Το ελληνικό κοινοβούλιο είναι ένα μοναδικό μωσαϊκό ανθρώπων και βιογραφικών. Στα έδρανα της Βουλής των Ελλήνων συνυπάρχουν κάτοχοι μεταπτυχιακών τίτλων από τα πιο κύρους ευρωπαϊκά ιδρύματα με βουλευτές που εγκατέλειψαν τις σπουδές τους στα μέσα του δρόμου, αλλά και αντιπρόσωποι του λαού που αποφοίτησαν απλώς από το Λύκειο. Η πρόσφατη αναταραχή γύρω από τα ακαδημαϊκά προσόντα συγκεκριμένων πολιτικών προσωπικοτήτων ανέδειξε με τον πλέον εύγλωττο τρόπο πόσο ανομοιογενής είναι, στο επίπεδο της εκπαίδευσης, η σύνθεση του εθνικού νομοθετικού σώματος.
Η αφορμή για την αποκάλυψη αυτής της εικόνας δόθηκε από τον σάλο που προκλήθηκε γύρω από τα ακαδημαϊκά προσόντα του τέως υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης Μακάριου Λαζαρίδη, ο οποίος είχε υπηρετήσει στο υπουργείο Παιδείας ως επιστημονικός συνεργάτης. Παράλληλα, στο μικροσκόπιο της δημόσιας κριτικής βρέθηκαν και οι σπουδές του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του κυβερνώντος κόμματος Δημήτρη Μαρκόπουλου. Ο τελευταίος είναι κάτοχος πτυχίου από το Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, το οποίο απέκτησε το 2012 — ίδρυμα που αποδεικνύεται ιδιαίτερα δημοφιλές ανάμεσα στα μέλη της Βουλής, όπως και το αντίστοιχο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο της Κύπρου. Η υπόθεση αυτή ανάγκασε πολλούς να ρίξουν μια πιο προσεκτική ματιά στα βιογραφικά που αναρτώνται στην επίσημη ιστοσελίδα της Βουλής.
Οι νομικοί κυριαρχούν, αλλά η ποικιλία εκπλήσσει
Η πιο εντυπωσιακή διαπίστωση από την ανάγνωση των βιογραφικών είναι η συντριπτική παρουσία των νομικών στο κοινοβούλιο. Συνολικά 83 βουλευτές είναι δικηγόροι, αποτελώντας τη μεγαλύτερη επαγγελματική και επιστημονική ομάδα στη Βουλή — αριθμός αρκετός για να συγκροτήσει έναν δικηγορικό σύλλογο αντίστοιχου μεγέθους με εκείνον της Λιβαδειάς. Ωστόσο, αμέσως πίσω τους βρίσκονται οι γιατροί, που διαθέτουν επίσης σημαντική κοινοβουλευτική δύναμη. Σε αυτό το πλαίσιο, η εικόνα που διαμορφώνεται είναι αυτή ενός σώματος που παρουσιάζει ισχυρή κυριαρχία των επιστημονικών επαγγελμάτων, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Άλλωστε, η δημοκρατία από τη φύση της δεν θέτει εκπαιδευτικά κριτήρια για την εκλογή στο ανώτατο νομοθετικό σώμα της χώρας.
Ανάμεσα στα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα ποικιλομορφίας ξεχωρίζουν δύο εκπαιδευτές οδήγησης: ο Βασίλης Κοτίδης από την Ελληνική Λύση και ο Κωνσταντίνος Φλώρος, ανεξάρτητος βουλευτής που είχε εκλεγεί αρχικά με τους Σπαρτιάτες και δηλώνει επίσης τεχνικός υπολογιστών. Παράλληλα, η βουλευτής της Ελληνικής Λύσης Χάιδω Ασημακοπούλου έχει αποφοιτήσει από τη σχολή αισθητικής Λαμπελέτ, ενώ η βουλευτής Καρδίτσας της Νέας Δημοκρατίας Ασημίνα Σκόνδρα έχει ολοκληρώσει σπουδές σε ιδιωτική σχολή οργάνωσης γραφείου και λογιστικής. Το πλουσιότερο, ωστόσο, επαγγελματικό μωσαϊκό είχαν οι Σπαρτιάτες, στις τάξεις των οποίων ανήκαν ο πρώην Μίστερ Ελλάς Μιχάλης Γαυνωτάκης και ο μάγειρας-ζαχαροπλάστης Γιώργος Ασπιώτης.
Αδολέσχες σπουδών και η σιωπή του βιογραφικού
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η κατηγορία εκείνων που ξεκίνησαν πανεπιστημιακές σπουδές αλλά δεν τις ολοκλήρωσαν ποτέ, είτε γιατί τους άρπαξε η δουλειά, είτε γιατί οι ίδιοι το επέλεξαν συνειδητά. Τουλάχιστον τρεις βουλευτές με δημοσιογραφικό παρελθόν εγκατέλειψαν τις σπουδές τους όταν μπήκαν στο επάγγελμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο υφυπουργός Εξωτερικών Γιάννης Λοβέρδος, ο οποίος αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών και στη συνέχεια εισήχθη στη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ, χωρίς όμως να αποκτήσει ποτέ το αντίστοιχο πτυχίο, καθώς στράφηκε στον επαγγελματικό στίβο. Σε αυτό το πλαίσιο κινείται και η βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ Έλενα Ακρίτα, η οποία εγκατέλειψε τις σπουδές της στο Τμήμα Φιλολογίας του ΕΚΠΑ χωρίς να πάρει πτυχίο.
Ωστόσο, ίσως η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή του βουλευτή Χρήστου Γιαννούλη, ο οποίος στο αναρτημένο βιογραφικό του στην ιστοσελίδα της Βουλής αναφέρει απλώς «φιλολογικές σπουδές», χωρίς καμία άλλη διευκρίνιση για το πανεπιστήμιο ή την ολοκλήρωσή τους. Η απάντησή του στην προσωπική του ιστοσελίδα είναι αφοπλιστικά ειλικρινής: «Αδίκησα τις σπουδές μου, αλλά αφοσιώθηκα σε ένα διαρκές πανεπιστήμιο». Μια φράση που, με τον δικό της τρόπο, αποτυπώνει τη φιλοσοφία εκείνων που επέλεξαν τη ζωή και την εμπειρία ως δάσκαλό τους — μια επιλογή που, στη δημοκρατία, έχει την ίδια νομιμότητα με τα πιο λαμπρά πτυχία του κόσμου.
