Σπάνια τηλεοπτική συνέντευξη παραχώρησε ο Σταμάτης Φασουλής την Κυριακή 28 Ιουνίου στην εκπομπή «Πάμε μια βόλτα» του MEGA, μιλώντας στη δημοσιογράφο Νίκη Λυμπεράκη για τα παιδικά του χρόνια και τα πρώτα καλλιτεχνικά του βήματα. Ο γνωστός ηθοποιός και σκηνοθέτης άνοιξε την καρδιά του για πτυχές του προσωπικού κόσμου που σπάνια αποκαλύπτει δημοσίως, από την έλλειψη αυτοπεποίθησης που τον συνοδεύει εκτός σκηνής μέχρι τη σύνθετη σχέση με τους γονείς του. Ξεχωριστή στιγμή αποτέλεσε η εξομολόγησή του για τον πατέρα του, τον οποίο περιέγραψε ως «διακριτικό μέχρι αδιάφορο», επισημαίνοντας ότι η επιλεγμένη σιωπή του τον τραύμάτισε βαθύτερα από οποιαδήποτε ανοιχτή αντίθεση.
Πώς ξεκίνησε η καριέρα: Από τα αγγλικά στο θέατρο της Κυψέλης
Ο Σταμάτης Φασουλής διηγήθηκε πως η πρώτη επαφή του με τον θεατρικό κόσμο ξεκίνησε στο Ινστιτούτο Αμερικανικών Σπουδών στην Κυψέλη, όπου φοιτούσε για να μάθει αγγλικά. Αντί να αφοσιωθεί στα γλωσσικά μαθήματα, ο νεαρός Φασουλής κατάφερε να πείσει τους συμμαθητές του να συστήσουν ερασιτεχνικό θεατρικό θίασο, με μόνο κίνητρο την αστείρευτη επιθυμία του για την υποκριτική. «Το ήθελα εγώ πάρα πολύ και τους έπεισα», είπε ο ίδιος χαρακτηριστικά. Η στροφή αυτή δεν ήταν τυχαία, καθώς από πολύ νωρίς το θέατρο είχε γίνει κεντρικό μέρος της ζωής του.
Ορόσημο στη διαμόρφωση αυτής της αγάπης υπήρξε η μητέρα του, η οποία τον οδηγούσε κάθε Κυριακή απόγευμα σε θεατρικές παραστάσεις, μετατρέποντάς το σε σταθερό οικογενειακό έθιμο. Ως αποτέλεσμα, ο Φασουλής έφτασε στην Γ’ Γυμνασίου έχοντας παρακολουθήσει ήδη 27 παραστάσεις. «Η μητέρα μου έκανε ότι δεν στήριζε το όνειρό μου, αλλά το στήριζε ουσιαστικά και της άρεσε πολύ», αποκάλυψε. Παράλληλα, ο πατέρας του είχε εντελώς διαφορετικά σχέδια για το μέλλον του: ήθελε να τον δει αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού, επηρεασμένος από τον θείο του ο οποίος υπηρέτησε ως ναύαρχος.
Ο Φασουλής μίλησε επίσης με ειλικρίνεια για την έλλειψη αυτοπεποίθησης που τον χαρακτηρίζει στη ζωή εκτός σκηνής. Εντός της πρόβας και της παράστασης νιώθει ασφάλεια και σιγουριά για όσα μπορεί να προσφέρει, ενώ στην καθημερινή ζωή η αβεβαιότητα τον συνοδεύει διαρκώς. «Ποτέ δεν κατάλαβα σε τι θέση ήμουνα στο θέατρο. Πάντα νόμιζα ότι ήμουνα σε μειονεκτική», εξομολογήθηκε. Πρόσθεσε ότι ακόμη και στο να μπει σε ένα εστιατόριο νιώθει πως «είναι ο τελευταίος της αμάξης», σημειώνοντας πως πλέον δεν επιθυμεί να αλλάξει αυτή την πλευρά του εαυτού του.
«Έκανε κάτι χειρότερο από να μου πει όχι»: Η σχέση με τον πατέρα
Η πιο συγκλονιστική αποκάλυψη της συνέντευξης αφορούσε τη σχέση του Σταμάτη Φασουλή με τον πατέρα του. Ο ίδιος την περιέγραψε ως ουσιαστικά ανύπαρκτη, παρά το γεγονός ότι ο πατέρας του ήταν παρών στο σπίτι. «Δεν είχαμε ουσιαστικά σχέση. Ήταν στο σπίτι αλλά ήταν από διακριτικός μέχρι αδιάφορος», είπε. Ο πατέρας δεν ενέκρινε ποτέ την τάση του γιου προς το θέατρο και την καλλιτεχνία, χωρίς όμως να το εκφράσει ποτέ ανοιχτά.
Αυτή ακριβώς η αποσιώπηση ήταν που πλήγωσε βαθύτερα τον Φασουλή. «Δεν μου είπε τίποτα ποτέ, αλλά έκανε κάτι χειρότερο. Έκανε πως δεν με έβλεπε, πολύ χειρότερο», εξομολογήθηκε. Το αίσθημα αόρατης παρουσίας μέσα στο σπίτι αποδείχθηκε για τον νεαρό Φασουλή βαρύτερο από οποιαδήποτε ρητή απαγόρευση. Ωστόσο, η ιστορία έχει συμφιλιωτική κατάληξη: αρχικά αντίθετοι, και οι δύο γονείς «τον καμάρωσαν πάρα πολύ» αφότου η καριέρα του αναπτύχθηκε, σύμφωνα με τα όσα ο ίδιος αποκάλυψε.
Το βραβείο «Χορν» και η φιλοσοφία της θεατρικής παράδοσης
Στο τελευταίο μέρος της εκπομπής, ο Σταμάτης Φασουλής αναφέρθηκε στον θεσμό του βραβείου «Χορν», μιας σημαντικής διάκρισης του ελληνικού θεάτρου. Ηθοποιοί που έχουν τιμηθεί με αυτή τη διάκριση, όπως ο Χρήστος Λούλης, ο Δημήτρης Λάλος και ο Θανάσης Αλευράς, μίλησαν για την επιρροή και τη συμβολή του στον χώρο. Ο Φασουλής εμφανίστηκε συγκινημένος από τα λόγια των συναδέλφων του, αποδεχόμενος με ταπεινοφροσύνη την αναγνώριση της προσφοράς του.
Με αφορμή αυτή την αναφορά, ο Φασουλής εξέθεσε και τη φιλοσοφία του για τη θεατρική παράδοση. Τόνισε πως δεν πρόκειται για ένα στατικό μνημείο που απλώς διατηρείται, αλλά για μια ζωντανή διαδικασία που απαιτεί βαθιά γνώση πριν από κάθε δημιουργική επαναπροσέγγιση. Ο καλλιτέχνης, κατά τον ίδιο, πρέπει πρώτα να γνωρίσει σε βάθος αυτή την παράδοση και στη συνέχεια να την «σπάσει», ώστε να την υπηρετήσει ουσιαστικά. Αυτή η οπτική αντικατοπτρίζει μια ολόκληρη καλλιτεχνική φιλοσοφία που ο Φασουλής έχει χτίσει μέσα από δεκαετίες σκηνικής εμπειρίας, από τα πρώτα παιδικά του χρόνια στην Κυψέλη έως τη σημερινή του θέση στο ελληνικό θέατρο.
