simera24.gr

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Μοροπούλου στον Δανίκα: Οι σφαίρες εξοστρακίστηκαν στα δέντρα

Η Τώνια Μοροπούλου, η φοιτήτρια που ενεργοποίησε τον ραδιοφωνικό πομπό του Πολυτεχνείου, περιγράφει στον Δανίκα τη νύχτα του '73. Μιλά για το τανκ, τους στρατιώτες που φώναζαν και τους βασανιστές που παραιτήθηκαν.

Newsroom simera24.gr · 17 Νοεμβρίου 2026 · Κοινωνία

Μοροπούλου στον Δανίκα: Οι σφαίρες εξοστρακίστηκαν στα δέντρα

Η Τώνια Μοροπούλου, μία από τις κεντρικές μορφές της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου, ξεδιπλώνει σε συνέντευξή της στον Δανίκα τη δική της αφήγηση για τον Νοέμβριο του 1973. Φοιτήτρια τότε στη Σχολή Χημικών Μηχανικών και γραμματέας της Συντονιστικής Επιτροπής, υπήρξε το πρώτο κορίτσι που ανακάλυψε τον ραδιοφωνικό πομπό της κατάληψης. Με τη χαρακτηριστική βελούδινη φωνή της περιγράφει πώς όλα ξετυλίχθηκαν αυθόρμητα, από την πρώτη εκπομπή μέχρι την εισβολή του τανκ. Στην ίδια συνέντευξη μιλά και για όσους, όπως λέει, έχτισαν αργότερα καριέρες πάνω στην Εξέγερση.

Η φωνή στον πομπό και η νύχτα που μάζευαν τα σύννεφα

Γεννημένη και μεγαλωμένη στη Ρόδο, η Μοροπούλου μπήκε στο Πολυτεχνείο το 1970 και εντάχθηκε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα κατά της δικτατορίας. Όπως θυμάται, στεκόταν μπροστά στον πομπό και εκφωνούσε εντελώς αυθόρμητα τα λόγια που θα έμεναν στην ιστορία: ότι μιλούσε ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων. Η ίδια τονίζει πως στην Εξέγερση συνυπήρξαν άνθρωποι από όλο το πολιτικό φάσμα, φέρνοντας ως παράδειγμα τον Βασίλη Πεντάρη, που προερχόταν από τον παραδοσιακό χώρο της ΕΡΕ και υπήρξε από τους πρωτοστάτες.

Το κλίμα βάρυνε την Παρασκευή, όταν, όπως λέει, μαζεύτηκαν πυκνά σύννεφα. Οι δυνάμεις της παραδοσιακής Αριστεράς, με τον φόβο της αιματοχυσίας, τους καλούσαν να φύγουν προτού σκοτωθούν. Οι φοιτητές όμως αρνήθηκαν να αποχωρήσουν και απάντησαν ψέλνοντας τον εθνικό ύμνο. Για την ίδια, εκείνη η επιμονή πήγαζε από μια αίσθηση που είχε ξεπεράσει κάθε έννοια φόβου, μια κατάσταση, όπως τη χαρακτηρίζει, εντελώς διαφορετική από όσα μπορεί να φανταστεί κανείς.

Οι στρατιώτες που έσπρωξαν και οι βασανιστές που παραιτήθηκαν

Όταν ήρθε η στιγμή να εγκαταλείψουν το κτίριο, η Μοροπούλου περιγράφει στρατιώτες που τους φώναζαν να σηκώσουν τα χέρια, απειλώντας πως θα τους σκοτώσουν. Οι φοιτητές δεν υπάκουσαν και δεν παραδόθηκαν. Σε ένα από τα πιο έντονα σημεία της αφήγησής της, μιλά για φαντάρους που την ώρα που άλλοι πυροβολούσαν, τους έσπρωξαν, με αποτέλεσμα οι σφαίρες να εξοστρακιστούν στα δέντρα.

Η σύλληψή της ακολούθησε, όπως και τα βασανιστήρια. Στους διώκτες της, θυμάται, είπε πως δεν είχε τίποτε άλλο να πει και πως μπορούσαν να την πάνε όπου ήθελαν. Φτάνει, μάλιστα, να περιγράψει πως πολλοί από τους βασανιστές της έφτασαν στο σημείο να παραιτηθούν. Αυτό που κρατά, καταλήγει, είναι η αγάπη για τη ζωή που κυριαρχούσε μέσα τους, ένα αίσθημα που αποδείχθηκε υπέρτερο.

Το σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» ήταν για την ίδια ένας αγώνας μέχρι τέλους, χωρίς καμία υποχώρηση και καμία παράδοση. Η μαρτυρία της, 53 χρόνια μετά, προσθέτει μια ακόμη φωνή στη μνήμη εκείνων των ημερών και των νέων ανθρώπων που βρέθηκαν στο επίκεντρό τους.