Η κρίση στη Θέουτα εξελίσσεται σε ένα από τα μεγαλύτερα διπλωματικά μέτωπα της Ευρώπης, με τις Ηνωμένες Πολιτείες να παρεμβαίνουν δημόσια για να καθησυχάσουν τις ανησυχίες περί αμφισβήτησης της ισπανικής κυριαρχίας στη Θέουτα και τη Μελίγια. Η αμερικανική παρέμβαση έρχεται λίγες ημέρες μετά την άφιξη δεκάδων χιλιάδων μεταναστών από το Μαρόκο, ένα κύμα που ανάγκασε τους Ευρωπαίους υπουργούς Εσωτερικών να συγκληθούν σε έκτακτη σύνοδο. Παράλληλα, η Ουάσινγκτον άσκησε έντονη κριτική στην κυβέρνηση του Ισπανού πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ για τον τρόπο διαχείρισης της κρίσης.
Διαβάστε επίσης: Η Ισπανία ζητά Μουντιάλ 2030 χωρίς Μαρόκο μετά τη Θέουτα
Το κύμα των 70.000 μεταναστών και η έκτακτη σύνοδος της ΕΕ
Στις 4 Αυγούστου 2026, οι υπουργοί Εσωτερικών των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης συναντήθηκαν εσπευσμένα για να συζητήσουν την κατάσταση στα σύνορα, ύστερα από ημέρες αμοιβαίων κατηγοριών μεταξύ των κρατών-μελών. Η συνάντηση ακολούθησε ένα περιστατικό κατά το οποίο περίπου 70.000 άτομα διέσχισαν τα σύνορα από το Μαρόκο προς τον ισπανικό θύλακα της Θέουτα, στις ακτές της Βόρειας Αφρικής. Πολλοί από αυτούς επιχείρησαν να κολυμπήσουν αρκετά μίλια στη Μεσόγειο για να παρακάμψουν τον βαριά οχυρωμένο συνοριακό φράχτη, με τραγικό αποτέλεσμα να πνιγούν 88 άνθρωποι μέσα σε μόλις 48 ώρες.
Η ισπανική αστυνομία, με τη συνδρομή των μαροκινών αρχών, κατάφερε να επαναπροωθήσει τους περισσότερους από τους μετανάστες πίσω στο Μαρόκο. Ωστόσο, το επεισόδιο πυροδότησε αμέσως μια νέα διπλωματική κρίση εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που πολλοί παρομοίασαν με τη «μεταναστευτική κρίση» του 2015. Ερευνητές αναφέρουν ότι η οικονομική ανισότητα ανάμεσα στο Μαρόκο και τη Θέουτα τροφοδοτεί το φαινόμενο, καθώς το κατά κεφαλήν ΑΕΠ στο Μαρόκο ήταν μόλις 4.153 δολάρια το 2024, έναντι 26.774 δολαρίων στη Θέουτα.
Η ευρωπαϊκή ακροδεξιά εκμεταλλεύτηκε αμέσως το περιστατικό για να ενισχύσει τις αντιμεταναστευτικές θέσεις της. Η αυξημένη προσέγγιση ανάμεσα στο Ραμπάτ και την Ουάσινγκτον, σε συνδυασμό με τις τεταμένες σχέσεις του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ με την ισπανική κυβέρνηση —λόγω της άρνησης του Σάντσεθ να στηρίξει τον πόλεμο στο Ιράν— προκάλεσε επιπλέον ανησυχία στη Μαδρίτη.
Οι διαβεβαιώσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και η κριτική στη Μαδρίτη
Ισπανοί πολιτικοί και μέσα ενημέρωσης εξέφρασαν φόβους ότι η Ουάσινγκτον ενδέχεται να μην πιέσει το Μαρόκο στο ζήτημα της κυριαρχίας, επικαλούμενοι πρόσφατη έκθεση του αμερικανικού Κογκρέσου που περιέγραφε τη Θέουτα και τη Μελίγια ως περιοχές σε «μαροκινό έδαφος». Ο εκπρόσωπος του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών, Τόμι Πίγκοτ, απέρριψε κατηγορηματικά αυτές τις ανησυχίες, δηλώνοντας στο POLITICO ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστηρίζουν ξεκάθαρα και χωρίς αμφιβολίες την κυριαρχία της Ισπανίας στη Θέουτα και τη Μελίγια». Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ διευκρίνισε παράλληλα ότι η έκθεση του Κογκρέσου δεν συνιστά αμερικανικό νόμο και δεν δεσμεύει την κυβέρνηση.
Ο Πίγκοτ δεν σταμάτησε εκεί, αλλά προχώρησε σε ευθεία κριτική προς την κυβέρνηση Σάντσεθ. Υποστήριξε ότι η άφιξη περίπου 72.000 παράτυπων μεταναστών στη Θέουτα ήταν «άμεση συνέπεια» της αποτυχίας της ισπανικής κυβέρνησης να προστατεύσει τα σύνορα και την κυριαρχία της χώρας. Χαρακτήρισε τις κατηγορίες περί αμερικανικής αμφισβήτησης της ισπανικής κυριαρχίας ως προϊόν «κακόβουλων παραγόντων» που επιχειρούν να αποσπάσουν την προσοχή από όσα αποκάλεσε «ντροπιαστική άρνηση της ισπανικής κυβέρνησης να προστατεύσει τον λαό της». «Η ανεξέλεγκτη μαζική μετανάστευση στη Θέουτα θέτει σε κίνδυνο τον ισπανικό λαό και απειλεί την ασφάλεια της Ευρώπης», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες. Η Ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι και η Φινλανδή υπουργός Εσωτερικών Μάρι Ραντάνεν κατηγόρησαν την Ισπανία ότι απέτυχε πλήρως να προστατεύσει τα εξωτερικά σύνορα της ζώνης Σένγκεν από παράνομες εισόδους, παρότι η Θέουτα δεν ανήκει τυπικά στη ζώνη αυτή. Η κρίση αναδεικνύει για ακόμη μία φορά τις εσωτερικές διαφωνίες στις Βρυξέλλες γύρω από τη διαχείριση της μετανάστευσης, καθώς η έλλειψη συντονισμένης ευρωπαϊκής στρατηγικής παραμένει το κεντρικό ζήτημα πίσω από κάθε νέο κύμα διελεύσεων στα εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
