Δημοσιογράφος Ρουντ Χίζμο για την αλβανική εξέγερση των νέων

Η Αλβανία ζει έναν κύκλο μαζικών κινητοποιήσεων που ξεκίνησαν ως διαμαρτυρίες και μετατράπηκαν σε ανοιχτή σύγκρουση στους δρόμους των Τιράνων. Ο δημοσιογράφος και παρουσιαστής Ρουντ Χίζμο, που ζει και εργάζεται στην αλβανική πρωτεύουσα, μίλησε στην Αλεξάνδρα Τάνκα και στο in, αποκωδικοποιώντας την οργή των πολιτών. Πίσω από τα συνθήματα κατά του πρωθυπουργού Έντι Ράμα κρύβεται μια πολύ βαθύτερη δυσαρέσκεια, που δεν περιορίζεται σε πρόσωπα.

Το «Κίνημα των Φλαμίνγκο» και η επένδυση Κούσνερ

Ο Ρουντ Χίζμο τοποθετεί την αφετηρία των κινητοποιήσεων στο «Κίνημα των Φλαμίνγκο», που στράφηκε ενάντια σε μια αμφιλεγόμενη τουριστική επένδυση συνδεόμενη με τον Τζάρεντ Κούσνερ. Η συγκεκριμένη αφορμή λειτούργησε ως σπινθήρας για μια δυσαρέσκεια με βαθύτερες ρίζες στην αλβανική κοινωνία.

Κατά τον ίδιο, τους βασικούς παράγοντες που οδήγησαν χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους συνθέτουν η οικονομική ανισότητα, η διαφθορά, η συγκέντρωση της οικονομικής ισχύος σε ελάχιστα χέρια και η αίσθηση ότι οι νέοι δεν έχουν μέλλον στη χώρα τους. Αυτό το μείγμα μετέτρεψε ένα περιβαλλοντικό αίτημα σε ευρύτερη πολιτική αμφισβήτηση.

«Δεν είναι δύο διαφορετικές διαδηλώσεις, η διαδήλωση των φοιτητών και η διαδήλωση του Φλαμίνγκο. Είναι η ίδια διαδήλωση, η οποία πήρε άλλη μορφή», λέει ο Χίζμο. Περιγράφει περίπου τέσσερις μήνες κυρίως ειρηνικών κινητοποιήσεων, χωρίς την αποτυχία που ανέμεναν οι διαδηλωτές. Η επιστροφή των νέων και των φοιτητών το φθινόπωρο σηματοδότησε μια νέα και πιο συγκρουσιακή φάση.

Η παραίτηση Ράμα και το κενό της αντιπολίτευσης

Το κεντρικό αίτημα των διαδηλωτών είναι η παραίτηση του Έντι Ράμα. Πίσω από αυτό το σύνθημα ο Ρουντ Χίζμο εντοπίζει ένα μεγαλύτερο ζήτημα: την απουσία μιας αξιόπιστης πολιτικής εναλλακτικής για τη μετάβαση.

Μεγάλο μέρος των νέων απορρίπτει όχι μόνο τον Ράμα, αλλά και τον ηγέτη της αντιπολίτευσης, Σαλί Μπερίσα, χωρίς να έχει διαμορφωθεί μια κοινά αποδεκτή πρόταση για την επόμενη ημέρα. «Δεν υπάρχει πλάνο. Αυτό είναι το πρόβλημα», τονίζει, περιγράφοντας ένα κίνημα χωρίς ενιαία ηγεσία και χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο πολιτικής μετάβασης.

Για τον Χίζμο, το ζήτημα δεν βρίσκεται στα πρόσωπα. Θεωρεί ότι το εκλογικό και το πολιτικό σύστημα της Αλβανίας ευνοεί τα μεγάλα κόμματα, αναπαράγοντας τις ίδιες ισορροπίες και κρατώντας τη χώρα σε ένα αδιέξοδο που οι νέοι βιώνουν καθημερινά.