Ο Σάντρο Ματσόλα, ένας από τους μεγαλύτερους θρύλους της Ίντερ και του ιταλικού ποδοσφαίρου, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών. Ο θάνατος του πρώην Ιταλού επιθετικού σημειώθηκε τα ξημερώματα του Σαββάτου 19 Σεπτεμβρίου και βύθισε σε βαρύ πένθος τους «νερατζούρι» αλλά και ολόκληρη την ιταλική ποδοσφαιρική οικογένεια. Ο Σάντρο Ματσόλα είχε συνδέσει το όνομά του με τη χρυσή εποχή της Ίντερ, γράφοντας ιστορία τόσο σε επίπεδο συλλόγου όσο και με την εθνική ομάδα.
Η χρυσή εποχή της Grande Inter
Ο Ματσόλα αγωνίστηκε σε ολόκληρη την επαγγελματική του καριέρα με τη φανέλα της Ίντερ, από το 1960 έως το 1977. Σε 17 σεζόν κατέγραψε 565 συμμετοχές και 161 γκολ, επίδοση που τον διατηρεί στην πέμπτη θέση των κορυφαίων σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου. Μπορούσε να αγωνιστεί τόσο ως επιθετικός μέσος όσο και στην κορυφή της επίθεσης, ξεχωρίζοντας για την ταχύτητα και την τεχνική του κατάρτιση. Υπήρξε βασικό στέλεχος της περίφημης Grande Inter του Ελένιο Ερέρα, η οποία κυριάρχησε στην Ιταλία και την Ευρώπη κατά τη δεκαετία του 1960.
Με τους «νερατζούρι» πανηγύρισε τέσσερα πρωταθλήματα Ιταλίας (1963, 1965, 1966, 1971), δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών Ευρώπης (1964, 1965) και δύο Διηπειρωτικά Κύπελλα (1964, 1965). Τη σεζόν 1964-65 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της Serie A με 17 γκολ, ενώ έναν χρόνο νωρίτερα είχε κατακτήσει την κορυφή των σκόρερ στο Κύπελλο Πρωταθλητριών με επτά τέρματα. Το 1971 έφτασε στη δεύτερη θέση της ψηφοφορίας για τη Χρυσή Μπάλα, πίσω από τον Γιόχαν Κρόιφ. Ο Σάντρο Ματσόλα ήταν γιος του Βαλεντίνο Ματσόλα, αρχηγού και εμβληματικού ποδοσφαιριστή της μεγάλης Grande Torino, ο οποίος έχασε τη ζωή του μαζί με τους συμπαίκτες του στην αεροπορική τραγωδία της Σουπέργκα, στις 4 Μαΐου 1949, όταν ο Σάντρο ήταν μόλις έξι ετών.
Η πορεία με την εθνική Ιταλίας και οι αντιδράσεις
Ο Ματσόλα είχε σημαντική παρουσία και με τη «Σκουάντρα Ατζούρα», φορώντας τη φανέλα της εθνικής ομάδας 70 φορές και πετυχαίνοντας 22 γκολ. Έλαβε μέρος στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1966, του 1970 και του 1974, ενώ το 1968 πανηγύρισε την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Στο Μουντιάλ του 1970 έφτασε μέχρι τον τελικό, όπου η Ιταλία ηττήθηκε από τη Βραζιλία του Πελέ. Η συγκεκριμένη διοργάνωση έμεινε στην ιστορία και για τη συνύπαρξη του Ματσόλα με τον Τζάνι Ριβέρα, με τους δύο ποδοσφαιριστές να εναλλάσσονται στην ενδεκάδα της εθνικής ομάδας.
Η Ίντερ αποχαιρέτησε τον θρύλο της με επίσημη ανακοίνωση, τονίζοντας πως «υπάρχουν εκείνοι που μπαίνουν στην ιστορία και υπάρχουν εκείνοι που γίνονται η ίδια η ιστορία της Ίντερ». Ο σύλλογος σημείωσε ότι από νεαρός παίκτης με τη φανέλα των «νερατζούρι» μέχρι αιώνιο σύμβολο, ο Ματσόλα διέσχισε γενιές, κερδίζοντας τίτλους και μεταδίδοντας την αγάπη για τα χρώματα του συλλόγου. Όπως έχει πει πολλές φορές ο ίδιος, η τελευταία του επιθυμία ήταν «να τον θυμούνται ως έναν καλό άνθρωπο, που δίνει πάντα τον καλύτερό του εαυτό, ακόμα και όταν φαίνεται αδύνατο».
Από το γήπεδο στα διοικητικά
Μετά το τέλος της ενεργού καριέρας του, ο Σάντρο Ματσόλα παρέμεινε ενεργός στον χώρο του ποδοσφαίρου. Ανέλαβε διοικητικούς ρόλους στην Ίντερ και αργότερα στην Τζένοα, ενώ επέστρεψε στους «νερατζούρι» επί προεδρίας Μάσιμο Μοράτι. Ως αθλητικός διευθυντής συμμετείχε στην απόκτηση του Ρονάλντο το 1997, μία από τις σημαντικότερες μεταγραφές στην ιστορία του συλλόγου. Η Ίντερ τον αποχαιρέτησε ως μία από τις διαχρονικές της σημαίες, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά που ξεπερνά τα τρόπαια και τους αριθμούς.
