Η Ντέβα Κασέλ, κόρη της Μόνικα Μπελούτσι και του Βενσάν Κασέλ, άνοιξε την καρδιά της μιλώντας για τα παιδικά της χρόνια και τους λόγους που την οδήγησαν να μπει στον επαγγελματικό στίβο από πολύ νεαρή ηλικία. Σύμφωνα με όσα περιέγραψε, η βασική της ανάγκη ήταν να χτίσει μια δική της ταυτότητα, ανεξάρτητη από το βάρος του οικογενειακού ονόματος. Η αυτονομία, όπως εξήγησε η ίδια, αποτέλεσε κινητήρια δύναμη πίσω από την απόφασή της να ασχοληθεί με το μόντελινγκ σε τόσο μικρή ηλικία.
Όπως παραδέχθηκε, οι γονείς της δεν ήταν εξαρχής σύμφωνοι με αυτή την επιλογή. «Δεν ήταν απαραίτητα υπέρ του να αρχίσω να δουλεύω τόσο μικρή», ανέφερε χαρακτηριστικά, «αλλά κατάλαβαν γρήγορα αυτή την ανάγκη μου για αυτονομία, για να δημιουργήσω τον δικό μου κόσμο». Η στάση αυτή των γονιών της φαίνεται να της επέτρεψε να κινηθεί ελεύθερα, χωρίς να νιώσει ότι κάποιος της επέβαλε μια συγκεκριμένη πορεία ζωής ή καριέρας.
Το μόντελινγκ ως εργαλείο αυτοπεποίθησης
Η Ντέβα Κασέλ μίλησε διεξοδικά για το πώς η ενασχόλησή της με το μόντελινγκ επηρέασε τον τρόπο που βλέπει το σώμα της και τον εαυτό της γενικότερα. «Μου έμαθε ότι το σώμα μου μπορεί να είναι εργαλείο δουλειάς», τόνισε, εξηγώντας ότι αυτή η συνειδητοποίηση της έδωσε μεγαλύτερη ασφάλεια. Παράλληλα, σημείωσε πως κατάλαβε ότι «κάτι που μπορεί να μην αρέσει σε εμάς μπορεί να αρέσει σε άλλους», μια διαπίστωση που, όπως φαίνεται, τη βοήθησε να απαλλαγεί από αγχωτικές σκέψεις γύρω από την εικόνα της.
Σχετικά με το κατά πόσο η πρώιμη επαγγελματική της εμπλοκή την έκανε να ωριμάσει ταχύτερα, η ίδια στάθηκε κριτικά. Υπογράμμισε ότι δεν ήταν μόνο η δουλειά που επιτάχυνε την ωρίμανσή της, αλλά ένα σύνολο παραγόντων. «Είναι δουλειά μιας ολόκληρης ζωής να καταφέρεις να το μετατρέψεις αυτό σε δύναμη», ανέφερε, δείχνοντας μια ιδιαίτερα ενδοσκοπική προσέγγιση απέναντι στην προσωπική της εξέλιξη.
Η περίπλοκη σχέση με τον κινηματογράφο
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η αναφορά της στη σχέση που είχε αναπτύξει με τον κινηματογράφο κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής της. Παραδέχθηκε ότι για μεγάλο διάστημα τον απέρριπτε, παρότι οι γονείς της δεν της επέβαλαν ποτέ κάτι τέτοιο. «Είχα την αίσθηση ότι αυτό περίμεναν από εμένα», εξομολογήθηκε, περιγράφοντας μια εσωτερική αντίσταση απέναντι σε ένα πεδίο που φαινομενικά της ήταν «κληρονομικό». Μέσα από τη μόδα, όπως είπε, κατάλαβε σταδιακά τι μπορούσε να προσφέρει μπροστά σε μια κάμερα, χωρίς ωστόσο να εξαλειφθεί πλήρως η αρχική της επιφυλακτικότητα.
Τα ταξίδια και οι συνεχείς μετακινήσεις σημάδεψαν την παιδική της ηλικία, όπως η ίδια περιέγραψε. «Το μείγμα πολιτισμών και τοπίων καθορίζει την παιδική μου ηλικία», δήλωσε, προσθέτοντας ότι αυτή η αδιάκοπη κινητικότητα τη δίδαξε να βρίσκει σταθερότητα μέσα στην αλλαγή. Σήμερα, όπως ομολόγησε, δυσκολεύεται να παραμείνει για πολύ καιρό στην ίδια πόλη ή να ακούει συνεχώς την ίδια γλώσσα, μια συνήθεια που απέκτησε από τα παιδικά της χρόνια.
Αναφέρθηκε, επίσης, στο άγχος που βιώνει σε περιόδους έντονης δημόσιας έκθεσης, λέγοντας πως τα τελευταία δύο χρόνια έχει στραφεί στον διαλογισμό για να το διαχειριστεί. Τέλος, μίλησε για την εμπειρία της στην ταινία «La bella estate», όπου ενσάρκωσε τον ρόλο της Αμέλια, μια διαδικασία που περιέγραψε ως ιδιαίτερα απαιτητική λόγω της απόστασης ανάμεσα στον χαρακτήρα και στην πραγματική της προσωπικότητα.
