simera24.gr

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Πιερρακάκης στο IFSWF: Η Ελλάδα ανοίγει τις πόρτες στα κρατικά κεφάλαια

Ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας Κυριάκος Πιερρακάκης κάλεσε τους διεθνείς κρατικούς επενδυτικούς οργανισμούς να τοποθετηθούν στην Ελλάδα, μιλώντας στην 18η Σύνοδο του IFSWF στην Αθήνα. Στο επίκεντρο οι υποδομές, η ενέργεια και η κινητοποίηση μακροπρόθεσμων κεφαλαίων.

Newsroom simera24.gr · 12 Νοεμβρίου 2026 · Οικονομία

Πιερρακάκης στο IFSWF: Η Ελλάδα ανοίγει τις πόρτες στα κρατικά κεφάλαια

Πρόσκληση προς τους μεγαλύτερους κρατικούς επενδυτικούς οργανισμούς του κόσμου να τοποθετηθούν στην ελληνική οικονομία ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και πρόεδρος του Eurogroup, Κυριάκος Πιερρακάκης, απηύθυνε μιλώντας στην 18η Ετήσια Σύνοδο του International Forum of Sovereign Wealth Funds (IFSWF). Η σύνοδος, με θέμα «Sovereign Capital in a Contested World», φιλοξενείται στην Αθήνα από το Εθνικό Αναπτυξιακό Ταμείο. Ο υπουργός τοποθέτησε την Ελλάδα σε μια νέα φάση της αναπτυξιακής της πορείας, με έμφαση στις στρατηγικές υποδομές, στην ενέργεια και στις νέες τεχνολογίες.

Η πρόσκληση για υποδομές, ενέργεια και ελληνικές επιχειρήσεις με διεθνή παρουσία

Στην ομιλία του ο Πιερρακάκης κάλεσε τα διεθνή κρατικά επενδυτικά κεφάλαια να στραφούν στις στρατηγικές υποδομές, στην ενέργεια, στις νέες τεχνολογίες και στην ανάπτυξη ελληνικών επιχειρήσεων με διεθνή παρουσία. Υπογράμμισε ότι η οικονομία εισέρχεται σε μια φάση κατά την οποία η κινητοποίηση ιδιωτικών κεφαλαίων, η εμβάθυνση των κεφαλαιαγορών και η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας αποκτούν ξεχωριστή βαρύτητα. Η επισήμανση αυτή συνδέεται άμεσα με την επικείμενη ολοκλήρωση του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, που σηματοδοτεί το πέρασμα σε ένα νέο χρηματοδοτικό μοντέλο.

Ο υπουργός ανέδειξε ως πυρήνα της ανάπτυξης τις ανοιχτές αγορές, τον ανταγωνισμό και την ιδιωτική επιχειρηματικότητα. Παρουσίασε τρία στοιχεία που οφείλει να συνεισφέρει το κράτος στην οικονομική εξίσωση: τον χρόνο, τις αξίες και την ελευθερία. Οι χρηματοπιστωτικές αγορές, όπως εξήγησε, αποτιμούν αποτελεσματικά το επόμενο τρίμηνο και τον επόμενο οικονομικό κύκλο, είναι όμως λιγότερο κατάλληλες να εκπροσωπήσουν τα συμφέροντα της επόμενης γενιάς. Τα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας, τα λιμάνια, οι διασυνδέσεις και τα ερευνητικά οικοσυστήματα, σημείωσε, σχεδιάζονται σε βάθος δεκαετιών, πέρα από τις πολιτικές θητείες και τους συνήθεις επενδυτικούς κύκλους.

Το κράτος ως μόνιμος συντελεστής και η παγίδα της εξάρτησης

«Το κράτος έχει επιστρέψει στο επίκεντρο της οικονομικής στρατηγικής. Όχι ως προσωρινός παράγοντας για την αντιμετώπιση μιας έκτακτης ανάγκης, αλλά ως μόνιμος συντελεστής», τόνισε ο Πιερρακάκης, συνδέοντας την οικονομική ισχύ με την εθνική ισχύ. Ανέφερε ότι κυβερνήσεις που παλαιότερα αντιμετώπιζαν με επιφυλακτικότητα τα κρατικά κεφάλαια σήμερα τα αξιοποιούν ως εργαλεία ανάπτυξης, φέρνοντας ως παραδείγματα το Εθνικό Ταμείο Πλούτου στη Βρετανία, τις επενδύσεις υποδομών της Γερμανίας, τη βιομηχανική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών και τις ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες για την ανταγωνιστικότητα.

Το κρίσιμο ερώτημα, κατά τον υπουργό, δεν είναι αν τα κράτη θα επηρεάζουν την κατανομή των κεφαλαίων, αλλά με ποιον τρόπο μπορούν να το κάνουν χωρίς να υπονομεύουν τις αγορές. Προειδοποίησε για τους κινδύνους της εξάρτησης, σημειώνοντας ότι ένας μοναδικός προμηθευτής μπορεί να προσφέρει τη χαμηλότερη τιμή και ταυτόχρονα να επιβάλλει το υψηλότερο στρατηγικό κόστος, όπως διαπίστωσε επώδυνα η Ευρώπη στον τομέα της ενέργειας. «Η ανθεκτικότητα δεν αποτελεί αναποτελεσματικότητα. Είναι το τίμημα που καταβάλλουμε για να διατηρούμε την ελευθερία των επιλογών μας», υπογράμμισε.

Ο Πιερρακάκης επισήμανε επίσης και τον αντίστροφο κίνδυνο, αυτόν της υπερβολικής κρατικής παρέμβασης. Οι κυβερνήσεις, είπε, μπορεί να συγχέουν τον στρατηγικό σκοπό με την οικονομική ορθολογικότητα, να επιλέγουν λανθασμένα έργα και να χρηματοδοτούν προτεραιότητες του παρελθόντος, καθώς η παραδοχή ενός λάθους έχει πολιτικό κόστος. Τα κράτη, παρατήρησε, είναι συχνά καλύτερα στο να εισέρχονται σε επενδύσεις παρά στο να αποχωρούν από αυτές, γι' αυτό και οφείλουν να θέτουν μακροπρόθεσμους στόχους και όρους λειτουργίας της αγοράς, συνδυάζοντας τον σχεδιασμό με την οικονομική πειθαρχία.