Ένα καλοκαίρι που υποτίθεται ότι θα γέμιζε ανέμελες αναμνήσεις μετατράπηκε σε εφιάλτη για μια οικογένεια από τη βόρεια Ελλάδα. Στις 13 Αυγούστου 2024, η μικρή Αγγελική, μόλις 8 ετών, έχασε τη ζωή της σε κατασκήνωση της Χαλκιδικής, βυθισμένη στην πισίνα ενώ κανείς δεν είχε αντιληφθεί τι συνέβαινε. Δύο χρόνια μετά την τραγωδία, ο πατέρας της, ο κ. Χρήστος Καζάζης, αποφάσισε να μιλήσει δημόσια, ανοίγοντας την καρδιά του στην εκπομπή «North Report» του protothema.gr. Μέσα από μια συγκλονιστική αφήγηση, κατέθεσε τη μαρτυρία του για εκείνες τις τραγικές στιγμές που άλλαξαν για πάντα τη ζωή της οικογένειάς του.
Εκείνο το μεσημέρι, τα παιδιά της κατασκήνωσης απολάμβαναν τον ήλιο και τη δροσιά της πισίνας, όπως κάνουν κάθε καλοκαίρι χιλιάδες παιδιά σε αντίστοιχες εγκαταστάσεις σε ολόκληρη τη χώρα. Όταν ήρθε η ώρα να βγουν από το νερό, οι εργαζόμενοι κάλεσαν τα παιδιά να αποχωρήσουν και σχεδόν όλα υπάκουσαν αμέσως. Ωστόσο, η 10χρονη αδερφή της Αγγελικής σύντομα αντιλήφθηκε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά — η μικρή αδερφή της δεν ήταν πουθενά. Σε κατάσταση αγωνίας, πλησίασε μια εργαζόμενη και της ανακοίνωσε ότι η αδερφή της λείπει, επισημαίνοντας ότι η πετσέτα και οι παντόφλες της βρίσκονταν ακόμα δίπλα στην πισίνα — αδιάψευστα σημάδια ότι δεν είχε φύγει πουθενά.
Η εργαζόμενη αρχικά δεν έδωσε τη δέουσα βαρύτητα στην ανησυχία της μικρής κοπέλας, απαντώντας αδιάφορα πως «κάπου θα πήγε». Παράλληλα, η ομάδα αναχώρησε από την πισίνα και μόνο κατά τη διάρκεια της αναζήτησης που ακολούθησε διαπιστώθηκε ότι η Αγγελική δεν βρισκόταν σε κανένα από τα κτήρια της κατασκήνωσης. Η τραγική αλήθεια αποκαλύφθηκε σύντομα: το μικρό κορίτσι είχε βυθιστεί στον πάτο της πισίνας, όπου παρέμεινε για ανυπολόγιστο χρόνο ώσπου την εντόπισαν και την ανέσυραν χωρίς τις αισθήσεις της. Το πλήρωμα του ΕΚΑΒ που έφτασε στο σημείο την παρέλαβε ήδη σε κρίσιμη κατάσταση, χωρίς καμία ένδειξη ζωής.
«Από το άσπρο πήγαμε στο μαύρο σε μια στιγμή»
Ο κ. Καζάζης περιγράφει με οδυνηρή λεπτομέρεια τις στιγμές άφιξης στο νοσοκομείο και την κατάρρευση που βίωσε μαζί με τη σύζυγό του. Αρχικά, κανείς δεν τους ενημέρωσε επαρκώς για την κατάσταση της μικρής τους κόρης, αφήνοντάς τους σε μια αγωνιώδη αβεβαιότητα. Όταν έφτασε το ασθενοφόρο, οι άνθρωποι του ΕΚΑΒ τους ζήτησαν να κρατήσουν αποστάσεις, γεγονός που τους προκάλεσε άμεσα ανησυχία. «Πάμε στην πόρτα του ασθενοφόρου και μας λένε κάντε πίσω. Αμάν, λέμε, κάτι δεν μας αρέσει» αφηγήθηκε ο ίδιος με φωνή που έσπαζε. Με το άνοιγμα της πόρτας, η εικόνα που αντίκρισαν τους κατέρριψε: «Από το άσπρο, πήγαμε στο μαύρο, σε μια στιγμή» είπε ο κ. Καζάζης, περιγράφοντας τη στιγμή που η πραγματικότητα έπεσε σαν κεραυνός επάνω τους.
Μια γιατρός τους οδήγησε σε ιδιαίτερο δωμάτιο για να τους ανακοινώσει την τελεσίδικη είδηση: η μικρή Αγγελική ήταν νεκρή. Το πλήρωμα ασθενοφόρου είχε αναλάβει το κορίτσι ήδη χωρίς τις αισθήσεις από τον χώρο της κατασκήνωσης, ενώ οι γονείς της δεν είχαν λάβει καμία σωστή ενημέρωση για το τι ακριβώς διαδραματιζόταν. Σε αυτό το πλαίσιο, ο κ. Καζάζης κατέθεσε και τη συγκλονιστική λεπτομέρεια για την τελευταία συνομιλία που είχε με την Αγγελική λίγες ώρες πριν: το κοριτσάκι, με ανέμελη παιδική χαρά, προσπάθησε να καθησυχάσει τον μπαμπά του λέγοντας «Μην στενοχωριέσαι μπαμπά, μας προσέχουν». Αυτές ήταν οι τελευταίες λέξεις που άκουσε ο πατέρας από την κόρη του — λόγια που τον στοιχειώνουν έκτοτε.
Η δίκη και το αίτημα για δικαιοσύνη
Η υπόθεση δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί νομικά, με τη δίκη για την τραγωδία στην κατασκήνωση της Χαλκιδικής να έχει οριστεί για τον Οκτώβριο του 2026, δύο ολόκληρα χρόνια μετά τον θάνατο της μικρής. Ο κ. Καζάζης, με στόμα που τρέμει και μάτια γεμάτα δάκρυα, μίλησε στην εκπομπή «North Report» αφηγούμενος και τη μαρτυρία της μεγαλύτερης κόρης του, η οποία βρισκόταν επίσης στην κατασκήνωση εκείνο το μοιραίο μεσημέρι και έδωσε το πρώτο σήμα συναγερμού. Η ιστορία αυτή θέτει σοβαρά ερωτήματα για τα πρωτόκολλα ασφαλείας σε θερινές κατασκηνώσεις και για το πώς παιδιά τόσο μικρής ηλικίας αφήνονται χωρίς επαρκή επίβλεψη σε χώρους με νερό. Η τραγωδία της μικρής Αγγελικής παραμένει μια ανοιχτή πληγή για την οικογένειά της, αλλά και μια σκληρή υπενθύμιση για ολόκληρη την κοινωνία.
