Ο ναύαρχος Σάμιουελ Παπάρο, ανώτατος διοικητής της αμερικανικής Διοίκησης Ινδο-Ειρηνικού (USINDOPACOM), έγινε εξώφυλλο στο περιοδικό Time. Ο 61χρονος τετράστερος ναύαρχος έχει αναλάβει ένα από τα πιο απαιτητικά καθήκοντα στον κόσμο: να αποτρέψει μια ενδεχόμενη σύγκρουση ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα για την Ταϊβάν. Σε αποκλειστική συνέντευξη από το αρχηγείο της Διοίκησης στη Χαβάη, περιέγραψε τη φιλοσοφία που καθοδηγεί την αποστολή του. Ο ναύαρχος Σάμιουελ Παπάρο δεν επιδιώκει να μείνει στην Ιστορία ως νικητής ενός πολέμου, αλλά ως εκείνος που τον απέτρεψε.
Από φοιτητής στην Πενσιλβάνια σε επικεφαλής 400.000 ανδρών
Η πορεία του Σάμιουελ Παπάρο θυμίζει κινηματογραφικό σενάριο. Το καλοκαίρι του 1986, όταν ήταν φοιτητής στην Πενσιλβάνια, πήγε με τη μελλοντική σύζυγό του, Μορίν, να δει την ταινία «Top Gun». Έναν χρόνο αργότερα εντάχθηκε στο αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό, αποφοίτησε από τη σχολή TOPGUN και έγινε πιλότος μαχητικών αεροσκαφών. Η καριέρα του τον οδήγησε από διοικητή μονάδων αεροπορίας του Ναυτικού σε τετράστερο ναύαρχο και διοικητή του Στόλου του Ειρηνικού, μέχρι που τον Μάιο του 2024 ανέλαβε ως ο 27ος διοικητής της USINDOPACOM, της παλαιότερης και μεγαλύτερης μάχιμης διοίκησης των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων.
Η περιοχή ευθύνης του καλύπτει 36 χώρες και περίπου το 60% του παγκόσμιου πληθυσμού, ενώ υπό τις διαταγές του βρίσκονται περισσότεροι από 400.000 στρατιωτικοί, στελέχη της Ακτοφυλακής και πολιτικοί υπάλληλοι του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας. Η στρατιωτική παράδοση υπήρχε ήδη στην οικογένειά του: ο πατέρας του, Σάμιουελ Παπάρο ο πρεσβύτερος, υπηρέτησε τέσσερα χρόνια στους Πεζοναύτες και εργάστηκε στα ναυπηγεία της Φιλαδέλφειας, ενώ ο παππούς του υπηρέτησε στους Seabees στον Ειρηνικό κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. «Ούτε ο πατέρας μου ούτε ο πατέρας του τελείωσαν το λύκειο. Κανείς στην οικογένειά μου πριν από εμένα δεν είχε πανεπιστημιακή εκπαίδευση», είπε ο ίδιος στο Time.
Η στρατηγική αποτροπής του Σάμιουελ Παπάρο απέναντι στην Κίνα
«Αν κάνω σωστά τη δουλειά μου, η Ιστορία δεν θα μάθει ποτέ το όνομά μου», δήλωσε ο Σάμιουελ Παπάρο στο Time, συνοψίζοντας τη λογική πίσω από την αποστολή του: να πείσει το Πεκίνο ότι οποιαδήποτε απόπειρα κατάληψης της Ταϊβάν θα είχε τόσο υψηλό κόστος και τόσο αβέβαιο αποτέλεσμα, ώστε να μην επιχειρηθεί ποτέ. «Σχεδόν παραφράζω τον Σουν Τσου όταν λέω ότι το να νικάς χωρίς να πολεμάς είναι η ύψιστη μορφή ικανότητας», ανέφερε, εξηγώντας ότι η επιτυχία της αποστολής του δεν είναι να κερδίσει έναν πόλεμο, αλλά να διαθέτει τέτοια αποτρεπτική ικανότητα ώστε να μη φτάσει ποτέ σε αυτόν.
Ο ναύαρχος ξεκαθάρισε τη φιλοσοφία του με μια χαρακτηριστική φράση: «Δεν επιδιώκουμε να γίνουμε μεγάλοι ηγέτες σε καιρό πολέμου. Επιδιώκουμε να είμαστε μεγάλοι αποτρεπτικοί παράγοντες σε καιρό ειρήνης». Η δήλωση έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η Κίνα έχει προχωρήσει σε ταχεία επέκταση και εκσυγχρονισμό των Ενόπλων Δυνάμεών της, αυξάνοντας την παρουσία της γύρω από την Ταϊβάν και ευρύτερα στον Ινδο-Ειρηνικό. Το αμερικανικό Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών (CSIS), με έδρα στην Ουάσινγκτον, κατέγραψε περαιτέρω αύξηση του επιχειρησιακού ρυθμού των κινεζικών δυνάμεων μέσα στο 2025, τόσο στα Στενά της Ταϊβάν όσο και πέρα από την πρώτη νησιωτική αλυσίδα.
Το πρότυπο Νίμιτς και το σχέδιο «Hellscape»
Στο γραφείο του στη Χαβάη, ο Σάμιουελ Παπάρο κρατά ένα παλιό εξώφυλλο του Time, με ημερομηνία 18 Μαΐου 1942, που απεικονίζει τον ναύαρχο Τσέστερ Νίμιτς, τον άνθρωπο που ανέλαβε τις αμερικανικές ναυτικές δυνάμεις στον Ειρηνικό μετά το Περλ Χάρμπορ. Για τον σημερινό διοικητή της USINDOPACOM, ο Νίμιτς αποτελεί πρότυπο όχι επειδή κέρδισε έναν πόλεμο, αλλά επειδή αναγκάστηκε να προσαρμοστεί σε μια εποχή τεχνολογικής ανατροπής, όταν το αεροπλανοφόρο εκτόπισε το θωρηκτό και νέες μορφές πολέμου έκαναν την εμφάνισή τους. «Προσαρμόστηκε στην αλλαγή, ακόμη και στο άγνωστο. Είναι το μεγαλύτερο πρότυπο ηγεσίας που μπορώ να σκεφτώ», είπε ο Παπάρο.
Ο ίδιος βλέπει σήμερα μια αντίστοιχη μετάβαση, με τα drones, την τεχνητή νοημοσύνη, τους πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς, τον πόλεμο στο Διάστημα και τις νέες ναυτικές τεχνολογίες να αλλάζουν τους κανόνες του παιχνιδιού. Σε αυτή τη λογική προσαρμογής εντάσσεται και το σχέδιο «Hellscape», που προβλέπει την κατάκλυση των Στενών της Ταϊβάν σε περίπτωση κρίσης, ώστε να αποτραπεί οποιαδήποτε απόπειρα εισβολής. Ο Σάμιουελ Παπάρο ελπίζει ότι το σχέδιο αυτό, όπως και τα υπόλοιπα μέτρα αποτροπής που έχει σχεδιάσει, δεν θα χρειαστεί ποτέ να εφαρμοστεί.
