Με άρωμα και γεύση από τις αλησμόνητες πατρίδες αναβίωσε για 22η συνεχόμενη χρονιά στην Καισαριανή το παραδοσιακό «Κεσκέκι». Η ιστορική προσφυγική συνοικία τίμησε την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας με μια ξεχωριστή εκδήλωση γεμάτη παραδοσιακές γεύσεις, μουσική και χορούς. Η γιορτή μετέτρεψε τη μνήμη σε μια μεγάλη γιορτή συλλογικότητας για ολόκληρη την πόλη.
Τα καζάνια και τα αρώματα της Ιωνίας
Η διαδικασία για το έθιμο του Κεσκέκι και την πολύωρη παρασκευή του φαγητού ξεκίνησε από νωρίς το πρωί της Παρασκευής στον χώρο «Ξύλινα». Σε τέσσερα μεγάλα καζάνια που στήθηκαν στον χώρο, το μοσχαρίσιο κρέας σιγόβραζε δίπλα στο σιτάρι, το οποίο εμπλουτιζόταν συνεχώς με τον πλούσιο ζωμό του κρέατος μέχρι να φουσκώσει και να χυλώσει. Το αποτέλεσμα είναι ένας πηχτός, παραδοσιακός χυλός που συνδέει τη σύγχρονη Αθήνα με τη χαμένη πατρίδα.
Το Κεσκέκι έχει ρίζες που φτάνουν στις αρχαιοελληνικές ταυροθυσίες, στο μικρασιατικό «κουρμπάνι» και στις χριστιανικές τράπεζες της αγάπης. Το έθιμο μεταφέρθηκε στην Καισαριανή από τους πρώτους Μικρασιάτες πρόσφυγες που κατέφτασαν από τα Βουρλά, το Σιβρισάρι και την ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, δεκάδες μαθητές από τα δημοτικά σχολεία της πόλης επισκέφθηκαν τον χώρο παρασκευής, παρακολούθησαν από κοντά τη διαδικασία και ενημερώθηκαν για τη διαδρομή του εθίμου στον χρόνο. Οι μικροί μαθητές συμμετείχαν επίσης σε παραδοσιακούς χορούς και έλαβαν γλυκά κεράσματα από τους διοργανωτές.
«Τιμούμε τη μνήμη με τις γεύσεις της πατρίδας»
Μιλώντας στο Orange Press Agency, η πρόεδρος του Μικρασιατικού Συλλόγου Καισαριανής, Στέλλα Σαρηπαναγιώτου – Λήλου, τόνισε ότι το έθιμο γίνεται εδώ και 22 χρόνια στην πόλη προς τιμή της 14ης Σεπτεμβρίου, η οποία έχει οριστεί ως ημέρα γενοκτονίας του μικρασιατικού ελληνισμού. Όπως εξήγησε, αντί για ένα απλό μνημόσυνο, ο Σύλλογος αποφάσισε να καθιερώσει το συγκεκριμένο έθιμο, το οποίο περιέχει και το σιτάρι που συνήθως χρησιμοποιείται στα μνημόσυνα. Η ίδια περιέγραψε πως στη Μικρά Ασία επρόκειτο για μια συλλογική προσπάθεια όλης της κοινότητας, με σκοπό να τιμήσουν έναν άγιο ή να γιορτάσουν γάμους και βαφτίσεις.
Σύμφωνα με την περιγραφή της προέδρου, με χρήματα όλης της κοινότητας αγοράζονταν το μοσχάρι, το οποίο έμενε ελεύθερο μέσα στο χωριό υπό την εποπτεία όλων μέχρι να πλησιάσει το πανηγύρι, οπότε το έσφαζαν οι άντρες. Η κοινότητα των Μικρασιατών ανακάλυψε τις λεπτομέρειες του εθίμου ψάχνοντας στα βιβλία του Μηλιώρη και της Χαϊδεμένου, εντοπίζοντας πώς γινόταν συγκεκριμένα στα Βουρλά και το Σιβρισάρι, από όπου καταγόταν μεγάλο μέρος της κοινότητας. Η κ. Σαρηπαναγιώτου – Λήλου σημείωσε πως στη δράση στην Πλατεία 200 συγκεντρώνονται κάθε χρόνο πάνω από 1.500 άτομα, τα οποία τιμούν τη μνήμη τρώγοντας το γεύμα, ακούγοντας παραδοσιακή μουσική από τις αλησμόνητες πατρίδες και χορεύοντας τους χορούς της πατρίδας, ώστε να διατηρηθούν τα ήθη και τα έθιμα της Μικράς Ασίας. Χαρακτήρισε τη γιορτή «κάτι μοναδικό για ολόκληρη την Αττική».
Το βράδυ της Παρασκευής, η γιορτή κορυφώθηκε στην Πλατεία «200» με το παραδοσιακό πανηγύρι, όπου οι κάτοικοι της Καισαριανής και απόγονοι Μικρασιατών προσφύγων συγκεντρώθηκαν για να μοιραστούν το γεύμα και να τιμήσουν από κοινού τη μνήμη των προγόνων τους.
