Nixonmaxxing: ο Νίξον γίνεται είδωλο της νεανικής Δεξιάς

Ο Ρίτσαρντ Νίξον απέκτησε ένα κοινό που δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί όσο ζούσε: νέους θαυμαστές που τον αποθεώνουν υπό τους ήχους της χιπ χοπ. Ο πρώην πρόεδρος πρωταγωνιστεί σε καλομονταρισμένα βίντεο, κοσμεί καπέλα και τσάντες και επιστρέφει στην πολιτική κουλτούρα της αμερικανικής Δεξιάς ως έμβλημα σκληρότητας. Το φαινόμενο έχει ήδη βαφτιστεί Nixonmaxxing και, όπως σημειώνει ο Economist, φανερώνει μια βαθύτερη μετατόπιση: οι νεότεροι συντηρητικοί ψάχνουν ήρωες διαφορετικούς από εκείνους των γονιών τους.

Το εργαστήρι βίντεο του ιδρύματος Νίξον

Στην αναβίωση της φιγούρας του Νίξον έχει συμβάλει αποφασιστικά το ίδρυμα που φέρει το όνομά του. Οι millennials που το διαχειρίζονται ψαλιδίζουν το αρχειακό υλικό και φτιάχνουν σύντομα βίντεο, κομμένα στον ρυθμό των κοινωνικών δικτύων. Αποσπάσματα όπου ο πρώην πρόεδρος μιλά για τη Ρωσία ή για την κόντρα του με τον Τζον Κένεντι συγκεντρώνουν εκατομμύρια προβολές, ενώ στα σχόλια νεότεροι χρήστες δηλώνουν ότι ανακαλύπτουν μια πολιτική ιδιοφυΐα.

Το ενδιαφέρον ξεπερνά την οθόνη. Στην Καλιφόρνια, η επισκεψιμότητα της Προεδρικής Βιβλιοθήκης του έχει αυξηθεί κατά 30% σε σύγκριση με πέρυσι, σύμφωνα με το δημοσίευμα. Η έλξη, ωστόσο, δεν στηρίζεται στις πολιτικές επιλογές του. Ελάχιστοι συγκινούνται με την ύφεση στις σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση ή με τη δημιουργία της Υπηρεσίας Προστασίας του Περιβάλλοντος.

Αυτό που πουλάει είναι ο χαρακτήρας που προβάλλουν τα βίντεο: ένας πολιτικός συγκρουσιακός και αμετανόητος, αποφασισμένος να σηκώνεται μετά από κάθε ήττα. Η εικόνα του μαχητή που επιστρέφει ταιριάζει απόλυτα στη λογική των πλατφορμών, όπου η ένταση και η προκλητικότητα ανταμείβονται με προβολές.

Από το Watergate στη σιωπηλή πλειοψηφία

Για ένα κομμάτι της νεαρής Δεξιάς, η σύνδεση με τον Ντόναλντ Τραμπ προκύπτει σχεδόν αβίαστα. Δύο πρόεδροι με εχθρικές σχέσεις με τον Τύπο, περικυκλωμένοι από έρευνες και αντιπάλους, που οι υποστηρικτές τους παρουσιάζουν ως στόχους ενός κατεστημένου αποφασισμένου να τους εξοντώσει. Ο συντηρητικός σχολιαστής Κρις Ρούφο περιέγραψε αυτή την ανάγνωση σε ανάρτησή του στο X, μιλώντας για έναν αυτοδημιούργητο άνθρωπο που κέρδισε 49 πολιτείες εκπροσωπώντας τη «σιωπηλή πλειοψηφία».

Στην εκδοχή του Ρούφο, η πτώση του Νίξον αποδίδεται σε πραξικόπημα του «βαθέος κράτους», μια ερμηνεία που μετατρέπει το Watergate από σκάνδαλο προεδρικής εξουσίας σε αφήγημα πολιτικής δίωξης. Αντίστοιχη διάθεση επανεξέτασης εμφανίζεται και μέσα στην κυβέρνηση. Σύμφωνα με τον Economist, το υπουργείο Δικαιοσύνης εξετάζει αν υπήρξαν παρατυπίες από το γραφείο του ειδικού εισαγγελέα που ερεύνησε την υπόθεση.

Τον περασμένο Ιούνιο, μιλώντας στη βιβλιοθήκη Νίξον, ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς υποστήριξε ότι σήμερα η ίδια υπόθεση θα απασχολούσε την επικαιρότητα για περίπου δώδεκα ώρες, θεωρώντας εξωφρενική την ιδέα ότι θα μπορούσε να ρίξει μια προεδρία. Η λατρεία για τον Νίξον έχει, πάντως, και έναν δεύτερο αποδέκτη: τον Ρόναλντ Ρίγκαν, που επί δεκαετίες υπήρξε το αδιαμφισβήτητο πρότυπο των Αμερικανών συντηρητικών με την πίστη του στις ελεύθερες αγορές και στον διεθνή ρόλο των ΗΠΑ.