ΥΓΕΙΑ
Καθημερινή ζωή με χρόνιο πόνο: τι προσφέρει το Ιατρείο Βόλου
Πώς το Ιατρείο Πόνου του Νοσοκομείου Βόλου ανακουφίζει χιλιάδες ασθενείς με μυοσκελετικό, νευροπαθητικό και μετεγχειρητικό πόνο και το αίτημα για ένταξη στον εθνικό σχεδιασμό.
Newsroom simera24.gr · 12 Νοεμβρίου 2026 · Υγεία
Όταν ο πόνος επιμένει παρά τη θεραπεία, ακόμη και οι πιο απλές κινήσεις της ημέρας γίνονται δύσκολες. Αυτούς τους ανθρώπους υποδέχεται κάθε χρόνο το Ιατρείο Πόνου στο Αχιλλοπούλειο Νοσοκομείο Βόλου, όπου καταφθάνουν χιλιάδες ασθενείς που ζουν με χρόνιο πόνο. Για πολλούς από αυτούς, η ανακούφιση σημαίνει να μπορούν ξανά να δουλεύουν και να επιστρέψουν σε πράγματα που ο πόνος τούς είχε στερήσει. Το ερώτημα που θέτει η ιατρική ομάδα αφορά πλέον και τον τρόπο με τον οποίο η Πολιτεία αντιμετωπίζει αυτή τη φροντίδα.
Το 70-75% με μυοσκελετικό πόνο και η θεραπεία των τριών συνεδριών
Η αναισθησιολόγος και αλγολόγος Ευαγγελία Χαυτούρα, μιλώντας στην ΕΡΤ Βόλου, εξήγησε ότι η μεγάλη πλειονότητα των περιστατικών δεν σχετίζεται με τον καρκίνο. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του ιατρείου, το 70-75% των ασθενών ζουν με μυοσκελετικό, νευροπαθητικό ή μετεγχειρητικό πόνο, ενώ οι ασθενείς με καρκίνο αποτελούν μόλις το 20% έως 25%. Πρόκειται για ανθρώπους με χρόνιο πόνο στη μέση ή στον αυχένα, νευροπάθειες, ρευματικά νοσήματα ή πόνο που παραμένει μετά από χειρουργείο.
Όταν τα συμπτώματα επιμένουν παρά την αγωγή που έχει χορηγήσει ο γιατρός της αντίστοιχης ειδικότητας, η ομάδα του ιατρείου εξετάζει πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί ο πόνος και συζητά με τον ασθενή τι βελτίωση μπορεί να περιμένει. Ανάλογα με το περιστατικό, χρησιμοποιούνται φαρμακευτική αγωγή, αποκλεισμοί νεύρων, επισκληρίδιες εγχύσεις και, πιο πρόσφατα, νευρολύσεις.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα που έφερε η κ. Χαυτούρα είναι η νευραλγία τριδύμου, με κρίσεις πόνου στο πρόσωπο που σε ορισμένους ασθενείς επιμένουν για ένα ή δύο χρόνια. Όταν τα φάρμακα δεν ελέγχουν επαρκώς τις κρίσεις ή η αύξηση της δόσης είναι δύσκολη, εφαρμόζεται αποκλεισμός του νεύρου. Η γιατρός περιέγραψε μια θεραπεία τριών συνεδριών, με ανακούφιση που μπορεί να γίνει αισθητή ήδη από την πρώτη.
Η υποδόρια αντλία στο σπίτι και το αίτημα προς το Υπουργείο Υγείας
Ο χρόνιος πόνος, όπως εξηγεί η αλγολόγος, δεν περιορίζεται στο σώμα: μπορεί να οδηγήσει σε απουσίες από την εργασία, να επιβαρύνει οικονομικά την οικογένεια και να πλήξει την ψυχική υγεία. Γι' αυτό και η προσέγγιση συχνά συνδυάζει διαφορετικές μεθόδους, όπως ο βελονισμός, η νευροδιαμόρφωση και η γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία. Όπου χρειάζεται, γίνεται παραπομπή για ψυχολογική υποστήριξη, ενώ η κ. Χαυτούρα επισήμανε την ανάγκη το ιατρείο να συνεργάζεται με ψυχολόγο ή ομάδα ψυχολόγων μέσα στο νοσοκομείο.
Για τους ασθενείς με καρκίνο, η γιατρός σημειώνει ότι οι παραπομπές γίνονται συχνά αργά. «Οι περισσότεροι από αυτούς είναι προς το τέλος της ζωής. Λίγοι έρχονται από πιο πρώιμα στάδια», λέει. Όταν ένας ασθενής είναι κατάκοιτος στο σπίτι, οι γιατροί εκπαιδεύουν τους συγγενείς στη χρήση μέσων ανακούφισης, όπως οι υποδόριες αντλίες.
«Πραγματικά πρέπει προς το τέλος ο άνθρωπος να έχει το δικαίωμα να φύγει με αξιοπρέπεια», τόνισε η κ. Χαυτούρα, ζητώντας την ένταξη των Ιατρείων Πόνου στον εθνικό σχεδιασμό για την ανακουφιστική φροντίδα. Το ερώτημα που θέτει προς το Υπουργείο Υγείας αφορά ακριβώς το γεγονός ότι τα Ιατρεία Πόνου παραμένουν σήμερα εκτός αυτού του σχεδιασμού.