Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη και οι συνθήκες στις οποίες υποβλήθηκε σε πλασμαφαίρεση έφεραν ξαφνικά στο προσκήνιο μια διαδικασία που μέχρι πρόσφατα ήταν σχετικά άγνωστη στο ευρύ κοινό. Η συζήτηση που ακολούθησε, με πολλά σχόλια και εικασίες, προκάλεσε την αντίδραση ανθρώπων που γνωρίζουν την πλασμαφαίρεση από πρώτο χέρι, καθώς αποτελεί γι’ αυτούς κρίσιμο κομμάτι της καθημερινότητάς τους. Ανάμεσά τους είναι και η Ουρανία Τσιρίκου από την Πάτρα, η οποία από το 2017 έχει υποβληθεί σε περίπου 60 πλασμαφαιρέσεις στη Νεφρολογική Κλινική του Νοσοκομείου «Άγιος Ανδρέας».
«Φρίττω με όσα ακούγονται»
Η κ. Τσιρίκου, μιλώντας στην τοπική ιστοσελίδα pelop.gr, περιγράφει με έντονο τρόπο την αγωνία της μπροστά σε όσα ειπώθηκαν τις τελευταίες ημέρες γύρω από τη θεραπεία. «Αυτά που ακούω με έχουν κάνει και φρίττω. Και το λέω αυτό διότι εμένα αυτή η θεραπεία με κρατάει στη ζωή», εξομολογείται, τονίζοντας πως για εκείνη δεν υπάρχει περιθώριο επιλογής. Όπως λέει η ίδια, «αν δεν το κάνω, θα πεθάνω» — μια φράση που αποτυπώνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τη βαρύτητα που έχει η πλασμαφαίρεση για ασθενείς με σοβαρά αιματολογικά, νεφρολογικά ή αυτοάνοσα νοσήματα. Έχοντας περάσει τέσσερις υποτροπές της νόσου της μέσα σε αυτά τα χρόνια, γνωρίζει καλά πόσο απαιτητική είναι η κάθε συνεδρία και πόσο διαφέρει από μια απλή ιατρική πράξη ή μια θεραπεία «ευεξίας», όπως αφήνουν ορισμένοι να εννοηθεί.
Πώς πραγματικά γίνεται η διαδικασία
Η ίδια αναλύει βήμα προς βήμα τι σημαίνει στην πράξη η πλασμαφαίρεση, προσπαθώντας να διαλύσει παρανοήσεις. «Δεν είναι απλό. Δεν κάνω ένα εμβόλιο ή μια ένεση», εξηγεί, σημειώνοντας ότι «ο οργανισμός παθαίνει σοκ». Περιγράφει ότι πριν από κάθε συνεδρία υπάρχει στάδιο προετοιμασίας, κατά το οποίο χορηγούνται φάρμακα όπως κορτιζόνη, παυσίπονο και αντιισταμινικό, ενώ κατά τη διάρκεια της θεραπείας χορηγούνται επιπλέον κάλιο και ασβέστιο. Η συνολική διάρκεια μπορεί να φτάσει τη μία ή και τις δύο ώρες, ανάλογα με την αντίδραση του οργανισμού κάθε φορά. «Το πρώτο μισάωρο κρυώνω πάρα πολύ και τρέμω πάρα πολύ», αποκαλύπτει, δίνοντας μια εικόνα για το πόσο επίπονη μπορεί να είναι η εμπειρία για τον ασθενή.
Καθ’ όλη τη διάρκεια, υπάρχει συνεχής ιατρική παρακολούθηση, με τον γιατρό και το νοσηλευτικό προσωπικό να βρίσκονται διαρκώς δίπλα στην ασθενή, ελέγχοντας την αρτηριακή πίεση και τη γενική κατάστασή της. «Απορώ γι’ αυτά που λέγονται ότι γίνεται με μέθη. Ο ασθενής πρέπει να είναι ξύπνιος», διευκρινίζει κατηγορηματικά, απαντώντας έτσι σε όσα ακούστηκαν στο δημόσιο διάλογο. Όπως περιγράφει, οι νοσηλεύτριες τη ρωτούν συνεχώς «Πώς είσαι, Ράνια;» και «Πώς νιώθεις;», ακριβώς για να διαπιστώσουν αν υπάρχουν παρενέργειες και να παρέμβουν έγκαιρα αν χρειαστεί.
Η ανθρώπινη πλευρά μιας απαιτητικής θεραπείας
Για την Ουρανία Τσιρίκου, η επικοινωνία με το ιατρικό προσωπικό δεν είναι απλή τυπικότητα, αλλά ουσιαστικό κομμάτι της ίδιας της θεραπευτικής διαδικασίας. Όπως εξηγεί, όταν κάποιος περνά επανειλημμένα –60 φορές στη δική της περίπτωση- από μια τόσο απαιτητική εμπειρία, δεν αντιμετωπίζει μόνο μια ιατρική κατάσταση, αλλά και τον φόβο που τη συνοδεύει. Η μαρτυρία της έρχεται να υπενθυμίσει ότι πίσω από κάθε δημόσια συζήτηση για μια ιατρική πράξη υπάρχουν πραγματικοί άνθρωποι, για τους οποίους η συγκεκριμένη θεραπεία δεν είναι θέμα επιλογής, αλλά όρος επιβίωσης.
