Η συζήτηση για την αποφυλάκιση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου, ηγετικής μορφής της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη, ανέβηκε ξανά στην επιφάνεια του δημόσιου διαλόγου με αφορμή ανάρτηση της βουλευτού ΣΥΡΙΖΑ Έλενας Ακρίτα. Ο γνωστός δημοσιογράφος και στιχουργός Άρης Δαβαράκης επέλεξε να απαντήσει με τον πιο συγκλονιστικό δυνατό τρόπο: με τη φωτογραφία του Κωστή Περατικού, του θύματος που δολοφόνησε η 17Ν στις 28 Μαΐου 1997, και ένα βαθιά προσωπικό κείμενο που έκανε πολλούς να σταθούν και να σκεφτούν. Στη φωτογραφία αυτή κρυβόταν μια ολόκληρη ζωή που κόπηκε βίαια, μια οικογένεια που καταστράφηκε, και μια αλήθεια που κανένα πολιτικό επιχείρημα δεν μπορεί να κρύψει.
Ο Περατικός δεν ήταν απλώς ένα ακόμα όνομα σε μια λίστα θυμάτων. Ήταν φίλος του Δαβαράκη, πατέρας δύο πολύ μικρών παιδιών — του Μιχάλη και του Πέτρου — και σύζυγος της Λίας Ρακά. Τα παιδιά του ήταν μόλις τριών και πέντε χρονών όταν έχασαν τον πατέρα τους με τον πιο βίαιο τρόπο. Αυτές οι λεπτομέρειες, που συχνά χάνονται μέσα στις πολιτικές αντιπαραθέσεις, έδωσαν στην ανάρτηση του Δαβαράκη μια ανθρώπινη διάσταση που δύσκολα μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει με ψυχρά πολιτικά επιχειρήματα. Ο Δαβαράκης το ξέρει αυτό και το χρησιμοποιεί συνειδητά — όχι ως χειρισμό, αλλά ως υπενθύμιση μιας πραγματικότητας που ορισμένοι φαίνεται να έχουν ξεχάσει.
Τα αποδεικτικά στοιχεία και η καταδίκη του Γιωτόπουλου
Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος καταδικάστηκε για 17 δολοφονίες και έλαβε ποινή 17 φορές ισόβια κάθειρξη. Ανάμεσα στα κρίσιμα αποδεικτικά στοιχεία που οδήγησαν στην καταδίκη του ήταν και οι περίφημες «σημειώσεις» που βρέθηκαν στο σπίτι του — σημειώσεις που αφορούσαν άμεσα τη δολοφονία του Κωστή Περατικού, εκτελεσμένη από τον Δημήτρη Κουφοντίνα και τον Βασίλη Ξηρό. Ο Δαβαράκης επισημαίνει με έμφαση αυτό το στοιχείο, γράφοντας ότι «αυτό το ψυχρό κτήνος μπορεί και να την γλίτωνε αν δεν είχαν βρεθεί σπίτι του οι σημειώσεις οι σχετικές με τον Κωστή». Η δικαιοσύνη, ωστόσο, έκανε τελικά τη δουλειά της και ο Γιωτόπουλος βρέθηκε πίσω από τα κάγκελα, αντιμέτωπος με τις συνέπειες μιας ζωής αφιερωμένης στη βία και στον θάνατο.
Σύμφωνα με το ευρωπαϊκό νομικό πλαίσιο, τα ισόβια αντιστοιχούν σε 25 χρόνια πραγματικής φυλάκισης. Ο Γιωτόπουλος έχει ήδη εκτίσει σχεδόν 24 χρόνια, και μετά από νομικές εξελίξεις επαναφυλακίστηκε, με το νέο χρονοδιάγραμμα αποφυλάκισής του να τοποθετείται στις αρχές του 2027, ώστε να ολοκληρωθεί πλήρως η ποινή. Παράλληλα, ο Δαβαράκης τάσσεται απερίφραστα υπέρ αυτής της εξέλιξης: ούτε μια μέρα νωρίτερα, ούτε ούτε με καμία εξαίρεση. Η θέση του δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας.
Η σύγκρουση με την Ακρίτα και την αριστερά
Η Έλενα Ακρίτα, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, έχει εκφράσει δημόσια τη θέση ότι ο Γιωτόπουλος θα πρέπει να αποφυλακιστεί, επικαλούμενη ανθρωπιστικούς λόγους και την προχωρημένη ηλικία του. Το επιχείρημα αυτό εξόργισε τον Δαβαράκη, ο οποίος αντέτεινε με ένα ερώτημα που αποδεικνύεται δύσκολο να αποφύγει κανείς: «Δεκαεφτά ανθρώπους έστειλε στον τάφο, να μην εκτίσει 25 χρόνια ποινή;». Σε αυτό το πλαίσιο, στοχοποίησε εκείνους στην αριστερά που χαρακτηρίζουν «ακροδεξιούς και φασίστες» όσους απαιτούν την πλήρη έκτιση της ποινής — μια θέση που ο ίδιος θεωρεί απολύτως νόμιμη, δίκαιη και σύμφωνη με τις αρχές του κράτους δικαίου. Η γλώσσα των κατηγοριών αυτών, λέει, είναι ο εύκολος τρόπος να αποφύγεις να απαντήσεις στα πραγματικά ερωτήματα.
Ο Δαβαράκης ξεκαθαρίζει ότι η θέση του δεν είναι ακραία ούτε εκδικητική. Δεν ζητά θανατική ποινή, δεν ζητά απόλυτα ισόβια χωρίς ελπίδα αποφυλάκισης. Ζητά απλώς αυτό που ορίζει η ίδια η ευρωπαϊκή νομοθεσία: 25 χρόνια συμπληρωμένα, «ούτε μια μέρα λιγότερη». Αυτή, γράφει, είναι η «διαφωτισμένη παιδεία» που τόσο συχνά επικαλείται η αριστερά όταν συζητά για ανθρώπινα δικαιώματα — και ακριβώς αυτή τη διαφωτισμένη παιδεία ζητά τώρα να εφαρμοστεί στην πράξη, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς έκπτωση για τον βαρύτερα καταδικασμένο τρομοκράτη στην ιστορία της χώρας.
Κλείνοντας την ανάρτησή του, ο Δαβαράκης έδωσε έναν βαθιά προσωπικό τόνο, θυμίζοντας στην Ακρίτα την ύπαρξη της Λίας Ρακά, της χήρας του Περατικού: «Θα τη θυμάσαι τη Λία από τις τότε παρέες. Τριών και πέντε ήταν τα παιδάκια της τότε…». Αυτή η φράση αποτελεί ίσως τη συγκλονιστικότερη πτυχή της ανάρτησης — μια άμεση, προσωπική υπενθύμιση που δεν αφήνει περιθώρια αποστασιοποίησης. Δεν πρόκειται για στατιστικές ή νομικά επιχειρήματα, αλλά για δύο παιδιά που μεγάλωσαν χωρίς πατέρα, για μια γυναίκα που έχασε τον σύζυγό της στα 28 Μαΐου 1997. Ο Δαβαράκης μιλά εξ ονόματος «αμέτρητων» ανθρώπων — γονέων, ορφανών, αδελφών και φίλων — που έζησαν από κοντά τα εγκλήματα της 17Ν και που σήμερα ζητούν μόνο αυτό που τους αναλογεί: η δικαιοσύνη να πάρει την πλήρη διαδρομή της.
