Εννέα χρόνια μετά τον τραγικό θάνατο του 11χρονου Μάριου Σουλούκου από αδέσποτη σφαίρα, άνοιξε επιτέλους η αυλαία της δίκης στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Αθήνας. Το μικρό αγόρι έχασε τη ζωή του τον Ιούνιο του 2017 ενώ βρισκόταν στη σχολική γιορτή του 6ου Δημοτικού Σχολείου Αχαρνών στο Μενίδι. Στο εδώλιο κάθονται δύο άνδρες Ρομά που κατά το κατηγορητήριο γλεντούσαν και πυροβολούσαν στον αέρα την ίδια ώρα.
Τι έγινε εκείνο το μοιραίο βράδυ
Η Διονυσία Σουλούκου, μητέρα του θύματος και δασκάλα στο ίδιο σχολείο όπου δίδασκε και τον γιο της, ανέβηκε στο βήμα του μάρτυρα με σπασμένη φωνή και συγκλόνισε το ακροατήριο. Περιέγραψε πως εκείνη τη μέρα είχε σχολική καλοκαιρινή γιορτή και ο Μάριος είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στο θεατρικό — ένα παιδί χαρούμενο και πρόθυμο που περίμενε με αγωνία τη στιγμή του. Η ίδια γύρισε για μια στιγμή την πλάτη της για να καθησυχάσει έναν άλλο μαθητή που δίσταζε να βγει στη σκηνή, όταν άκουσε μια φωνή: «Κυρία, κυρία, ο Μάριος έπεσε». Βρήκε τον γιο της πεσμένο μπρούμυτα στο προαύλιο· όταν τον γύρισε, είδε το αίμα να τρέχει ποτάμι. Κανείς δεν κατάλαβε αμέσως τι είχε συμβεί — όλοι νόμιζαν ότι το παιδί έπεσε ή ζαλίστηκε.
«Δεν πήγε το μυαλό ότι το παιδί έπεσε από σφαίρα. Εγώ υποψιάστηκα ότι κάτι το χτύπησε, γιατί έβλεπα το αίμα να τρέχει από πίσω ενώ ο Μάριος είχε πέσει από μπροστά», κατέθεσε η μητέρα. Η οικογένεια έμαθε την αλήθεια μόλις την επόμενη μέρα στις 10 το πρωί — και μάλιστα τα κανάλια ενημερώθηκαν πρώτα. Σύμφωνα με τη μητέρα, η έρευνα που ακολούθησε ήταν γεμάτη παραλείψεις: «Τα στοιχεία χάθηκαν, τα όπλα πετάχτηκαν, οι ένοχοι εξαφανίστηκαν».
Οι δύο κατηγορούμενοι ταυτοποιήθηκαν ύστερα από μακροχρόνια έρευνα. Ο πρώτος κατηγορούμενος αντιμετωπίζει την κατηγορία της ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο, ενώ ο δεύτερος κατηγορείται για απόπειρα ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο. Σύμφωνα με το παραπεμπτικό βούλευμα, και οι δύο γνώριζαν πως οι πυροβολισμοί σε πυκνοκατοικημένη περιοχή ενδέχεται να κοστίσουν ανθρώπινη ζωή — και οι ίδιοι το αναγνώρισαν αυτό.
Οι καταθέσεις των γονιών και το κλίμα στη δίκη
Η αίθουσα του δικαστηρίου γέμισε από πρώην συμμαθητές του Μάριου, οι οποίοι παρακολούθησαν τη διαδικασία φορώντας μαύρες μπλούζες με το όνομά του τυπωμένο με λευκά γράμματα. Παρόντες ήταν επίσης εκπαιδευτικοί συνάδελφοι της μητέρας του θύματος. Η Πρόεδρος της έδρας, σε μια έντονα ανθρώπινη στιγμή, εξέφρασε τα συλλυπητήρια της έδρας στους γονείς, λέγοντας: «Δεν θα μπορούσα να φανταστώ να ήμουν στη θέση σας». Η ίδια ρώτησε τη μητέρα αν οι πυροβολισμοί ήταν συνηθισμένο φαινόμενο στη γειτονιά.
Η απάντηση που έδωσε η Διονυσία Σουλούκου σκιαγράφησε μια εικόνα χρόνιας ανομίας: «Οι πυροβολισμοί ήταν συχνοί πάντα και συνεχίζουν να είναι όλη την ημέρα. Μπορεί να ξεκινήσει τη μια μέρα και να τελειώσει μετά από ένα 24ωρο. Τα γλέντια τους είναι ατελείωτα. Έβρισκαν όλοι βολίδες στις ταράτσες, στα μπαλκόνια. Έχει πέσει σφαίρα στο πόδι παιδιού την ώρα που περπατούσε». Η ίδια δεν δίστασε να εκφέρει και την κατηγορία της απευθείας: «Ο δράστης πυροβολούσε σε πυκνοκατοικημένη περιοχή. Όποιος πυροβολούσε εκεί είναι εν δυνάμει δολοφόνος».
Ο πατέρας του Μάριου, εξίσου συγκινημένος, μίλησε για «δολοφόνο του παιδιού του» και στράφηκε με οργή απέναντι στους κατηγορούμενους: «Δεν υπολογίζουν τίποτα, δεν τους ενδιαφέρει η ανθρώπινη ζωή, μόνο να περνούν αυτοί καλά». Εξέφρασε μάλιστα την πεποίθησή του ότι ο πρώτος κατηγορούμενος — στο σπίτι του οποίου γινόταν το γλέντι εκείνο το μοιραίο βράδυ — φέρει άμεση ευθύνη για τον θάνατο του γιου του. Η θλίψη και η οργή της οικογένειας αντικατόπτριζαν εννέα χρόνια αναμονής για μια δικαιοσύνη που άργησε να έρθει.
Εννέα χρόνια αναμονής για τη δίκη
Η υπόθεση του Μάριου Σουλούκου παρέμεινε για χρόνια σε αδράνεια, ενώ η οικογένεια ζούσε με το βάρος της απώλειας χωρίς να βλέπει το τέλος της δικαστικής διαδρομής. Η δίκη που ξεκίνησε τώρα στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Αθηνών έρχεται εννέα χρόνια μετά τον θάνατο του παιδιού, αναδεικνύοντας και τα ζητήματα που αφορούν τους χρόνους απονομής δικαιοσύνης. Παράλληλα, η υπόθεση επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα της ανεξέλεγκτης οπλοκατοχής και των πυροβολισμών σε κατοικημένες περιοχές. Η μητέρα του θύματος υπογράμμισε πως η κατάσταση στο Μενίδι δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά: οι πυροβολισμοί συνεχίζονται και σήμερα, με την ίδια συχνότητα και την ίδια ατιμωρησία.
