Μία τραγωδία που συγκλόνισε ολόκληρη την Ελλάδα εκτυλίχθηκε το μεσημέρι στην Ηλιούπολη, όταν δύο 17χρονες έπεσαν στο κενό από την ταράτσα μιας πολυκατοικίας έξι ορόφων επί της λεωφόρου Ελευθερίου Βενιζέλου. Το αποτέλεσμα ήταν ανείπωτα οδυνηρό: το ένα κορίτσι έχασε τη ζωή του επί τόπου, ενώ το άλλο μεταφέρθηκε σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο, δίνοντας σκληρή μάχη για να κρατηθεί στη ζωή. Πίσω από αυτή την τραγωδία κρύβεται ένα συγκλονιστικό γράμμα που άφησε η μία από τις δύο νεαρές στους γονείς της, ένα κείμενο που αποκαλύπτει τον βαθύ πόνο και την απόγνωση μιας εφηβικής ψυχής. Οι λέξεις που διάλεξε το κορίτσι για να αποχαιρετήσει τον κόσμο αυτό παγώνουν το αίμα.
Το γράμμα που σπάει την καρδιά
Το γράμμα που άφησε η 17χρονη πριν από την τραγική πράξη αποτελεί ένα ανατριχιαστικό ντοκουμέντο ανθρώπινης απόγνωσης, το οποίο παρουσίασε το Live News. Στο κείμενο, το κορίτσι απευθύνεται απευθείας στους γονείς του, περιγράφοντας μια κατάσταση βαθιάς κατάθλιψης που βίωνε εδώ και τρία χρόνια — μια μαύρη περίοδος που αγκάλιαζε μεγάλο μέρος της εφηβείας της. «Μαμά και μπαμπά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε μια κατάσταση κατάθλιψης», έγραφε, προσθέτοντας πως παρόλο που ο κόσμος έχει τα ωραία του, πίστευε πως «ίσως ένας άλλος κόσμος να είναι καλύτερος». Η νεαρή εξέφραζε επίσης έντονο άγχος για τις επερχόμενες Πανελλήνιες Εξετάσεις, φοβούμενη πως δεν θα τα πάει καλά και πως αυτό θα σήμαινε μια ζωή γεμάτη οικονομικές δυσκολίες χωρίς προοπτική. Το γράμμα κατέληγε με την οδυνηρή φράση: «Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή. Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό. Μαμά και μπαμπά δεν θέλω πια να ζω. Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα».
Σε αυτό το πλαίσιο, η κατάθεση ενός γείτονα ρίχνει πρόσθετο φως στις περιστάσεις που ενδέχεται να οδήγησαν σε αυτή την τραγωδία. Ο κάτοικος της πολυκατοικίας αποκάλυψε πως η μία από τις δύο 17χρονες, την οποία γνώριζε από μικρό παιδί, είχε υποστεί πρόσφατα ένα βαρύ και ανεπανόρθωτο πλήγμα: την απώλεια του πατέρα της. Σύμφωνα με τον ίδιο, το συγκεκριμένο κορίτσι «ζοριζόταν πάρα πολύ» από αυτή τη στέρηση, η οποία το είχε σημαδέψει βαθιά σε μια ιδιαίτερα ευαίσθητη ηλικία. «Είναι λυπηρό, είναι σοκαριστικό», τόνισε ο γείτονας, τονίζοντας πως το σημείωμα που διάβασε επιβεβαίωνε πως η απώλεια του πατέρα ήταν «δυσβάσταχτη». Η σύμπτωση του βαρύ πένθους με το άγχος των εξετάσεων και τα χρόνια προβλήματα κατάθλιψης σχηματίζουν μια οδυνηρή εικόνα για τα βάσανα που έφεραν μέσα τους αυτά τα δύο κορίτσια.
Το χρονικό της τραγωδίας και η μάχη για τη ζωή
Όλα συνέβησαν λίγο μετά τις 12 το μεσημέρι, όταν ένας περαστικός άκουσε έναν κρότο που του πάγωσε το αίμα και στράφηκε για να δει τι συνέβη. «Άκουσα ένα μακρόσυρτο επιφώνημα, ένα α-α-α, και ακριβώς μετά έναν πολύ δυνατό κρότο», είπε ο αυτόπτης μάρτυρας που μίλησε στο Live News, περιγράφοντας τη στιγμή που εντόπισε τα δύο κορίτσια ακίνητα στο έδαφος. Αμέσως κάλεσε το ΕΚΑΒ, ενώ στο σημείο κατέβηκαν και άλλοι ένοικοι, μεταξύ των οποίων ο αδερφός της μίας κοπέλας. Το ασθενοφόρο έφτασε μέσα σε μόλις 7 λεπτά, αλλά δυστυχώς για το ένα κορίτσι ήταν ήδη αργά — η ζωή του είχε ήδη σβήσει στο πεζοδρόμιο της Ηλιούπολης.
Η δεύτερη 17χρονη μεταφέρθηκε αρχικά με σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις στο Ασκληπιείο Βούλας, με τη ζωή της να κρέμεται κυριολεκτικά από μια κλωστή. Ωστόσο, η κατάστασή της ήταν τόσο κρίσιμη που κρίθηκε απαραίτητη η άμεση μεταφορά της — διασωληνωμένη — στο ΚΑΤ, όπου και παραμένει υπό στενή παρακολούθηση. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλη Γιαννάκο, «σήμερα ήταν μια πολύ άσχημη μέρα», με τους γιατρούς να αγωνίζονται πάνω από μία ώρα για να σταθεροποιήσουν την κατάστασή της. Το κορίτσι φέρει εγκεφαλικό οίδημα, θλάσεις στο συκώτι και στον πνεύμονα, καθώς και πολύ σοβαρό κάταγμα στη λεκάνη — τραυματισμοί που αφήνουν ελάχιστο χώρο για αισιοδοξία, αλλά οι γιατροί συνεχίζουν να παλεύουν για τη ζωή της.
Παράλληλα, η τραγωδία στην Ηλιούπολη ανοίγει για άλλη μια φορά την επώδυνη συζήτηση για την ψυχική υγεία των εφήβων στην Ελλάδα και για το άγχος που συνθλίβει τους νέους στο κατώφλι των Πανελληνίων Εξετάσεων. Δύο κορίτσια στα 17 τους χρόνια — με ολόκληρη τη ζωή μπροστά τους — βρέθηκαν σε τέτοιο αδιέξοδο που δεν μπόρεσαν να φανταστούν άλλη διέξοδο. Το γράμμα που άφησε η μία από αυτές δεν είναι μόνο ένα προσωπικό κείμενο οδύνης· είναι και μια αναπάντητη κραυγή που απευθύνεται σε όλους μας. Υπενθυμίζει πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη να ακούμε τους νέους, να τους στηρίζουμε και να τους δίνουμε τη δυνατότητα να μιλούν για τον πόνο τους πριν αυτός γίνει αβάσταχτος.
