Σαν σήμερα, στις 3 Σεπτεμβρίου 1983, έφυγε από τη ζωή μία από τις πιο σπουδαίες ηθοποιούς που ανέδειξε ποτέ ο ελληνικός κινηματογράφος και το θέατρο, η Έλλη Λαμπέτη. Η κόρη των Βιλίων άφησε την τελευταία της πνοή στις επτά και μισή το πρωί, μέσα σε ένα δωμάτιο του νοσοκομείου Mount Sinai στη Νέα Υόρκη, όπου νοσηλευόταν καιρό παλεύοντας με τον καρκίνο. Δίπλα της βρισκόταν η αδερφή της, η Αντιγόνη, η οποία δεν την είχε εγκαταλείψει ούτε στιγμή από την αρχή αυτής της άνισης μάχης. Τα τελευταία λόγια που πρόφερε η ηθοποιός, λίγο πριν κλείσει τα μάτια της για πάντα, ήταν μια σπαρακτική έκκληση προς εκείνη: «Αντιγονούλα μου, σε παρακαλώ λυπήσου με». Έφυγε στα μόλις 57 της χρόνια, αφήνοντας πίσω της μια πορεία που θύμιζε αρχαία τραγωδία.
Τα παιδικά χρόνια στα Βίλια
Η Έλλη Λούκου, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στις 13 Απριλίου 1926 και ήταν το στερνοπούλι μιας πολυμελούς οικογένειας που μετρούσε ήδη πέντε παιδιά. Μαζί της ήρθε στον κόσμο και ο δίδυμος αδερφός της, ο Τάκης. Μεγάλωσε στα Βίλια, όπου ο πατέρας της διατηρούσε ταβέρνα, ενώ κάθε καλοκαίρι η οικογένεια μετακόμιζε στο Πόρτο Γερμενό για τις καθιερωμένες διακοπές. Παρότι η ζωή τους δεν ήταν εύκολη οικονομικά και οι ανέσεις έλειπαν, το σπίτι της μικρής Έλλης ήταν γεμάτο αγάπη. Ο πρώτος άνθρωπος που διέκρινε το σπάνιο ταλέντο της ήταν ο θείος της, ο Σταμάτης Λούκος, αριστούχος απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, ο οποίος την άκουσε να απαγγέλει ποιήματα και κατάλαβε αμέσως πως το κορίτσι είχε κάτι ξεχωριστό. Από εκείνη τη στιγμή, ο δρόμος προς την υποκριτική άρχισε σιγά σιγά να σχηματίζεται μπροστά της.
Ο θυελλώδης έρωτας με τον Δημήτρη Χορν
Στην πορεία της καριέρας της, η Έλλη Λαμπέτη καθιερώθηκε ως μία από τις πλέον χαρισματικές παρουσίες της ελληνικής σκηνής, με μάτια που περιγράφονταν ως τα πιο μελαγχολικά του ελληνικού κινηματογράφου. Η προσωπική της ζωή, ωστόσο, ήταν εξίσου θυελλώδης όσο και η καλλιτεχνική της πορεία. Ο έρωτάς της με τον σπουδαίο ηθοποιό Δημήτρη Χορν έμεινε στην ιστορία ως μία από τις πιο παθιασμένες σχέσεις του ελληνικού καλλιτεχνικού κόσμου, σημαδεμένη από εντάσεις, χωρισμούς και επανασυνδέσεις. Παράλληλα με τις επαγγελματικές της επιτυχίες, η ηθοποιός βίωσε και σειρά προσωπικών τραγωδιών που στοίχειωσαν τη ζωή της και άφησαν ανεξίτηλο σημάδι στην ψυχοσύνθεσή της.
Το παιδί που δεν ήταν δικό της
Ίσως το πιο οδυνηρό κεφάλαιο στη ζωή της Έλλης Λαμπέτη να ήταν εκείνο ενός παιδιού που, χωρίς να είναι βιολογικά δικό της, εκείνη το αγάπησε σαν να ήταν. Όταν, όμως, της το πήραν, ο κόσμος της γκρεμίστηκε ολοσχερώς. Αυτή η απώλεια θεωρείται από τις πλέον καθοριστικές στιγμές που διαμόρφωσαν τον ψυχικό της κόσμο τα τελευταία χρόνια της ζωής της. Σε αυτό το πλαίσιο, η μάχη με τον καρκίνο που ακολούθησε βρήκε μια γυναίκα ήδη βαθιά πληγωμένη από τις απώλειες, αλλά και πάλι όρθια χάρη στη δύναμη που της χάριζε η τέχνη της. Η αδερφή της, η Αντιγόνη, στάθηκε στο πλευρό της μέχρι το τέλος, μέσα στο ψυχρό δωμάτιο του αμερικανικού νοσοκομείου, ακούγοντας την τελευταία, σπαρακτική της έκκληση.
Σαράντα τρία χρόνια μετά τον θάνατό της, η Έλλη Λαμπέτη παραμένει ένα από τα πιο λαμπερά ονόματα της ελληνικής υποκριτικής τέχνης. Η ζωή της, με τις χαρές και τις τραγωδίες της, εξακολουθεί να συγκινεί όσους τη θυμούνται ή τη γνωρίζουν μέσα από το έργο της.
