Οι AI agents βρίσκονται στο επίκεντρο ανησυχιών ειδικών, καθώς έχουν αποκτήσει τη δυνατότητα να δρουν πλέον μέσα στο πραγματικό Ίντερνετ και όχι μόνο σε ελεγχόμενο εργαστηριακό περιβάλλον. Ο Βίνσεντ Μύλλερ, καθηγητής Φιλοσοφίας και Ηθικής της Τεχνητής Νοημοσύνης στο Universität Erlangen-Nürnberg (FAU) και ιδρυτής του ερευνητικού ινστιτούτου PAIR, μίλησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ για το νέο, πολύ πιο σύνθετο κεφάλαιο αυτής της τεχνολογικής εξέλιξης. Όπως εξηγεί, οι AI agents δεν περιορίζονται πλέον στην απάντηση ερωτήσεων ή στην παραγωγή κειμένων και εικόνων, αλλά αποκτούν αυξημένη δυνατότητα να εκτελούν ενέργειες για την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων.
Διαβάστε επίσης: Ο Τραμπ διορίζει τον Κλέιτον «τσάρο» τεχνητής νοημοσύνης
Τι αλλάζει με τους AI agents
Σύμφωνα με τον Μύλλερ, το πραγματικά ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι το γεγονός ότι τα συστήματα αυτά παρακάμπτουν ορισμένες φορές τους κανόνες, λένε ψέματα, χειραγωγούν ή προσπαθούν να εξαφανίσουν τα ίχνη τους. Είναι ότι πλέον μπορούν να κάνουν όλα αυτά εκτός εργαστηρίου, δηλαδή στο ανοιχτό διαδίκτυο, δοκιμαζόμενα ουσιαστικά «πάνω σε όλους εμάς», όπως το περιγράφει ο ίδιος. Η μετάβαση από απλά εργαλεία παραγωγής περιεχομένου σε συστήματα που δρουν αυτόνομα αλλάζει ριζικά το πλαίσιο κινδύνου, καθώς οι επιπτώσεις μιας λανθασμένης ή χειριστικής ενέργειας δεν περιορίζονται πλέον σε ένα κλειστό περιβάλλον δοκιμών.
Μπορεί η τεχνητή νοημοσύνη να γίνει Μακιαβέλι;
Ο Μύλλερ αναφέρεται στον Νικολό Μακιαβέλι, που τον 16ο αιώνα είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι για έναν ηγεμόνα είναι ασφαλέστερο να τον φοβούνται παρά να τον αγαπούν. Σημειώνει ότι σήμερα τα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης εκπαιδεύονται πάνω σε έργα στοχαστών όπως ο Μακιαβέλι, ο Σουν Τζου και ο Θουκυδίδης, χωρίς φυσικά αυτοί να έχουν δώσει ποτέ τη σχετική άδεια. Παρά αυτή τη συσσώρευση ανθρώπινης γνώσης, ο καθηγητής παραμένει επιφυλακτικός ως προς το αν ένα μοντέλο ΤΝ μπορεί να χαράξει πραγματικά περίπλοκη και πρωτότυπη στρατηγική. Όπως εξηγεί, ένα μηχάνημα μπορεί να «βλέπει» πολλά βήματα μπροστά, όπως σε μια σκακιέρα, όμως η εφαρμογή αφηρημένων εννοιών στον πραγματικό κόσμο είναι τελείως διαφορετική υπόθεση, αφού απαιτείται κατανόηση των συγκεκριμένων συνθηκών και όχι απλή πρόβλεψη λέξεων και πιθανοτήτων.
«Αν ρωτήσω αυτά τα συστήματα για κάποιες στρατηγικές ή φιλοσοφικά ζητήματα, αυτό που θα απαντήσουν θα είναι πάντα το συνηθισμένο. Δεν θα είναι κάτι καινούργιο, πρωτότυπο, μοναδικό, που δεν έχει επαναληφθεί, γιατί για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο χρειάζεται ατομική ταυτότητα», επισημαίνει ο Μύλλερ, τοποθετώντας έτσι ένα βασικό όριο στις ικανότητες των σημερινών συστημάτων.
Ο κύκλος της επιστημονικής έρευνας με ΤΝ
Το ζήτημα της πρωτοτυπίας, όπως σημειώνει ο καθηγητής, δεν είναι απλώς θεωρητικό. Έχει ήδη γίνει ορατό μέσα στα πανεπιστήμια και στην επιστημονική έρευνα. Ο Μύλλερ, που συνεκδίδει το επιστημονικό περιοδικό «Philosophy of AI», περιγράφει έναν παράδοξο κύκλο: ερευνητές καταθέτουν εργασίες που έχουν παραχθεί σε σημαντικό βαθμό με τεχνητή νοημοσύνη, οι εργασίες αυτές αξιολογούνται στη συνέχεια από ακαδημαϊκούς που χρησιμοποιούν και οι ίδιοι ΤΝ, παρότι αυτό απαγορεύεται επισήμως, και τα κείμενα που τελικά δημοσιεύονται επιστρέφουν στο οικοσύστημα της πληροφορίας, όπου μπορούν να ξαναδιαβαστούν από την ίδια την τεχνητή νοημοσύνη ως πηγές.
Το παράδειγμα αυτό, όπως το παρουσιάζει ο Μύλλερ, δείχνει καθαρά πώς η διάδοση των AI agents και των εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης γενικότερα δεν αφορά μόνο την τεχνολογία καθαυτή, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο παράγεται, ελέγχεται και διαδίδεται η γνώση σε θεσμικό επίπεδο.
