Το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιταλίας απέρριψε την αγωγή γυναίκας που διεκδικούσε αποζημίωση 2.700 ευρώ επειδή εστιατόριο ξενοδοχείου της πρόσφερε μόνο εμφιαλωμένο νερό. Το περιστατικό έγινε στο ξενοδοχείο Sassongher, στην περιοχή Κορβάρα της βόρειας Ιταλίας, κατά τη χειμερινή τουριστική περίοδο του 2019. Η απόφαση θέτει για πρώτη φορά ρητά το ζήτημα αν η παροχή νερού βρύσης αποτελεί νομική υποχρέωση για τις επιχειρήσεις εστίασης.
Τι έγινε στο εστιατόριο του Sassongher
Η πελάτισσα, της οποίας η ταυτότητα δεν έχει αποκαλυφθεί, ζήτησε κατά τη διάρκεια του γεύματός της νερό βρύσης. Το εστιατόριο του ξενοδοχείου Sassongher στην Κορβάρα της επέτρεψε να επιλέξει αποκλειστικά εμφιαλωμένο μεταλλικό νερό, αξίας 7 ευρώ, χωρίς να της δοθεί καμία εναλλακτική. Η γυναίκα αρνήθηκε να το δεχτεί ως αυτονόητη πρακτική και αποφάσισε να προσφύγει στη Δικαιοσύνη, θεωρώντας ότι παραβιάστηκαν τα δικαιώματά της ως καταναλωτή. Κατέθεσε αρχικά αγωγή σε κατώτερο δικαστήριο της Ρώμης, ισχυριζόμενη ότι η απουσία νερού βρύσης συνιστά παραβίαση βασικής υπηρεσίας φιλοξενίας. Ζήτησε συνολική αποζημίωση 2.700 ευρώ για ψυχική οδύνη και οικονομική ζημία που της προκλήθηκαν από το περιστατικό.
Στα επιχειρήματά της, η γυναίκα υποστήριξε ότι το νερό αποτελεί φυσικό πόρο και καθολικό ανθρώπινο δικαίωμα. Παράλληλα, έκανε σύγκριση με άλλες βασικές παροχές ξενοδοχείου, όπως τα σεντόνια στο κρεβάτι ή το σαπούνι στο μπάνιο, υποστηρίζοντας ότι το νερό βρύσης στο εστιατόριο βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο απαραίτητης φιλοξενίας. Η υπόθεση κίνησε το ενδιαφέρον τόσο νομικών κύκλων όσο και καταναλωτικών οργανώσεων στην Ιταλία, καθώς έθεσε ένα ερώτημα που δεν είχε απαντηθεί ρητά από τη νομολογία ως τότε. Τελικά, η υπόθεση έφτασε στο Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο κλήθηκε να αποφανθεί οριστικά.
Η απόφαση και οι αντιδράσεις
Το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιταλίας απέρριψε την προσφυγή, κρίνοντας ότι η ιταλική νομοθεσία δεν επιβάλλει στις επιχειρήσεις εστίασης την υποχρέωση να προσφέρουν νερό βρύσης στους πελάτες τους. Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης, η παροχή ή μη παροχή νερού βρύσης εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια κάθε καταστήματος, χωρίς να υφίσταται νομική δέσμευση. Η απόφαση δημοσιεύτηκε από την εφημερίδα Corriere Alto Adige, η οποία και ανέδειξε την υπόθεση στο ευρύ κοινό. Το δικαστήριο ουσιαστικά έκρινε ότι ο χαρακτηρισμός του νερού ως «ανθρωπίνου δικαιώματος» δεν μεταφράζεται αυτόματα σε νομική υποχρέωση για τις εμπορικές επιχειρήσεις εστίασης.
Ο δικηγόρος του ξενοδοχείου Sassongher, Σίλβιο Μπελάρντι, σχολίασε την απόφαση δηλώνοντας ότι το δικαστήριο έκρινε πως «δεν υπάρχει υποχρέωση παροχής νερού βρύσης στα εστιατόρια ή στα ξενοδοχεία». Ο Μπελάρντι χαρακτήρισε την απόφαση δίκαιη και σύμφωνη με την ισχύουσα νομοθεσία, επισημαίνοντας ότι κάθε επιχείρηση έχει το δικαίωμα να διαμορφώνει την τιμολογιακή της πολιτική. Η νικήτρια πλευρά του ξενοδοχείου θεώρησε πως η απόφαση θέτει ένα σαφές νομολογιακό προηγούμενο για παρόμοιες μελλοντικές υποθέσεις στη χώρα. Ωστόσο, οι καταναλωτικές οργανώσεις στην Ιταλία αναμένεται να συνεχίσουν τον διάλογο για τα όρια των υποχρεώσεων εστίασης απέναντι στους πελάτες.
Τι ακολουθεί μετά την απόφαση
Η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου κλείνει οριστικά τη δικαστική διαμάχη για την ενάγουσα, η οποία δεν έχει άλλο ένδικο μέσο στη διάθεσή της. Η υπόθεση, παρόλο που ξεκίνησε από ένα φαινομενικά ασήμαντο περιστατικό 7 ευρώ, κατέληξε σε μια σημαντική νομολογιακή διευκρίνιση για τον κλάδο της εστίασης σε ολόκληρη την Ιταλία. Η απόφαση διευκρινίζει ότι οι επιχειρήσεις δεν έχουν νομική υποχρέωση να προσφέρουν δωρεάν ή επί πληρωμή νερό βρύσης, ανεξάρτητα από τις επιθυμίες των πελατών. Ο τουριστικός κλάδος της χώρας παρακολούθησε με ενδιαφέρον την εξέλιξη της υπόθεσης, καθώς η έκβασή της θα μπορούσε να επηρεάσει την τιμολογιακή πολιτική εκατοντάδων εστιατορίων και ξενοδοχείων.
