ΘΕΑΤΡΟ
Το «Αμεντέ» του Ιονέσκο ανεβαίνει στο ΚΘΒΕ τον Δεκέμβριο
Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει από τις 4 Δεκεμβρίου το παράλογο έργο του Ευγένιου Ιονέσκο, σε σκηνοθεσία Έλενας Πέγκα.
Newsroom simera24.gr · 13 Νοεμβρίου 2026 · Lifestyle
Πόσο χώρο μπορεί να καταλάβει ένα μυστικό και πώς αγνοεί κανείς μια αλήθεια που μεγαλώνει καθημερινά μπροστά του; Γύρω από αυτά τα ερωτήματα στήνεται το «Αμεντέ (ή πώς να το ξεφορτωθούμε)» του Ευγένιου Ιονέσκο, που ανεβάζει το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος από τις 4 Δεκεμβρίου. Η παράσταση ανεβαίνει σε μετάφραση Αντώνη Γαλέου και σκηνοθεσία Έλενας Πέγκα, στο Φουαγιέ του Θεάτρου Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.
Ένα πτώμα που διογκώνεται μέσα στην κρεββατοκάμαρα
Γραμμένο το 1954, το έργο οργανώνεται γύρω από τα γνώριμα μοτίβα της δραματουργίας του Ιονέσκο, τόσο σε επίπεδο χαρακτήρων όσο και σχέσεων και πλοκής. Η παραδοξότητα των γεγονότων, τα αναίτια συμβάντα και η απουσία λογικής εξήγησης συνθέτουν έναν κόσμο όπου το παράλογο δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά τη βασική συνθήκη της ανθρώπινης εμπειρίας. Ο ήρωας, ο Αμεντέ, είναι ένας συγγραφέας του οποίου η έμπνευση έχει στερέψει και για τον οποίο τίποτα δεν είναι εύκολο: ούτε το να σκεφτεί, ούτε το να δημιουργήσει, ούτε το να δράσει.
Μαζί με τη γυναίκα του, τη Μαντλέν, βρίσκεται εγκλωβισμένος σε μια καθημερινότητα που διαλύεται αργά και ανεξήγητα, καθώς ένα πτώμα μεγαλώνει μέσα στην κρεββατοκάμαρά τους. Κανείς τους δεν θυμάται πώς βρέθηκε εκεί. Ενώ το νεκρό σώμα διογκώνεται και τα μέλη του εξαπλώνονται σε όλο το σπίτι, στο διαμέρισμα φυτρώνουν μανιτάρια, και οι τύψεις μαζί με την παράνοια κυριεύουν τους ήρωες. Ο Αμεντέ πρέπει να βρει έναν τρόπο να ξεφορτωθεί το πτώμα, πριν ξυπνήσουν οι υποψίες των γειτόνων.
Το παράλογο ως καθρέφτης των σύγχρονων κρίσεων
Με το χαρακτηριστικό ανατρεπτικό χιούμορ και τη διεισδυτική ματιά του, ο Ιονέσκο στήνει ένα παιχνίδι ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό. Το παράλογο γίνεται καθρέφτης της καθημερινότητας, σε μια αιχμηρή αλληγορία για τα αδιέξοδα των ανθρώπινων σχέσεων, τη φθορά, την αποσιώπηση και την ανθρώπινη ανάγκη να παραμερίζουμε όσα μας βαραίνουν, ακόμη κι όταν αυτά εξακολουθούν να μεγαλώνουν. Το πιο παράλογο, τελικά, δεν είναι πάντα αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας, αλλά η επιμονή μας να κάνουμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Το πτώμα δεν εξηγείται ποτέ λογικά. Στις μέρες μας, όπως σημειώνεται, το σώμα αυτό μπορεί να ερμηνευτεί ως το βάρος των συλλογικών μας κρίσεων, από την κλιματική αλλαγή και την οικονομική αβεβαιότητα ως την κοινωνική αποξένωση, κρίσεων που διογκώνονται ακριβώς επειδή επιλέγουμε να τις αποσιωπήσουμε. Μέσα από το παράλογο σύμπαν του, το «Αμεντέ» θέτει ένα διαχρονικά επίκαιρο ερώτημα: ποιος είναι τελικά πιο παράλογος, αυτός που ζει με ένα πτώμα ή αυτός που προσποιείται πως δεν υπάρχει;