Δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει από εκείνη την 22α Ιουλίου του 2012, όταν η ζωή της Μυρτώς Παπαδομιχελάκη άλλαξε για πάντα μέσα σε λίγα λεπτά βίας. Η νεαρή κοπέλα βρισκόταν τότε σε οικογενειακές διακοπές στην Πάρο, όταν δέχθηκε άγρια επίθεση από τον Αχμέτ Βακάς, ο οποίος τη βίασε και την ξυλοκόπησε με τρόπο που άφησε ανεξίτηλα σημάδια στο σώμα και στην ψυχή της. Η υπόθεση συγκλόνισε τότε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία και παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο τραγικά περιστατικά βίας κατά νεαρής γυναίκας στη χώρα μας. Από τότε, η Μυρτώ δίνει καθημερινά μια σκληρή μάχη αποκατάστασης, έχοντας δίπλα της αταλάντευτα τη μητέρα της.
Η μητέρα της, Μαρία Κοτρώτσου, επέλεξε φέτος να μιλήσει ξανά δημόσια, δημοσιεύοντας μια βαθιά συγκινητική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στο κείμενό της περιγράφει με ωμότητα τον καθημερινό αγώνα που δίνει στο πλευρό της κόρης της, αλλά και τις τεράστιες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην Ελλάδα τα άτομα με κινητική αναπηρία. «22 Ιουλίου 2012 – 22 Ιουλίου 2026. Δεκατέσσερα χρόνια. Πώς πέρασαν; Δεν το χωράει το μυαλό μου», γράφει χαρακτηριστικά, τονίζοντας πως όσο γρήγορα κι αν κυλά ο χρόνος, κάθε ανάμνηση από εκείνες τις τραγικές ημέρες ξαναφέρνει στην επιφάνεια τον πόνο, την απόγνωση και τον φόβο που έζησε η οικογένεια.
Μια καθημερινότητα δεμένη με τον πόνο
Στην ανάρτησή της, η Μαρία Κοτρώτσου εξομολογείται πως η δική της καθημερινότητα είναι πλέον άρρηκτα συνδεδεμένη με εκείνη της κόρης της. «Ξεγελάω τον εαυτό μου λέγοντάς του ότι η ζωή συνεχίζεται όταν σε βλέπω να γελάς. Αλλά όταν κοιτάω τους ανθρώπους γύρω μου ξέρω ότι για εσένα η ζωή είναι ακίνητη, καθηλωμένη στο αναπηρικό αμαξίδιο, σιωπηλή από ένα στόμα που δεν μιλά αλλά κραυγάζει», γράφει, περιγράφοντας με σπαρακτικό τρόπο τη νέα πραγματικότητα που επέβαλε η βία στη ζωή τους. Όπως σημειώνει, πλέον οι δύο τους αποτελούν ένα, καθώς ο πόνος και ο αγώνας της Μυρτώς έχουν γίνει και δικός της αγώνας, μέρα με τη μέρα.
Το αίτημα για προσβασιμότητα
Πέρα από την προσωπική εξομολόγηση, η μητέρα της Μυρτώς στρέφει το βλέμμα και στο ευρύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν στην Ελλάδα οι άνθρωποι με κινητική αναπηρία, καταγγέλλοντας την έλλειψη πρόσβασης σε δημόσιους χώρους. «Θα σπρώχνω με όλη τη δύναμή μου το καρότσι σου, θα σε σηκώνω όσο κι αν αυτό διαλύει τη μέση μου, για να σε πηγαίνω όπου υπάρχει πρόσβαση, ελπίζοντας να πάρεις λίγη χαρά», αναφέρει, στηλιτεύοντας το γεγονός ότι τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία «υπάρχουν στα χαρτιά και εφαρμόζονται κατ’ εξαίρεση». Παράλληλα, δεν κρύβει την οργή της για την αδικία που βίωσε η οικογένειά της, γράφοντας πως αρνείται να συμβιβαστεί με όσα «ένα τέρας επέβαλε με το έτσι θέλω» στη ζωή της κόρης της και στη δική της ζωή.
Παρά τον πόνο και την οργή, το μήνυμα της Μαρίας Κοτρώτσου κλείνει με λόγια αγάπης και ελπίδας για το μέλλον. «Εμείς θα περπατάμε μαζί, θα γελάμε μαζί και θα προσπαθήσουμε να χαιρόμαστε ό,τι μπορούμε», γράφει, αφήνοντας ανοιχτό ένα παράθυρο αισιοδοξίας στην επιστήμη, «σε ένα μέλλον που η επιστήμη ίσως φέρει κάτι». Η ανάρτηση ολοκληρώνεται με μια τρυφερή δήλωση αγάπης προς τη Μυρτώ, υπενθυμίζοντας πως ο δεσμός μητέρας και κόρης παραμένει το στήριγμα που τις κρατά όρθιες, δεκατέσσερα χρόνια μετά το τραγικό γεγονός που σημάδεψε τη ζωή τους.
