Η πολιτική πορεία της Μαρίας Καρυστιανού και του κόμματός της, της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία», φαίνεται να περνά τη δυσκολότερη περίοδό της από τη στιγμή που ιδρύθηκε. Πάνω από 20 στελέχη, αρκετά εκ των οποίων θεωρούνταν προβεβλημένα, εγκατέλειψαν το κίνημα μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, με τον τόνο των αποχωρήσεων να μεταβάλλεται σταδιακά από την ήπια κριτική στον ανοιχτό σαρκασμό. Η εικόνα που σχηματίζεται είναι αυτή μιας παράταξης όπου τα ίδια τα στελέχη φαίνεται να αγωνίζονται ποιος θα φύγει πρώτος, αφήνοντας πίσω μια δομή που δυσκολεύεται να συγκρατήσει την αρχική της συνοχή.
Παράλληλα με την εσωκομματική αιμορραγία, οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν μια εντυπωσιακή πτώση. Σύμφωνα με τη Marc, η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» βρίσκεται πλέον κάτω από το 7,5%, ενώ τον Μάιο είχε καταγραφεί ακόμη και στο 13,10%. Πρόκειται για μια υποχώρηση της τάξης του 43,5% μέσα σε μόλις δύο μήνες, κάτι που για ένα κόμμα τόσο νεοσύστατο θεωρείται σπάνιο, αν όχι πρωτοφανές. Η πτώση γίνεται ακόμη πιο εντυπωσιακή αν αναλογιστεί κανείς ότι σε προηγούμενη φάση η Μαρία Καρυστιανού έχαιρε σχεδόν καθολικής αποδοχής, με ποσοστά δημοφιλίας που άγγιζαν το 70%.
Από το σύμβολο στην αμφισβήτηση
Σε εκείνη την περίοδο αιχμής, προσωπικότητες όπως ο Λάκης Λαζόπουλος, ο Νίκος Κοτζιάς και η Έλενα Ακρίτα είχαν υποστηρίξει δημοσίως και με θέρμη ότι η κυρία Καρυστιανού θα μπορούσε να κυβερνήσει τη χώρα ως πρωθυπουργός ή έστω να εκπροσωπήσει την Ελλάδα ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Το πρόσωπό της, ως μία από τις 57 μητέρες των θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών, είχε γίνει σύμβολο ευρύτερων συλλογικών προσδοκιών: δικαιοσύνης, κάθαρσης, αξιοκρατίας, ειλικρίνειας, διαφάνειας, λογοδοσίας και δημοκρατίας. Ωστόσο, η μετάβαση από τον συμβολισμό στην πολιτική πράξη αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολη απ’ όσο υπολόγιζαν πολλοί από τους αρχικούς υποστηρικτές της.
Η ρητορική του κινήματος κινήθηκε ανάμεσα σε δύο άκρα, χωρίς ενδιάμεσο στάδιο πειστικής πολιτικής πρότασης. Από τη μία πλευρά, εμφανίστηκαν τοποθετήσεις με έντονα λαϊκιστικό πρόσημο, όπως το αίτημα «να πάνε όλοι φυλακή», που ερωτοτροπούσε ανοιχτά με τον σκληρό λαϊκισμό. Από την άλλη, καταγράφηκαν διατυπώσεις σε επίπεδο γενικού ευχολογίου, χωρίς καμία συγκεκριμένη αναφορά στο πώς θα μπορούσε να επιτευχθεί η μετάβαση από μια άδικη σε μια δίκαιη κοινωνία. Το κόμμα γεννήθηκε μέσα από μια αδιαμφισβήτητη οργή και αγανάκτηση, με πόθο για αλλαγή των κακώς κειμένων στη χώρα, όμως χωρίς καμία προηγούμενη εμπειρία διαχείρισης δημόσιων υποθέσεων ούτε καν συμμετοχής σε αυτές.
Ρήξη με τον Σύλλογο Συγγενών Θυμάτων Τεμπών
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η ρήξη που καταγράφηκε ανάμεσα στην κυρία Καρυστιανού και τον Σύλλογο Συγγενών Θυμάτων Τεμπών, μια εξέλιξη που επιβάρυνε περαιτέρω τη δημόσια εικόνα του κινήματος. Παράλληλα, αμφιλεγόμενες τοποθετήσεις και συμπεριφορές της ίδιας της προέδρου φέρεται να προκάλεσαν επιπλέον φθορά, συμβάλλοντας στην απώλεια μέρους της αρχικής, σχεδόν καθολικής, στήριξης που είχε συγκεντρώσει.
Πριν από την τραγωδία που άλλαξε ριζικά τη ζωή της, η Μαρία Καρυστιανού δεν είχε συστηματική ανάμειξη στα δημόσια πράγματα. Ήταν περισσότερο γνωστή για την εναλλακτική προσέγγισή της στην Ιατρική, ως εξειδικευμένη παιδίατρος σε νέου τύπου θεραπείες όπως η Μεταβολομική, η Κβαντική Ιατρική, η Γνωστική Ομοιοπαθητική, η Functional Medicine και η Νευροανάδραση, καθώς και ως πιστοποιημένη σύμβουλος θηλασμού. Η ίδια, σύμφωνα με τις πληροφορίες, έχει απαντήσει στα όσα καταγράφονται γύρω από το κόμμα της, χωρίς ωστόσο αυτό να ανακόπτει προς το παρόν την πτωτική τάση που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις και τις αποχωρήσεις στελεχών.
