Η ιστορία του Θόδωρου Ρουμπάνη μοιάζει βγαλμένη από μυθιστόρημα. Ο άνθρωπος που έλαμψε στη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου δεν περιορίστηκε ποτέ σε έναν μόνο ρόλο ή σε μία μόνο τέχνη. Ξεχώρισε στη μουσική, στον χορό, στη συγγραφή και στην ποίηση, χτίζοντας μια πολυδιάστατη καλλιτεχνική ταυτότητα που λίγοι κατάφεραν να αντιγράψουν. Σήμερα, πλέον ώριμος και χαλαρός, υποδέχεται δημοσιογράφους με ένα χαμόγελο που δεν προσπαθεί να αποδείξει τίποτα, όπως ο ίδιος εξηγεί.
Η ζωή του καταγράφεται με λεπτομέρεια στο βιβλίο «V.I.P. Η Ιστορία του Θόδωρου Ρουμπάνη», το οποίο υπογράφει η Φρίντα Μπιούμπι και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εξάντας. Μέσα από τις σελίδες του αναδεικνύεται ένας άνθρωπος που δεν έζησε ποτέ αποκλειστικά σε έναν τόπο, ούτε δέχτηκε να τον περιορίσει ένας μοναδικός ορισμός του εαυτού του. «Νιώθω περισσότερο ο εαυτός μου όταν βρίσκομαι σε αρμονία με τις αξίες μου, όταν είμαι πραγματικά παρών και μοιράζομαι όσα έχουν σκοπό και ουσία», εξομολογείται χαρακτηριστικά.
Από τη Νέα Υόρκη στα σαλόνια της ελίτ
Όλα ξεκίνησαν με μια υποτροφία που τον οδήγησε στο κέντρο της Νέας Υόρκης, στην καρδιά του μουσικού θεάτρου. Από εκεί ανοίχτηκε ένας δρόμος γεμάτος σπουδές, πρόβες και γνωριμίες με μεγάλα ονόματα, σε έναν κόσμο που για τους περισσότερους θα ήταν απλώς όνειρο. Για τον Θόδωρο Ρουμπάνη όμως έγινε καθημερινότητα. Ακολούθησαν χρόνια έντασης και λάμψης, με ταξίδια σε όλο τον κόσμο και παραμονή σε πόλεις όπως το Λος Άντζελες, πάντα στο πλευρό σπουδαίων προσωπικοτήτων της εποχής του.
Ο ίδιος περιγράφει εκείνη την περίοδο ως «λαμπερή, αλλά και απαιτητική, πιο μεγάλη απ’ ό,τι μπορούσε τότε να φανταστεί». Ταυτόχρονα, η προσωπικότητά του ασκούσε ιδιαίτερη έλξη στις γυναίκες που βρέθηκαν στο πλευρό του. Ανάμεσά τους και η πρώτη του σύζυγος, ηθοποιός το επάγγελμα, με την οποία αντάλλασσε γράμματα που σήμερα μοιάζουν με λογοτεχνικά κομψοτεχνήματα παθιασμένου έρωτα.
Οι μεγάλοι έρωτες και η δύσκολη περίοδος στο Ιόνιο
Μετά τον χωρισμό από την πρώτη του σύζυγο, ακολούθησε ένας νέος έρωτας που γεννήθηκε σε μια κρουαζιέρα, πάνω σε ένα γιοτ όπου κινούνταν η jet set εκείνης της εποχής. Στο Ιόνιο, σε μια περίοδο δύσκολη προσωπικά, γνώρισε τη Σάρα. Όπως ο ίδιος θυμάται, ήταν δύο πληγωμένοι άνθρωποι που έψαχναν έναν σύμμαχο στη ζωή τους. Η αφήγηση αυτή αποκαλύπτει μια πλευρά του που σπάνια βλέπει το φως της δημοσιότητας, μακριά από τη λάμψη των σαλονιών και πιο κοντά στην ανθρώπινη πλευρά ενός καλλιτέχνη που έζησε πολλαπλές ζωές μέσα σε μία.
Σήμερα ο Θόδωρος Ρουμπάνης επιλέγει συνειδητά τη διακριτικότητα αντί για την υπερέκθεση. Συμμετέχει περιστασιακά σε ταινίες φίλων του και φρόντισε να επανεκδοθεί η βιογραφία του, όχι από ανάγκη προβολής, αλλά επειδή θέλει τα παιδιά του να τον θυμούνται για τις καλές του προθέσεις απέναντι στις μητέρες τους, για τους μεγάλους έρωτες που έζησε και για την υποστηρικτική αγάπη που προσέφερε σε όσους βρέθηκαν στο πλευρό του. Η ιστορία του παραμένει ένα σπάνιο δείγμα κοσμοπολιτισμού και αυθεντικότητας, μακριά από την επιμελημένη εικόνα που κυριαρχεί σήμερα.
