Η ασύμμετρη τεχνολογική υπεροχή αναδεικνύεται ως το βασικό στοίχημα της Ελλάδας στον θαλάσσιο αμυντικό ανταγωνισμό με την Τουρκία. Η ναυτική ισχύς δεν κρίνεται πλέον μόνο από τον αριθμό των πολεμικών πλοίων, καθώς η ίδια η φύση των συγκρούσεων έχει αλλάξει ραγδαία τα τελευταία χρόνια. Η κρίση στην Ουκρανία και το μέτωπο της Μέσης Ανατολής επιβεβαιώνουν ότι η αποτροπή απαιτεί πλέον συνδυασμό κλασικών μέσων και προηγμένης τεχνολογίας. Στο επίκεντρο του σχεδιασμού βρίσκεται η υποβρύχια διάσταση, όπου κρίνεται σε μεγάλο βαθμό ο συσχετισμός δύναμης στη θάλασσα.
Διαβάστε επίσης: Σύγκρουση τουριστικών σκαφών στον όρμο Βουτούμι Αντιπάξων
Η στρατηγική επιλογή της Ελλάδας απέναντι στην Τουρκία
Η επιλογή της Ελλάδας να επενδύσει σε ασύμμετρη τεχνολογική υπεροχή αντί να ακολουθήσει την ποσοτική λογική της Τουρκίας θεωρείται ορθή στρατηγική κατεύθυνση. Η τουρκική πλευρά έχει επιδοθεί σε μια εξαντλητική κούρσα εξοπλισμών, πολλαπλασιάζοντας διαρκώς τον αριθμό των ναυτικών της μονάδων. Ωστόσο, η έννοια της ισχύος στη σύγχρονη εποχή δεν οριοθετείται απλώς από το πλήθος των πολεμικών πλοίων που διαθέτει μια χώρα. Η αποτροπή διαμορφώνεται σήμερα από συνδυασμό παραγόντων, όπου η τεχνολογία παίζει βαρύνοντα ρόλο απέναντι στην καθαρή αριθμητική υπεροχή του αντιπάλου. Το γεγονός αυτό αλλάζει τους όρους με τους οποίους η Ελλάδα σχεδιάζει τη θωράκισή της απέναντι στην τουρκική πίεση στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο. Η μη ετεροκαθορισμένη πορεία εξοπλισμών θεωρείται από τους αναλυτές ως το πλέον ρεαλιστικό μονοπάτι για μια μικρότερη σε πληθυσμό χώρα.
Η κρίση στην Ουκρανία και το μέτωπο της Μέσης Ανατολής λειτούργησαν ως σημείο αναφοράς για το πώς έχει μεταβληθεί η ίδια η έννοια του πολέμου διεθνώς. Κάθε χώρα που επιθυμεί να διαμορφώσει αξιόπιστες γραμμές άμυνας και θωράκισης οφείλει πλέον να αναπροσαρμόσει τους όρους της στρατιωτικής προετοιμασίας της. Ο συγκερασμός των κλασικών συμβατικών μέσων με τη νέα τεχνολογία αναδεικνύεται ως βασική προϋπόθεση για κάθε σύγχρονο αμυντικό σχεδιασμό. Στη θάλασσα ειδικότερα, η δυναμική του συσχετισμού δύναμης κρίνεται σε μεγάλο βαθμό και κάτω από την επιφάνεια του νερού, εκεί όπου η τεχνολογική διαφορά μπορεί να αποβεί καθοριστική. Η Ελλάδα, σύμφωνα με την ανάλυση, φαίνεται να έχει κατανοήσει νωρίς αυτή τη μετατόπιση προς ένα πιο σύνθετο και πολυεπίπεδο δόγμα αποτροπής.
Ο ρόλος της τεχνολογίας κάτω από το νερό και η ΔΑΣΝΕ
Η υποβρύχια διάσταση απαιτεί από την ελληνική πλευρά έναν ακόμη πιο ποιοτικό εξοπλισμό, καθώς εκεί κρίνεται σημαντικό κομμάτι της ναυτικής ισορροπίας δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή. Μεγάλο μέρος αυτού του ανταγωνισμού διαδραματίζεται στον τρόπο με τον οποίο συγκροτείται η Διοίκηση Αυτόνομων Συστημάτων Ναυτικών Επιχειρήσεων, γνωστή με το ακρωνύμιο ΔΑΣΝΕ. Η συγκεκριμένη δομή αναμένεται να διαμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο η Ελλάδα θα διαχειρίζεται τα αυτόνομα συστήματα στις ναυτικές επιχειρήσεις των επόμενων ετών. Παράλληλα, οι γεωπολιτικές προκλήσεις στην ευρύτερη περιοχή αυξάνονται, όπως αυξάνονται και οι ασύμμετροι κίνδυνοι και οι απειλές που καλείται να αντιμετωπίσει η ελληνική άμυνα. Η ανάπτυξη τέτοιων αυτόνομων συστημάτων θεωρείται πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της προετοιμασίας κάθε ναυτικής δύναμης που θέλει να παραμείνει ανταγωνιστική.
Το ζήτημα δεν περιορίζεται μόνο στη θάλασσα, ωστόσο το θαλάσσιο πεδίο θεωρείται ιδανικό για την ανανέωση του δόγματος και των μέσων ισχύος της Ελλάδας. Η νέα εποχή έχει ήδη καταδείξει ότι η προσέγγιση τυχόν στρατιωτικών εμπλοκών με αμιγώς κλασικούς τρόπους μοιάζει με το να επιχειρεί κανείς να αναμετρηθεί σε μια ψηφιακή εποχή φορώντας αναλογικό ρολόι. Η παρατήρηση αυτή συνοψίζει τη λογική πίσω από τη στροφή προς την τεχνολογική υπεροχή, η οποία θεωρείται πλέον προϋπόθεση και όχι πολυτέλεια για τον σχεδιασμό της εθνικής άμυνας. Η σταθερότητα στη Μεσόγειο συνδέεται στενά με την ικανότητα προσαρμογής στα νέα δεδομένα της σύγχρονης πολεμικής τεχνολογίας. Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι η αναβάθμιση των ασύμμετρων δυνατοτήτων, και όχι μόνο η αύξηση του αριθμού των πλοίων, θα κρίνει τελικά την ισορροπία ισχύος στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο.
