Μια νέα επιστημονική έρευνα συνδέει την υπέρταση με την επιδείνωση της οστεοαρθρίτιδας, αποκαλύπτοντας έναν βιολογικό μηχανισμό που μέχρι σήμερα δεν είχε μελετηθεί επαρκώς. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε από ερευνητική ομάδα του Εθνικού Πανεπιστημίου Chonnam στη Νότια Κορέα και δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Science. Σύμφωνα με τα ευρήματα, ορμονικά σήματα που σχετίζονται με την αρτηριακή πίεση φαίνεται να επιταχύνουν τη βλάβη σε ήδη ευάλωτες αρθρώσεις, είτε λόγω τραυματισμού είτε λόγω γήρανσης. Η έρευνα συνδύασε δεδομένα από ανθρώπους με πειράματα σε ζώα, προσφέροντας μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα του φαινομένου.
Τι δείχνει η έρευνα για την υπέρταση και την οστεοαρθρίτιδα
Οι ερευνητές ανέλυσαν στοιχεία από 36.820 ανθρώπους ηλικίας 45 ετών και άνω. Η υπέρταση συνδέθηκε με μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης οστεοαρθρίτιδας, με την συσχέτιση να είναι ισχυρότερη στις γυναίκες και στις περιπτώσεις σοβαρότερης βλάβης στο γόνατο. Στο επίκεντρο της μελέτης βρέθηκε η βαζοπρεσσίνη, μια ορμόνη που συμμετέχει στη ρύθμιση των υγρών και της αρτηριακής πίεσης στον οργανισμό. Για να επιδράσει σε ένα κύτταρο, η ορμόνη αυτή χρειάζεται να συνδεθεί με έναν κατάλληλο υποδοχέα, μια πρωτεΐνη που δέχεται το σήμα της.
Ο συγκεκριμένος υποδοχέας ήταν ελάχιστα παρών στον υγιή χόνδρο, αλλά αυξανόταν σημαντικά με τη γήρανση ή μετά από τραυματισμό, κάτι που επιβεβαιώθηκε τόσο σε ανθρώπινα δείγματα όσο και σε πειράματα με πειραματόζωα. Έτσι, τα κύτταρα του χόνδρου γίνονταν περισσότερο δεκτικά στο ορμονικό σήμα, ενεργοποιώντας διεργασίες που ευνοούσαν την αποδόμησή του. Στα πειράματα, τα πειραματόζωα με υπέρταση εμφάνισαν μεγαλύτερη απώλεια χόνδρου μετά από επέμβαση που προκαλούσε βλάβη στην άρθρωση, ενώ η αυξημένη πίεση από μόνη της δεν επηρέαζε τις υγιείς αρθρώσεις. Το στοιχείο αυτό δείχνει ότι η προϋπάρχουσα ευαλωτότητα της άρθρωσης ήταν καθοριστικός παράγοντας για την εξέλιξη της βλάβης.
Η οστεοαρθρίτιδα δεν είναι απλώς φθορά του χρόνου
Η οστεοαρθρίτιδα επηρεάζει ολόκληρη την άρθρωση και όχι μόνο τον χόνδρο. Ο χόνδρος, ο λείος ιστός που καλύπτει τα άκρα των οστών και διευκολύνει την κίνηση, σταδιακά αλλοιώνεται, ενώ παράλληλα εμφανίζονται μεταβολές και στους γύρω ιστούς. Πόνος, δυσκαμψία και δυσκολία στην κίνηση αποτελούν τα πιο συχνά συμπτώματα της νόσου. Παρότι συνήθως περιγράφεται ως απλή «φθορά», η νόσος δεν εξηγείται μόνο από τη μηχανική καταπόνηση ούτε αποτελεί αναπόφευκτη συνέπεια της γήρανσης, καθώς τραυματισμοί, γενετικοί και μεταβολικοί παράγοντες επηρεάζουν επίσης την πιθανότητα εμφάνισής της.
Οι ερευνητές σημειώνουν ότι η παρατηρούμενη σχέση ανάμεσα στην υψηλή πίεση και την οστεοαρθρίτιδα δεν αποδεικνύει άμεση αιτιότητα, καθώς οι δύο παθήσεις μοιράζονται κοινούς παράγοντες κινδύνου, όπως η παχυσαρκία. Ωστόσο, το εύρημα έδωσε την αφορμή να διερευνηθεί αν υπάρχει και μια πιο άμεση βιολογική σύνδεση ανάμεσα στις δύο καταστάσεις, πέρα από τους κοινούς παράγοντες κινδύνου.
Όταν οι ερευνητές αφαίρεσαν γενετικά τον υποδοχέα της βαζοπρεσσίνης ή περιόρισαν τη δράση του με πειραματικές παρεμβάσεις, η βλάβη στον χόνδρο μειώθηκε αισθητά. Το αποτέλεσμα αναδεικνύει έναν πιθανό νέο στόχο για την ανάπτυξη θεραπειών κατά της οστεοαρθρίτιδας, ιδιαίτερα για ασθενείς που παρουσιάζουν και υπέρταση.
