Στις 1 Αυγούστου 1976 σημειώθηκε ένα από τα πιο σοκαριστικά περιστατικά στην ιστορία της Formula 1, όταν το δυστύχημα του Λάουντα στο Γερμανικό Grand Prix παραλίγο να κοστίσει τη ζωή στον Αυστριακό οδηγό. Ο Νίκι Λάουντα, εν ενεργεία παγκόσμιος πρωταθλητής εκείνη τη στιγμή, βρέθηκε παγιδευμένος σε φλεγόμενο κόκπιτ στη στροφή Bergwerk του Νίρμπουργκρινγκ. Το περιστατικό σημάδεψε για πάντα την ιστορία του αθλήματος και ανέδειξε τους κινδύνους μιας από τις πιο επικίνδυνες πίστες του κόσμου.
Το δυστύχημα του Λάουντα στη στροφή Bergwerk
Ο Λάουντα είχε ήδη κερδίσει πέντε αγώνες μέσα στη σεζόν του 1976 και έδειχνε έτοιμος να κατακτήσει τον τίτλο για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Στον δεύτερο γύρο του Γερμανικού Grand Prix, η Ferrari 312T2 του βγήκε από την πορεία της λίγο πριν από τη στροφή Bergwerk. Το μονοθέσιο προσέκρουσε στο ανάχωμα με ταχύτητα που υπολογίζεται περίπου στα 190 χιλιόμετρα την ώρα και τυλίχθηκε αμέσως στις φλόγες, καθώς το ρεζερβουάρ καυσίμου διαλύθηκε από τη σύγκρουση. Το αυτοκίνητο επέστρεψε στη μέση της πίστας, όπου χτυπήθηκε και από άλλα μονοθέσια που κινούνταν με αγωνιστική ταχύτητα.
Κατά τη σύγκρουση, το κράνος του Λάουντα αποκολλήθηκε, αφήνοντας μέρος του κεφαλιού και του προσώπου του εκτεθειμένο στις φλόγες. Ο Αυστριακός οδηγός έμεινε παγιδευμένος στο φλεγόμενο κόκπιτ, δεμένος στο κάθισμα με τις ζώνες ασφαλείας, χωρίς να μπορεί να απεγκλωβιστεί μόνος του.
Η διάσωση μέσα στις φλόγες
Οι οδηγοί Μπρετ Λάνγκερ, Γκάι Έντουαρντς και Χάραλντ Έρτλ σταμάτησαν τα μονοθέσιά τους και έτρεξαν να βοηθήσουν τον Λάουντα, ενώ λίγο αργότερα έφθασε στο σημείο και ο Ιταλός Αρτούρο Μερτσάριο, πρώην οδηγός της Ferrari. Οι πρώτες προσπάθειες να τον απελευθερώσουν απέτυχαν, καθώς παρέμενε δεμένος στο κάθισμα. Ο Μερτσάριο, που γνώριζε τον μηχανισμό των ζωνών ασφαλείας της Ferrari, έσκυψε μέσα στο φλεγόμενο αυτοκίνητο και κατάφερε να τις λύσει, ενώ οι υπόλοιποι οδηγοί τράβηξαν τον Λάουντα έξω από το κόκπιτ και τον μετέφεραν στην άκρη της πίστας. Η παρέμβασή τους ήταν καθοριστική, καθώς χωρίς αυτήν το δυστύχημα του Λάουντα πιθανότατα θα είχε τελειώσει τραγικά.
Η μάχη για τη ζωή μετά το δυστύχημα
Ο Λάουντα υπέστη σοβαρά εγκαύματα στο κεφάλι, στο πρόσωπο και στα χέρια, ενώ έχασε τμήμα του δεξιού του αυτιού. Χρειάστηκε χειρουργικές επεμβάσεις και μοσχεύματα δέρματος, με τα βλέφαρά του να αποκαθίστανται τελικά με δέρμα από τα αυτιά του. Ωστόσο, ο άμεσος κίνδυνος για τη ζωή του δεν προερχόταν κυρίως από τα εγκαύματα. Για δεκάδες δευτερόλεπτα ο Λάουντα είχε εισπνεύσει καπνό και τοξικά αέρια από τα καύσιμα, τα ελαστικά και τα υλικά κατασκευής του μονοθεσίου, με αποτέλεσμα οι πνεύμονές του να υποστούν σοβαρή βλάβη και η κατάστασή του να επιδεινώνεται γρήγορα.
Ο Αυστριακός οδηγός μεταφέρθηκε με ελικόπτερο στο νοσοκομείο και έπεσε σε κώμα. Οι γιατροί δεν ήταν βέβαιοι ότι θα κατάφερνε να περάσει τη νύχτα, ενώ κλήθηκε ιερέας για να του χορηγήσει τα τελευταία μυστήρια. Χρόνια αργότερα ο ίδιος ο Λάουντα έλεγε ότι τα εγκαύματα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν, αλλά η βλάβη στους πνεύμονές του ήταν εκείνη που παραλίγο να τον σκοτώσει.
Ο κίνδυνος της πίστας του Νίρμπουργκρινγκ
Το Νίρμπουργκρινγκ θεωρούνταν ήδη μία από τις πιο απαιτητικές και επικίνδυνες πίστες στον κόσμο. Η παλιά διαδρομή της Nordschleife είχε μήκος άνω των 22 χιλιομέτρων, περισσότερες από 170 στροφές και περνούσε μέσα από τα βουνά Άιφελ. Ο Τζάκι Στιούαρτ την είχε ονομάσει «Πράσινη Κόλαση». Λόγω του τεράστιου μήκους της, ήταν πρακτικά αδύνατο να υπάρχουν επαρκείς διασώστες, πυροσβέστες και οχήματα άμεσης επέμβασης σε κάθε σημείο της διαδρομής, γεγονός που καθυστέρησε την άμεση περίθαλψη μετά το δυστύχημα του Λάουντα.
