Σε δύσκολες ώρες βρίσκεται το νεοσύστατο κόμμα ΕΛΠΙΔΑ για τη Δημοκρατία της Μαρίας Καρυστιανού, καθώς σημαντικές προσωπικότητες που υπήρξαν στον πυρήνα της ιδρυτικής του διακήρυξης αποχωρούν η μία μετά την άλλη, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα για την κατεύθυνση που παίρνει ο φορέας. Τόσο σε επίπεδο ιδρυτικών στελεχών όσο και σε επίπεδο απλών εγγεγραμμένων μελών, το κόμμα φαίνεται να διέρχεται μία από τις δυσκολότερες περιόδους από τη σύσταση του. Οι αποχωρήσεις δεν είναι απλώς αριθμητικές — συνοδεύονται από δριμείες δημόσιες τοποθετήσεις που θέτουν υπό αμφισβήτηση τον ίδιο τον χαρακτήρα και την κατεύθυνση του εγχειρήματος.
Ο Κοκοτσάκης καταγγέλλει «προσωπικό πολιτικό εγχείρημα»
Η πιο βαρύγδουπη ίσως αποχώρηση είναι αυτή του Βασίλη Κοκοτσάκη, τεχνικού συμβούλου και πραγματογνώμονα των οικογενειών των θυμάτων της τραγωδίας στα Τέμπη. Ο ίδιος δεν έφυγε σιωπηλά — αντίθετα, μέσα από μία ανοιχτή επιστολή έκανε μια «καθαρή κουβέντα», όπως ο ίδιος χαρακτηριστικά την ονόμασε, απευθυνόμενος σε όσους τον εμπιστεύτηκαν. Στην επιστολή του εξηγεί ότι είχε στηρίξει εξαρχής τη Μαρία Καρυστιανού ως τεχνικός σύμβουλος στον αγώνα των συγγενών για την αλήθεια, όχι από φιλοδοξία ή προσωπικό συμφέρον, αλλά επειδή πίστευε ότι εκπροσωπούσε ένα αυθεντικό κοινωνικό αίτημα για Δικαιοσύνη και Αλήθεια. Ωστόσο, αυτό που ακολούθησε τον απογοήτευσε βαθύτατα. «Το κίνημα εξελίχθηκε σε ένα προσωπικό πολιτικό εγχείρημα», κατήγγειλε ο Κοκοτσάκης, υπονοώντας ότι το όραμα για ένα πραγματικό κίνημα πολιτών έδωσε τη θέση του σε κάτι εντελώς διαφορετικό.
Σε μια σπάνια — για τα ελληνικά πολιτικά δεδομένα — κίνηση ειλικρίνειας, ο Κοκοτσάκης ζήτησε δημόσια συγγνώμη από όλους όσοι τον πίστεψαν και τον ακολούθησαν. Υπενθύμισε ότι στις 21 Μαΐου 2026, κατά την παρουσίαση της Ιδρυτικής Διακήρυξης, είχε εκφράσει την ευχή το νέο εγχείρημα να παραμείνει πιστό στις αξίες που το γέννησαν. Σήμερα, αναγνωρίζει ότι οι φόβοι που ήδη τότε κρύβονταν πίσω από εκείνα τα λόγια δυστυχώς επιβεβαιώθηκαν. Το μήνυμά του είναι σαφές: ήθελε ένα Κίνημα Πολιτών, ενάντια στη «σήψη και τη διαφθορά» του πολιτικού συστήματος — όχι άλλο ένα κόμμα.
Ο Παπανικολάου μιλά για «περίκλειστη παρέα»
Παράλληλα, εξίσου σημαντική θεωρείται η αποχώρηση του Πτεράρχου εν αποστρατεία Αθανάσιου Παπανικολάου, του οποίου η παρουσία στο εγχείρημα είχε προσδώσει κύρος από τις πρώτες κιόλας ημέρες. Αξίζει να υπενθυμιστεί ότι κατά την παρουσίαση του κόμματος στη Θεσσαλονίκη, ο Παπανικολάου είχε στείλει μαγνητοσκοπημένο μήνυμα στήριξης — μια ένδειξη της αρχικής του εμπιστοσύνης στο εγχείρημα. Σήμερα, ωστόσο, δηλώνει κατηγορηματικά ότι δεν επιθυμεί να έχει καμία ανάμειξη με την ΕΛΠΙΔΑ.
Σύμφωνα με την Απογευματινή, ο Παπανικολάου εξηγεί ότι στην πορεία διαπίστωσε πως ο φορέας άρχισε να χάνει τα χαρακτηριστικά ενός ανοιχτού κοινωνικού κινήματος με συλλογική δράση και δημοκρατική εκπροσώπηση. Στη θέση τους, κυριάρχησε μια δυναμική που ο ίδιος περιγράφει ως «περίκλειστη παρέα» με καθοδηγητές πρώην στελέχη του κόμματος ΝΙΚΗ — ανθρώπους που, κατά τον Παπανικολάου, δίνουν έναν τόνο ιδεολογικής και πνευματικής περιχαράκωσης που αντιβαίνει στην αρχική υπόσχεση για ένα ανοιχτό, συμμετοχικό κίνημα. Σε αυτό το πλαίσιο, η αποχώρησή του αποτελεί σαφή καταδίκη της κατεύθυνσης που έχει πάρει ο φορέας.
Συνολικά, οι αποχωρήσεις αυτές δεν είναι απλά εσωτερικές τριβές — αποτελούν ένα σοβαρό σήμα για το πώς αντιλαμβάνονται βασικοί πρωταγωνιστές την εξέλιξη της ΕΛΠΙΔΑΣ για τη Δημοκρατία. Και οι δύο αποχωρούντες έχουν ένα κοινό αφήγημα: ότι ήρθαν για ένα κίνημα και βρήκαν ένα κόμμα. Αν αυτή η αντίληψη εδραιωθεί στη συνείδηση του κόσμου που αρχικά στήριξε την Καρυστιανού, τα επόμενα βήματα του νεοσύστατου φορέα θα είναι ιδιαίτερα δύσκολα.
