Το τελευταίο αντίο στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών
Με βαθιά συγκίνηση και ένα θερμό χειροκρότημα, φίλοι, συγγενείς και συνάδελφοι του Νίκου Καλογερόπουλου αποχαιρέτησαν τον αγαπημένο ηθοποιό το μεσημέρι της Τετάρτης 12 Αυγούστου. Η πολιτική κηδεία τελέστηκε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, όπου εκατοντάδες κόσμου συγκεντρώθηκαν για να τιμήσουν τη μνήμη του. Ο Νίκος Καλογερόπουλος έφυγε από τη ζωή στα 74 του χρόνια, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο έργο που σημάδεψε τον ελληνικό κινηματογράφο. Το όνομά του παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένο με ορισμένες από τις πιο εμβληματικές ταινίες των δεκαετιών του 1980 και του 1990.
Καθώς το φέρετρο μεταφερόταν προς τη νεκροφόρα, όλοι οι παρευρισκόμενοι ενώθηκαν σε μια φωνή τραγουδώντας το «Καραϊσκάκης», το τραγούδι που ερμηνεύει ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Η στιγμή αυτή ξεχώρισε για τη συγκίνηση που προκάλεσε στο πλήθος, καθώς πολλοί δεν κατάφεραν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους. Ανάμεσά τους ήταν και ο ηθοποιός Πάνος Βλάχος, ο οποίος στάθηκε μπροστά στη νεκροφόρα και τραγούδησε παρά τη συγκίνηση που τον κατέκλυσε. Μετά το πέρας της τελετής, η σορός του αείμνηστου ηθοποιού μεταφέρθηκε στη Ριτσώνα προκειμένου να αποτεφρωθεί.
Καραγιώργης: «Ήταν ο καλύτερος ηθοποιός της γενιάς του»
Ο πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, Νίκος Καραγιώργης, μίλησε με ιδιαίτερα θερμά λόγια για τον εκλιπόντα, χαρακτηρίζοντάς τον «πολυτάλαντο και πολυσύνθετο» άνθρωπο. Σύμφωνα με τις δηλώσεις του, ο Καλογερόπουλος υπήρξε «ένας καθαρός άνθρωπος» και, κατά την προσωπική του άποψη, ίσως ο καλύτερος ηθοποιός της γενιάς του. Ο Καραγιώργης τόνισε πως ο εκλιπόντας δεν περιορίστηκε ποτέ στην υποκριτική, αφού έγραφε στίχους και τραγούδια, ενώ αρκετά από αυτά ακούγονται σε ταινίες που ο ίδιος σκηνοθέτησε και σεναριογράφησε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ταινία «Οι Ιππείς της Πύλου», όπου ακούγεται τραγούδι του σε ερμηνεία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.
Όπως ανέφερε ο πρόεδρος του Σωματείου, η πρώτη επαφή του Νίκου Καλογερόπουλου με τη μουσική και τα μουσικά όργανα έγινε μέσα από την ταινία «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη. Παρότι ο πατέρας του δεν επιθυμούσε αυτή τη σχέση με τη μουσική, ο ίδιος δεν σταμάτησε ποτέ να κυνηγά το όνειρό του. Ο Καραγιώργης τον περιέγραψε ως «άνθρωπο ορχήστρα», εξηγώντας ότι ασχολήθηκε με τα πάντα στον χώρο της τέχνης με τρόπο ψαγμένο και ουσιαστικό. Παράλληλα, υπογράμμισε πως ο εκλιπόντας δεν πίστευε στο θέατρο και το σινεμά «για το θέατρο», αλλά θεωρούσε ότι και τα δύο οφείλουν να έχουν πολιτικό λόγο, διαφορετικά δεν έχει νόημα να γίνονται.
Ένας «ξεχωριστός και απείθαρχος» καλλιτέχνης
Σύμφωνα πάντα με τον Νίκο Καραγιώργη, ο Νίκος Καλογερόπουλος υπήρξε ένας άνθρωπος «πάρα πολύ ξεχωριστός και απείθαρχος», ο οποίος διεκδικούσε πάντα το δικαίωμα της επιλογής στις καλλιτεχνικές του αποφάσεις. Η πολυσχιδής προσωπικότητά του τον οδήγησε να ασχοληθεί εξίσου με την υποκριτική, τη σκηνοθεσία, το σενάριο και τη μουσική, χτίζοντας μια πορεία που ξεπερνά τα στενά όρια ενός μόνο καλλιτεχνικού χώρου. Η κηδεία του, που συγκέντρωσε δεκάδες ανθρώπους από τον χώρο του θεάτρου και του κινηματογράφου, ανέδειξε το μέγεθος της αγάπης και του σεβασμού που έτρεφε ο κόσμος της τέχνης απέναντί του.
Η μεταφορά της σορού στη Ριτσώνα για αποτέφρωση έκλεισε μια ημέρα γεμάτη συγκίνηση, τραγούδι και αναμνήσεις για έναν καλλιτέχνη που, όπως τόνισαν όσοι μίλησαν γι’ αυτόν, δεν σταμάτησε ποτέ να δημιουργεί με πάθος και ειλικρίνεια. Το «Καραϊσκάκης» που αντήχησε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών παρέμεινε στη μνήμη όσων παραβρέθηκαν ως το πιο ουσιαστικό αντίο σε έναν άνθρωπο που αγάπησε βαθιά την τέχνη σε όλες τις μορφές της.
