Τέμπη: Η έκκληση των επιζώντων για δικαιοσύνη στη Λάρισα

Η 44η δικάσιμος της δίκης για τη σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών εξελίχθηκε σε μια από τις πιο φορτισμένες του μέχρι τώρα μαραθωνίου στο τριμελές εφετείο κακουργημάτων της Λάρισας. Στο εδώλιο της μάρτυρα ανέβηκαν γυναίκες που επέζησαν από τη σύγκρουση της 28ης Φεβρουαρίου 2023, μεταφέροντας αυτή τη φορά όχι μόνο τις εικόνες της καταστροφής αλλά και το βάρος της ζωής που ακολούθησε. Οι καταθέσεις των επιβατών του δεύτερου βαγονιού επικεντρώθηκαν στο μόνιμο τραύμα και στην απαίτηση να αποδοθεί δικαιοσύνη. Το αίτημά τους ήταν κοινό και κατηγορηματικό: να λογοδοτήσουν όσοι ευθύνονται.

Τριάντα μέρες σε κώμα και έξι χειρουργεία για τη Μυρσίνη Πρασσά

Πρώτη κατέθεσε η Μυρσίνη Πρασσά, η οποία επέβαινε στο δεύτερο βαγόνι του Intercity και βρέθηκε μετά τη σύγκρουση εκτός οχήματος με σοβαρότατα τραύματα στο κεφάλι. Όπως περιέγραψε, καθόταν δίπλα στη φίλη της Ελπίδα Χούπα, που δεν κατάφερε να επιβιώσει, ενώ απέναντι έβλεπε τον Γεράσιμο και τον Κυπριανό. Η μάρτυρας εξήγησε ότι δεν θυμάται τίποτα από τη στιγμή της σύγκρουσης και έπειτα, καθώς παρέμεινε σε κώμα για τριάντα ημέρες.

Η ίδια αποκάλυψε ότι έχει υποβληθεί σε έξι χειρουργεία και ότι συνεχίζει τις θεραπείες μέχρι σήμερα. «Μου αφαίρεσαν το αριστερό κρανίο όταν πήγα στο νοσοκομείο και το τοποθέτησαν πάλι τον Οκτώβριο», ανέφερε απαντώντας σε ερωτήσεις του συνηγόρου της, Αντώνη Ψαρόπουλου, προσθέτοντας ότι φέρει πλέον λάμα στα γόνατα. Παραδέχθηκε πως δυσκολεύεται ακόμη να ολοκληρώσει μια πρόταση και να βρει τις λέξεις. «Τώρα θαύμα είναι που σας μιλάω. Ήταν σαν να ήμουν νεκρή», τόνισε.

Η Πρασσά στηλίτευσε με ιδιαίτερη ένταση την απουσία των περισσότερων κατηγορουμένων από τη διαδικασία. Κλείνοντας την κατάθεσή της, άφησε μια φράση που σφράγισε την ημέρα: «Δεν θα ηρεμήσω αν δεν μπουν φυλακή όλοι όσοι φταίνε».

Η φυγή πάνω από τα συντρίμμια και η έκκληση της Ζωής Σιώζου

Στη συνέχεια κατέθεσε η Ζωή Σιώζου, η οποία ταξίδευε στο δεύτερο βαγόνι μαζί με τον επτάχρονο γιο της, Βασίλη, επιστρέφοντας έπειτα από μια σοβαρή θεραπεία του παιδιού. Όπως είπε, είχε επιλέξει το τρένο θεωρώντας το το ασφαλέστερο μέσο μεταφοράς. Περιέγραψε ένα έντονο φρενάρισμα πέντε δευτερολέπτων, τη στιγμή που έπεσε πάνω στο παιδί της, και αμέσως μετά τη βίαιη σύγκρουση που τους βρήκε ανάμεσα σε παραμορφωμένα μέταλλα και συντρίμμια.

Η μάρτυρας ανέφερε ότι κατάφεραν να βγουν μέσα από μια σχισμή με τη βοήθεια άλλων επιβατών και ότι έφτασε στις ράγες περνώντας πάνω από τα συντρίμμια του κυλικείου, που εκείνη τη στιγμή δεν είχε ακόμη πάρει φωτιά. Απαντώντας σε ερωτήσεις της προέδρου, είπε ότι αντιλήφθηκε δύο εστίες φωτιάς, μία μπροστά και μία πίσω από το βαγόνι, το οποίο είκοσι λεπτά αργότερα καιγόταν ολοσχερώς. Μίλησε για αποπνικτική ατμόσφαιρα και αίσθηση καψίματος στον λαιμό, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι δεν σημειώθηκε καμία έκρηξη πριν ή μετά τη σύγκρουση. «Ακούγαμε έναν να φωνάζει τρέξτε. Άλλοι φωνάζανε βοήθεια», κατέθεσε.

«Σκαρφαλώνοντας πάνω στο κυλικείο δεν άκουσα την παραμικρή φωνή. Ο πανικός και ο φόβος ήταν ακραίος», υπογράμμισε η Σιώζου. Η κατάθεσή της κατέληξε σε μια έκκληση προς την έδρα για απόδοση δικαιοσύνης, με αναφορά στους 57 ανθρώπους που χάθηκαν. «Εμείς που επιζήσαμε από αυτό δεν σημαίνει ότι όλα είναι καλά. Είναι μια ζωή πριν τα Τέμπη και μετά τα Τέμπη», σημείωσε, εξηγώντας ότι ένιωσε την υποχρέωση να μιλήσει για το δικό της βίωμα.