Η 87χρονη Μαρικάρμεν πέθανε λίγες ημέρες μετά την έξωσή της από το διαμέρισμα στη Μαδρίτη, όπου ζούσε από το 1956. Η ηλικιωμένη γυναίκα απομακρύνθηκε από το σπίτι της με φορείο στις 23 Σεπτεμβρίου, ενώ ακολούθησε νοσηλεία που κράτησε δύο εβδομάδες. Η υπόθεσή της προκάλεσε κινητοποιήσεις στους δρόμους της ισπανικής πρωτεύουσας και ανέδειξε και πάλι το ζήτημα της στεγαστικής κρίσης στην Ισπανία. Η έξωση της Μαρικάρμεν έγινε σύμβολο μιας ευρύτερης συζήτησης για τα ενοίκια και τα δικαιώματα των ενοικιαστών στη Μαδρίτη.
Διαβάστε επίσης: Πέθανε η Μαρικάρμεν Αμπασκάλ, σύμβολο κατά των εξώσεων
Η έξωση και η αναμονή για επιστροφή
Η Μαρικάρμεν είχε ζήσει στο ίδιο διαμέρισμα της Μαδρίτης για σχεδόν εβδομήντα χρόνια, από το 1956, μια ολόκληρη ζωή που δεν χωρούσε στις κούτες μιας μετακόμισης. Στις 23 Σεπτεμβρίου εκτελέστηκε η απόφαση έξωσης, με τη γυναίκα να απομακρύνεται από το σπίτι της με φορείο, καθώς εκατοντάδες άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί προσπαθώντας να εμποδίσουν την έξοδο. Αμέσως μετά την έξωση επιβαρύνθηκε η κατάσταση της υγείας της και ακολούθησε νοσηλεία σε νοσοκομείο της Μαδρίτης, όπου παρέμεινε τις τελευταίες δύο εβδομάδες της ζωής της. Δεν είναι γνωστό αν η έξωση επέσπευσε τον θάνατό της, όμως είναι βέβαιο ότι αυτές τις δύο εβδομάδες τις πέρασε περιμένοντας μια επιστροφή που δεν πρόλαβε να πραγματοποιηθεί.
Παρά τη δραματική κατάσταση, υπήρξε μια συμφωνία που έδινε ελπίδα. Η οικογένειά της, ο δικηγόρος της και η Ένωση Ενοικιαστών κατάφεραν να εξασφαλίσουν ότι η Μαρικάρμεν θα μπορούσε να επιστρέψει στο διαμέρισμά της με νέο συμβόλαιο, μόλις έπαιρνε εξιτήριο από το νοσοκομείο. Το σπίτι της την περίμενε, όμως ο χρόνος δεν επαρκούσε. Η γυναίκα πέθανε πριν καταφέρει να γυρίσει στον τόπο όπου είχε περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της, χωρίς να προλάβει να δει να εφαρμόζεται η συμφωνία που είχαν πετύχει οι δικοί της άνθρωποι.
Αντιδράσεις και η στεγαστική κρίση στη Μαδρίτη
Η υπόθεση της Μαρικάρμεν έβγαλε ανθρώπους στους δρόμους και έστησε σκηνές διαμαρτυρίας στην Πουέρτα δελ Σολ, στο κέντρο της Μαδρίτης. Δεκάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν την ημέρα της έξωσης προσπαθώντας να την εμποδίσουν, δίνοντας πρόσωπο σε μια κρίση που συνήθως περιγράφεται μέσα από αριθμούς και ποσοστά, όπως οι αυξήσεις ενοικίων, οι αποδόσεις ακινήτων και το έλλειμμα προσφοράς κατοικιών στην ισπανική πρωτεύουσα. Η περίπτωσή της έδωσε πρόσωπο σε μια στεγαστική κρίση που συχνά παραμένει αφηρημένη για το ευρύ κοινό.
Η ίδια η Μαρικάρμεν είχε αφήσει ένα μήνυμα που έμεινε στη μνήμη όσων παρακολούθησαν την υπόθεσή της. «Αγωνιστείτε, συνεχίστε να αγωνίζεστε για όσα σας ανήκουν», είχε πει, μια φράση που πλέον λειτουργεί ως κατάθεση ζωής για τους κατοίκους της Μαδρίτης που αντιμετωπίζουν ανάλογες καταστάσεις. Η συμφωνία που διαμορφώθηκε μεταξύ της οικογένειάς της, του δικηγόρου της και της Ένωσης Ενοικιαστών έδειξε ότι υπήρχε δρόμος διαφυγής από την έξωση, αλλά η λύση ήρθε αφού είχε ήδη συντελεστεί η ζημιά στην υγεία της ηλικιωμένης γυναίκας.
Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι τι μπορεί να αλλάξει εγκαίρως για τον επόμενο άνθρωπο που θα βρεθεί σε ανάλογη θέση. Ποιες δικλίδες ασφαλείας χρειάζονται ώστε μια έξωση να μην οδηγεί σε τραγωδία, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη και πόσο γρήγορα μπορεί να έρθει μια λύση όταν ο άνθρωπος απέναντι δεν έχει χρόνο να περιμένει. Η Μαρικάρμεν δεν κατάφερε να επιστρέψει στο σπίτι της στη Μαδρίτη, όμως η κινητοποίηση που προκάλεσε η υπόθεσή της μπορεί να προστατεύσει άλλους ενοικιαστές που βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση.
