Μια 8χρονη από τη Λουιζιάνα των ΗΠΑ έχασε τη ζωή της έπειτα από μόλυνση από σπάνια αμοιβάδα που τρώει τον εγκέφαλο, μόλις μία ημέρα μετά τον εορτασμό των γενεθλίων της. Η μικρή Λίλιαν Σμαρτ, από το Ράστον της βόρειας Λουιζιάνα, πέθανε το Σάββατο σε νοσοκομείο της περιοχής, λίγο μετά τα όγδοα γενέθλιά της. Η οικογένειά της πιστεύει ότι μολύνθηκε ενώ κολυμπούσε στη λίμνη Κλέιμπορν, περίπου 48 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Ράστον. Η υπόθεση της αμοιβάδας που τρώει τον εγκέφαλο έχει συγκλονίσει την τοπική κοινωνία, καθώς η λοίμωξη θεωρείται εξαιρετικά σπάνια αλλά σχεδόν πάντα θανατηφόρα.
Η πορεία της ασθένειας και ο θάνατος της Λίλιαν
Σύμφωνα με την οικογένειά της, η Λίλιαν Σμαρτ είχε εισαχθεί στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας Παίδων στο Ράστον από την προηγούμενη εβδομάδα. Τα πρώτα συμπτώματα ήταν πυρετός, ο οποίος στη συνέχεια εξελίχθηκε σε διπλωπία, ενώ το κοριτσάκι παρουσίασε σοβαρό εγκεφαλικό οίδημα το οποίο προκλήθηκε από το παράσιτο. Το υπουργείο Υγείας της Λουιζιάνα είχε ανακοινώσει την Τετάρτη ότι ένας κάτοικος της πολιτείας νοσηλευόταν έχοντας προσβληθεί από τον μικροοργανισμό Naegleria fowleri, χωρίς ωστόσο να ταυτοποιήσει δημοσίως το όνομά του. Φίλοι και συγγενείς επιβεβαίωσαν σε τοπικά μέσα ενημέρωσης ότι επρόκειτο για τη Λίλιαν.
Το τελικό, τραγικό νέο ανακοινώθηκε από την ίδια την οικογένεια μέσω ανάρτησης στο Facebook το πρωί της Κυριακής. «Χθες το βράδυ η Λίλιαν έφυγε από την αγκαλιά μας και πήγε στην αγκαλιά του Ιησού», ανέφερε η οικογένεια, προσθέτοντας πως «οι βλάβες στον εγκέφαλό της ήταν πολύ σοβαρές για να μπορέσει το μικρό της σώμα να αναρρώσει». Στην ίδια ανάρτηση, οι γονείς της μικρής εξέφρασαν τον πόνο τους σημειώνοντας ότι «είμαστε συντετριμμένοι και ειλικρινά δεν ξέρουμε τι να κάνουμε στη συνέχεια. Πώς κάνουμε το επόμενο βήμα χωρίς το κορίτσι μας;». Η οικογένεια τόνισε πως όλοι έκαναν ό,τι μπορούσαν προκειμένου να κρατήσουν το παιδί κοντά τους, ωστόσο η έκταση της βλάβης στον εγκέφαλο ήταν μη αναστρέψιμη.
Τι είναι η Naegleria fowleri και γιατί είναι τόσο επικίνδυνη
Η Naegleria fowleri είναι μια μικροσκοπική αμοιβάδα που αναπτύσσεται σε ζεστό γλυκό νερό, όπως λίμνες και ποτάμια, και προκαλεί την πρωτοπαθή αμοιβαδική μηνιγγοεγκεφαλίτιδα. Η μόλυνση συμβαίνει αποκλειστικά όταν μολυσμένο νερό εισέλθει από τη μύτη και το παράσιτο ταξιδέψει προς τον εγκέφαλο, ενώ δεν προκαλείται μόλυνση από την κατάποση νερού και δεν μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο. Το μικρόβιο δεν επιβιώνει στο θαλασσινό νερό ούτε σε πισίνες που έχουν απολυμανθεί σωστά με χλώριο. Όπως ανέφερε το υπουργείο Υγείας της Λουιζιάνα, «η λοίμωξη είναι εξαιρετικά σπάνια, αλλά σχεδόν πάντα θανατηφόρα». Σύμφωνα με τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ (CDC), περίπου το 97% των ατόμων που εκδηλώνουν τη λοίμωξη καταλήγουν.
Τα αρχικά συμπτώματα περιλαμβάνουν πονοκέφαλο, πυρετό, ναυτία και εμετό, ενώ σε προχωρημένο στάδιο η νόσος εξελίσσεται σε αυχενική δυσκαμψία, σύγχυση, παραισθήσεις, επιληπτικές κρίσεις, απώλεια ισορροπίας και κώμα. Τα πρώτα σημάδια εμφανίζονται περίπου πέντε ημέρες μετά τη μόλυνση, ενώ η νόσος μπορεί να οδηγήσει στον θάνατο μέσα σε μία έως δύο εβδομάδες, γεγονός που καθιστά την έγκαιρη διάγνωση εξαιρετικά δύσκολη. Σύμφωνα με στοιχεία των υγειονομικών αρχών της Λουιζιάνα, από το 1937 έως το 2025 έχουν καταγραφεί μόλις 180 επιβεβαιωμένες λοιμώξεις στις ΗΠΑ, εκ των οποίων μόνο τρεις στη Λουιζιάνα. Το CDC αναφέρει επίσης 173 κρούσματα τα τελευταία 90 χρόνια πανεθνικά, με το 91% αυτών να έχει καταγραφεί τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο, καθώς και δύο περιστατικά πέρυσι.
Τα περισσότερα κρούσματα έχουν καταγραφεί παραδοσιακά στις νότιες και κεντρικές πολιτείες των ΗΠΑ, όπου οι θερμοκρασίες του νερού είναι υψηλότερες. Ωστόσο, όπως επισημαίνουν πρόσφατες έρευνες, η κλιματική αλλαγή και η άνοδος της θερμοκρασίας των υδάτων ενδέχεται να διευρύνουν τις περιοχές στις οποίες μπορεί να επιβιώσει η αμοιβάδα, συμπεριλαμβανομένων βόρειων και μεσοδυτικών πολιτειών που παλαιότερα θεωρούνταν ασφαλείς. Η περίπτωση της Λίλιαν Σμαρτ αναδεικνύει για ακόμη μία φορά τους κινδύνους που κρύβει το κολύμπι σε λίμνες με ζεστό γλυκό νερό κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, ιδιαίτερα όταν το νερό εισχωρεί στη μύτη κατά τη διάρκεια βουτιών ή παιχνιδιού.
