Η ιστορία πίσω από την ίδρυση της Google ξεκινά έναν αυγουστιάτικο πρωινό του 1998, στη βεράντα του σπιτιού ενός καθηγητή στο Στάνφορντ. Εκεί, ο Άντι Μπέχτολσχαϊμ, συνιδρυτής της Sun Microsystems, παρακολουθεί την επίδειξη μιας μηχανής αναζήτησης που έχουν φτιάξει δύο νεαροί διδακτορικοί φοιτητές μέσα στα δωμάτια της πανεπιστημιούπολης. Χωρίς να χρειαστεί εκτενές επιχειρηματικό σχέδιο ή μακρές διαπραγματεύσεις, αποφασίζει άμεσα να επενδύσει. Η κίνησή του θα αποδειχθεί το πρώτο βήμα για τη δημιουργία μίας από τις μεγαλύτερες εταιρείες τεχνολογίας στον κόσμο.
Διαβάστε επίσης: Ο Σταύρος Φλώρος μηνύει το Survivor για 100 εκατ. δολάρια
Η επιταγή για μια εταιρεία που δεν υπήρχε
Αφού παρακολουθεί για λίγα λεπτά την επίδειξη, ο Μπέχτολσχαϊμ βγάζει το μπλοκ επιταγών του και γράφει το ποσό των 100.000 δολαρίων. Ως δικαιούχο αναγράφει «Google Inc.». Υπάρχει, όμως, ένα πρόβλημα: η εταιρεία με αυτό το όνομα δεν έχει ιδρυθεί ακόμη. Οι δύο φοιτητές, ο Λάρι Πέιτζ και ο Σεργκέι Μπριν, βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα παράδοξο: δεν μπορούν να καταθέσουν την επιταγή σε προσωπικό λογαριασμό, οπότε για να αποκτήσουν πρόσβαση στα πρώτα σοβαρά κεφάλαια της επιχείρησής τους πρέπει πρώτα να δημιουργήσουν επίσημα την ίδια την επιχείρηση.
Σύμφωνα με την επίσημη ιστορία της εταιρείας, η ίδρυση ολοκληρώνεται στις 4 Σεπτεμβρίου 1998. Η επιταγή του Μπέχτολσχαϊμ δεν δημιουργεί την τεχνολογία, η οποία υπάρχει ήδη ως πανεπιστημιακό πείραμα, αλλά αναγκάζει τον Πέιτζ και τον Μπριν να τη μετατρέψουν επίσημα σε εταιρεία. Έτσι, μια απλή χειρονομία εμπιστοσύνης προς δύο άγνωστους φοιτητές μετατρέπεται στην αφετηρία ενός τεχνολογικού κολοσσού που θα άλλαζε τον τρόπο με τον οποίο εκατομμύρια άνθρωποι αναζητούν πληροφορίες στο Διαδίκτυο.
Από το BackRub στο PageRank
Η γνωριμία των δύο ιδρυτών ξεκινά στο Στάνφορντ το 1995, χωρίς όμως να είναι αγάπη με την πρώτη ματιά. Ο Πέιτζ και ο Μπριν διαφωνούν αρχικά σχεδόν για τα πάντα, αλλά σύντομα ανακαλύπτουν πως μοιράζονται την ίδια εμμονή: πώς μπορεί να οργανωθεί ο τεράστιος και ταχύτατα αναπτυσσόμενος όγκος πληροφοριών του Διαδικτύου. Οι μηχανές αναζήτησης της εποχής λειτουργούν κυρίως ως απλοί κατάλογοι, εντοπίζοντας πόσες φορές εμφανίζεται μια λέξη σε μια ιστοσελίδα, χωρίς να μπορούν να κρίνουν αν το αποτέλεσμα είναι πραγματικά αξιόπιστο ή χρήσιμο.
Ο Πέιτζ αντιμετωπίζει τον Παγκόσμιο Ιστό σαν ένα τεράστιο ακαδημαϊκό σύστημα παραπομπών, όπου η σημασία μιας μελέτης κρίνεται όχι μόνο από το περιεχόμενό της αλλά και από το πόσοι άλλοι ερευνητές την επικαλούνται και από το κύρος εκείνων που το κάνουν. Με βάση αυτή τη λογική, το πρώτο σύστημα που δημιουργούν ονομάζεται BackRub, καθώς αναλύει τους συνδέσμους που «δείχνουν προς τα πίσω» σε κάθε σελίδα. Σταδιακά, το σύστημα εξελίσσεται στον αλγόριθμο PageRank, ο οποίος δεν μετρά απλώς τον αριθμό των συνδέσμων μιας σελίδας αλλά επιχειρεί να υπολογίσει και την ποιότητά τους, δίνοντας μεγαλύτερη βαρύτητα σε έναν σύνδεσμο από μια σημαντική ιστοσελίδα σε σχέση με δεκάδες συνδέσμους από άγνωστη προέλευση.
Το πρωτότυπο σύστημα που παρουσιάζουν οι δύο φοιτητές μπορεί ήδη να αναζητά πληροφορίες σε τουλάχιστον 24 εκατομμύρια ιστοσελίδες. Τα αποτελέσματα είναι τόσο εντυπωσιακά, ώστε η κίνηση που δημιουργεί το σύστημα αρχίζει να επιβαρύνει σοβαρά το δίκτυο του πανεπιστημίου. Το όνομα BackRub, ωστόσο, δεν θεωρείται κατάλληλο για μια υπηρεσία που φιλοδοξεί να οργανώσει ολόκληρο τον όγκο πληροφοριών του Διαδικτύου, γεγονός που οδηγεί τελικά στην αναζήτηση ενός νέου, πιο φιλόδοξου ονόματος για την επιχείρηση.
