο πτέραρχος εν αποστρατεία Αθανάσιος Παπανικολάου ανακοίνωσε κι εκείνος την αποχώρησή του, ενώ ο TikToker Δημήτρης Σαββίδης πήρε επίσης σαφείς αποστάσεις. Το κόμμα βρίσκεται αντιμέτωπο με κρίση εμπιστοσύνης μόλις λίγο καιρό μετά την ίδρυσή του.
Κυβέρνηση αυλής και συγκέντρωση εξουσίας
Στην ανοιχτή επιστολή του, ο Κοκοτσάκης δεν φείδεται εκφράσεων, περιγράφοντας ένα εγχείρημα που απέχει πολύ από τις αρχές που διακήρυττε δημοσίως. Ο ίδιος κάνει λόγο για «σοβαρές οργανωτικές ελλείψεις», τονίζοντας ότι «κανένα Κίνημα Πολιτών δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς κανόνες, χωρίς θεσμούς, χωρίς διαφάνεια, χωρίς λογοδοσία και χωρίς σαφές οργανωτικό πλαίσιο». Παρά τις επανειλημμένες παρεμβάσεις του, όπως αναφέρει, δεν υπήρξε ποτέ καμία ανταπόκριση από την ηγεσία. Σύμφωνα με τον ίδιο, «ποτέ δεν έγινε προσπάθεια να αφουγκραστεί η ιδιότυπη ηγεσία τις επιθυμίες του κινήματος των πολιτών», ενώ θέσεις και απόψεις «εξέφραζαν μόνο τους ομιλούντες και ουδέποτε την όποια λαϊκή βάση ή κάποιο συλλογικό όργανο».
Ο Βασίλης Κοκοτσάκης περιγράφει ένα μοντέλο λήψης αποφάσεων που συγκεντρώνεται σε ελάχιστα πρόσωπα, αποκλείοντας κάθε έννοια συλλογικής λειτουργίας. Αντί για συμμετοχικές διαδικασίες, εμφανίστηκαν κατά τον ίδιο «λογικές μηχανισμών, εσωτερικών ισορροπιών, προσωπικών επιρροών και παρασκηνιακών ανταγωνισμών». Η Ιδρυτική Διακήρυξη συντάχθηκε χωρίς συλλογικές διαδικασίες, ενώ και το Καταστατικό έχει προαναγγελθεί ότι θα ακολουθήσει την ίδια οδό. Χαρακτηριστική παραμένει η φράση του: «Δεν μπορείς να ευαγγελίζεσαι τη διαφάνεια όταν λειτουργείς με αυλές».
Ακόμα σοβαρότερη είναι η καταγγελία ότι ένα ολοκληρωμένο εθνικό οργανωτικό σχέδιο, που κατατέθηκε από το αρμόδιο τμήμα, αγνοήθηκε εντελώς υπέρ ενός συγκεντρωτικού μοντέλου. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Κοκοτσάκης επιρρίπτει στη Μαρία Καρυστιανού, ως επικεφαλής του εγχειρήματος, «την κύρια πολιτική ευθύνη» για τον τρόπο με τον οποίο το κόμμα οργανώθηκε και λειτούργησε. Υποστηρίζει ότι οι κρίσιμες επιλογές που καθόρισαν τη φυσιογνωμία και τη δομή του φορέα έγιναν με τη γνώση, την ανοχή ή την αποδοχή της ίδιας. Το αποτέλεσμα, κατά τον ίδιο, είναι μια δομή που «αρνείται στην πράξη τις βασικές αρχές της συμμετοχικότητας και της συλλογικής λειτουργίας».
Η κληρονομιά των Τεμπών και η πολιτική ρήξη
Ο Κοκοτσάκης, που αναδείχθηκε μέσα από τον αγώνα για δικαιοσύνη για τα θύματα της τραγωδίας στα Τέμπη, επικαλείται ακριβώς αυτή την εμπειρία ως μέτρο σύγκρισης. «Όσοι προερχόμαστε από τον αγώνα των Τεμπών δεν μάθαμε να λειτουργούμε με όρους αυλής», γράφει χαρακτηριστικά, «μάθαμε να λειτουργούμε με όρους ευθύνης». Η αναφορά αυτή φέρει ιδιαίτερο πολιτικό βάρος, καθώς ο ίδιος αντλεί τη νομιμοποίησή του ακριβώς από εκείνον τον αγώνα που τον έφερε στην πολιτική σκηνή. Η ρήξη αυτή, επομένως, δεν είναι απλώς προσωπική — είναι βαθιά πολιτική και ιδεολογική.
Η αποχώρηση του Κοκοτσάκη δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο. Παράλληλα, ο πτέραρχος εν αποστρατεία Αθανάσιος Παπανικολάου κατήγγειλε ότι πρόκειται για «περίκλειστη παρέα» που ελέγχεται από πρώην στελέχη του κόμματος Νίκη που λειτουργούν ως καθοδηγητές. Ο Δημήτρης Σαββίδης από την πλευρά του ξεκαθάρισε επίσης τη στάση του, παίρνοντας αποστάσεις. Η σωρευτική αυτή αποχώρηση τριών διαφορετικών προσωπικοτήτων συνιστά ανοιχτή κρίση για το νεοσύστατο κόμμα της Καρυστιανού, λίγο πριν το εγχείρημα επιχειρήσει να σταθεροποιηθεί στο πολιτικό τοπίο.
Ωστόσο, το βαθύτερο ερώτημα που αναδύεται από αυτές τις εξελίξεις είναι αν η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» μπορεί να επιβιώσει ως αξιόπιστο πολιτικό εγχείρημα, όταν οι ίδιοι άνθρωποι που της έδωσαν νομιμοποίηση την εγκαταλείπουν. Ο Κοκοτσάκης κατέληξε στην επιστολή του τονίζοντας ότι το κόμμα δεν έχει «απολύτως καμία σχέση με τις απαιτήσεις και τις προσδοκίες του κόσμου που το διεκδίκησε». Σε αυτό το πλαίσιο, η Μαρία Καρυστιανού καλείται να δώσει απαντήσεις και να αντιμετωπίσει δημοσίως τις καταγγελίες — αλλιώς ο δρόμος προς τις επόμενες εκλογές θα είναι ιδιαίτερα ανηφορικός.
