Σκηνικό ύμνου στη μουσική σκηνή του Μάντσεστερ στήθηκε ξανά στις βρετανικές αίθουσες, καθώς η ταινία «24 Hour Party People» του Μάικλ Γουίντερμποτομ επανακυκλοφόρησε με αφορμή την 24η επέτειό της. Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός δημοσιογράφου που στήριξε τα συγκροτήματα του post-punk στο Μάντσεστερ της δεκαετίας του ογδόντα. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο επιστρέφει ο Στιβ Κούγκαν, ο οποίος υποδύεται τον θρυλικό Τόνι Γουίλσον. Η επανέκδοση έρχεται να θυμίσει στο κοινό μια από τις πιο ιδιόρρυθμες και αγαπημένες ταινίες για τη βρετανική μουσική βιομηχανία των τελευταίων δεκαετιών.
Ο Τόνι Γουίλσον και η σκηνή της Factory Records
Ο Τόνι Γουίλσον ήταν επιχειρηματίας της Factory Records, ιδιοκτήτης κλαμπ στο Μάντσεστερ και δημοσιογράφος στο Granada TV. Υπήρξε η κινητήρια επιχειρηματική δύναμη πίσω από τη μουσική σκηνή της πόλης, καθοδηγώντας συγκροτήματα όπως οι Joy Division, οι New Order και οι Happy Mondays. Ο Στιβ Κούγκαν ενσαρκώνει αυτόν τον πολυσχιδή χαρακτήρα, συνδυάζοντας την επιχειρηματική δραστηριότητα του Γουίλσον με τη δημοσιογραφική του ιδιότητα και την επιρροή του στη μουσική σκηνή του Μάντσεστερ.
Η ταινία, σε σκηνοθεσία του Μάικλ Γουίντερμποτομ, καταγράφει τη συγκλονιστική ιστορία της μουσικής σκηνής του Μάντσεστερ της δεκαετίας του ογδόντα με φανταχτερό και αυτοαναφορικό τρόπο. Η 24η επέτειος της πρώτης προβολής αποτέλεσε την αφορμή για την επανακυκλοφορία της στη Βρετανία, δίνοντας στο κοινό την ευκαιρία να την παρακολουθήσει ξανά στη μεγάλη οθόνη, μέσα από την ιστορία ενός ανθρώπου που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της μουσικής ταυτότητας της πόλης.
Κριτικές με αντικρουόμενα συναισθήματα
Ο κριτικός Jeff Stark στο Salon περιέγραψε την ταινία ως «φανταχτερή, απερίσκεπτη, ατελείωτα αυτοεπιεική και εντελώς αναξιόπιστη», κλείνοντας τον σχολιασμό του με τη φράση «Τι υπέροχη εμπειρία!». Αντίθετα, ο Peter Bradshaw στον Guardian εμφανίζεται πιο επιφυλακτικός, περιγράφοντας τον τόνο της ταινίας ως σχεδόν επιπόλαιο και αδιάφορο, διατηρημένο ομοιόμορφα από την αρχή μέχρι το τέλος. Σύμφωνα με τον Bradshaw, η ερμηνεία του Κούγκαν στον πρωταγωνιστικό ρόλο, αν και αναμφίβολα πολύ καλή, αποδίδει τις ατάκες σαν ειρωνικό σκετς μπροστά στην κάμερα, κάτι που ο ίδιος ο κριτικός ομολογεί ότι τον άφησε αρχικά όχι απόλυτα πεπεισμένο.
Ο ίδιος κριτικός σημειώνει ωστόσο πως ο Κούγκαν ήταν αναμφισβήτητα η μόνη πιθανή επιλογή για τον ρόλο ενός δευτερεύοντος τηλεοπτικού χαρακτήρα που ήταν παράλληλα σημαντικός παράγοντας στον πραγματικό κόσμο πέρα από την κάμερα. Πρόκειται, κατά τον Bradshaw, για έναν μεταμοντέρνο συνδυασμό που ο ίδιος ο Γουίλσον, ως εκλεπτυσμένος και έξυπνος άνθρωπος, θα απολάμβανε σίγουρα.
Παράλληλα, η ταινία «A Cock and Bull Story» του Γουίντερμποτομ, διασκευή του έργου του Λόρενς Στερν, περιγράφεται μερικές φορές ως το πιο μεταμοντέρνο έργο του σκηνοθέτη. Ο Bradshaw επισημαίνει όμως ότι το «24 Hour Party People», με το σπάσιμο του τέταρτου τοίχου, τις εμφανίσεις πραγματικών προσώπων από τον κόσμο του Μάντσεστερ και την αίσθηση ντοκιμαντέρ που αποπνέει, είναι πιθανόν ακόμη πιο μετακειμενικό από εκείνη. Η χαλαρή, ανέμελη ενέργεια της ταινίας είναι αυτό που την κάνει ευχάριστη για το κοινό, αν και σε ορισμένα σημεία δίνει την αίσθηση ότι στερείται μορφής, με κάτι αποστασιοποιημένο στη σκηνοθεσία του Γουίντερμποτομ. Ο Bradshaw αναφέρει μάλιστα πως, όταν είδε την ταινία για πρώτη φορά, του φάνηκε σχεδόν σαν να είχε κυκλοφορήσει κατά λάθος ένα πρόχειρο μοντάζ αντί για την τελική εκδοχή που τελικά έφτασε στις αίθουσες.
