Το ανακαινισμένο θέατρο Teatre Raval στη Βαρκελώνη, χωρητικότητας 193 θέσεων, βρέθηκε αντιμέτωπο με μια απροσδόκητη απαγόρευση διαφήμισης από τη Meta λίγο μετά την επαναλειτουργία του. Η εταιρεία, μητρική των Instagram και Facebook, μπλόκαρε την προώθηση της θεατρικής διασκευής του έργου της Virginia Woolf, «A Room of One’s Own», επικαλούμενη πολιτική περί «κοινωνικών ζητημάτων». Η υπόθεση έγινε γνωστή μέσω δημόσιας ανακοίνωσης του ίδιου του θεάτρου, το οποίο κατήγγειλε την πρακτική ως μορφή λογοκρισίας. Το περιστατικό αφορά μια παράσταση που βασίζεται σε ιστορικές διαλέξεις της συγγραφέως για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία.
Η απαγόρευση διαφήμισης από τη Meta και οι εξηγήσεις της εταιρείας
Όταν το Teatre Raval απευθύνθηκε στη Meta για να διερευνήσει τον λόγο του αποκλεισμού της καμπάνιας του, έλαβε την απάντηση ότι «οποιαδήποτε αναφορά σε πολιτικά δικαιώματα, φεμινισμό ή κοινωνική μεταρρύθμιση» -ζητήματα κεντρικά στο έργο της Woolf- χαρακτηρίζονται συνήθως ως «κοινωνικά θέματα» από το αυτόματο σύστημα της εταιρείας και φιλτράρονται. Για την επίλυση του προβλήματος, η Meta πρότεινε στο θέατρο να αφαιρέσει συγκεκριμένες «λέξεις-κλειδιά» από το διαφημιστικό κείμενο, ώστε αυτό να μην δίνει την εντύπωση πως ενθαρρύνει τον ακτιβισμό. Το θέατρο αρνήθηκε να συμμορφωθεί πλήρως με την υπόδειξη και επέλεξε να δημοσιοποιήσει το ζήτημα.
Σε ανακοίνωσή του, το Teatre Raval τόνισε ότι αισθάνεται υποχρεωμένο να μιλήσει για «την αδικία και την παραβίαση των δικαιωμάτων» του, καθώς δεν του επιτράπηκε να προωθήσει ένα φεμινιστικό έργο -μάλιστα ένα έργο της Virginia Woolf, συγγραφέως που γεννήθηκε το 1882. Στο κείμενο τέθηκε το ερώτημα τι μπορεί να κάνει ένα θέατρο, τη στιγμή που οφείλει να δημοσιοποιεί τις δραστηριότητές του μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προκειμένου το κοινό να ενημερώνεται για τις πολιτιστικές παραστάσεις.
Το έργο της Woolf και η ιστορία πίσω από τον μονόλογο
Η παραγωγή που βρέθηκε στο επίκεντρο της διαμάχης είναι μονόλογος με πρωταγωνίστρια την Clara Sanchis και βασίζεται σε σειρά διαλέξεων που έδωσε η Virginia Woolf το 1928 στα κολέγια Newnham και Girton του Cambridge, τα μόνα εκείνη την εποχή που δέχονταν γυναίκες φοιτήτριες. Οι διαλέξεις δημοσιεύθηκαν ως δοκίμιο το 1929 και επικεντρώνονται στη θέση των γυναικών στην κοινωνία, καθώς και στην πρόσβασή τους στην εκπαίδευση. Οι γυναίκες είχαν τη δυνατότητα να σπουδάζουν στο Cambridge από το 1869, ωστόσο δεν μπορούσαν να αποφοιτήσουν με πτυχίο πριν από το 1948. Η Woolf υποστήριξε στο έργο της ότι για να παραχθεί λογοτεχνία υψηλής ποιότητας, «μια γυναίκα πρέπει να έχει χρήματα και ένα δικό της δωμάτιο», ενώ στο προσωπικό της ημερολόγιο σημείωνε πως περίμενε να δεχθεί επιθέσεις ως φεμινίστρια για όσα έγραφε.
Αντιδράσεις για την απαγόρευση διαφήμισης
Η ηθοποιός Clara Sanchis, που πρωταγωνιστεί στον μονόλογο, μίλησε στην εφημερίδα La Vanguardia σχολιάζοντας το περιστατικό. «Δεν γνωρίζουμε αν η διαφήμιση απορρίφθηκε λόγω του ονόματος της Virginia Woolf ή εξαιτίας της λέξης φεμινισμός, ή και των δύο», δήλωσε η Sanchis. Πρόσθεσε ότι «πρόκειται για έναν τρόπο διαγραφής από τον χάρτη κατακτήσεων που χρειάστηκαν αιώνες για να επιτευχθούν», εκφράζοντας την ανησυχία της για τη δύναμη που έχουν αποκτήσει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στη διαμόρφωση του δημόσιου λόγου.
Η ηθοποιός επισήμανε ότι «έχουμε δώσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης απεριόριστη δύναμη και καθημερινά βλέπουμε πόσο επικίνδυνο είναι αυτό», χαρακτηρίζοντας τη λειτουργία του αυτόματου συστήματος φιλτραρίσματος της Meta ως «προκατάληψη και χειραγώγηση». Η υπόθεση της απαγόρευσης διαφήμισης από τη Meta για ένα έργο βασισμένο στη Virginia Woolf έχει προκαλέσει συζήτηση σχετικά με τον τρόπο που τα αυτόματα συστήματα των μεγάλων πλατφορμών αντιμετωπίζουν περιεχόμενο με αναφορές σε φεμινισμό και κοινωνικά δικαιώματα, ακόμη και όταν πρόκειται για πολιτιστικό και εκπαιδευτικό υλικό δεκαετιών.
