Η Χώρα της Σερίφου αλλάζει πρόσωπο μόλις τελειώνει το καλοκαίρι, καθώς οι επισκέπτες αποχωρούν και το νησί ξαναβρίσκει τον δικό του ρυθμό. Η θέα από το Κάστρο, ψηλά πάνω από τα σπίτια, συνεχίζει να αγκαλιάζει το Αιγαίο, τις βραχονησίδες και τα γειτονικά νησιά μέσα στο καθαρό φθινοπωρινό φως. Στα σοκάκια της Χώρας της Σερίφου, εκεί όπου το καλοκαίρι κυκλοφορούσαν χιλιάδες επισκέπτες, η καθημερινότητα των ντόπιων επιστρέφει σιγά σιγά. Το φθινόπωρο φέρνει πλάγιο φως, ψύχρα στις σκιές και μια διαφορετική εικόνα του νησιού από εκείνη του Ιουλίου και του Αυγούστου.
Οι δύο όψεις του Κάστρου και τα σοκάκια που αδειάζουν
Η Χώρα της Σερίφου έχει δύο διαφορετικές όψεις. Η πρώτη είναι αυτή που βλέπει κανείς από μακριά, από χαμηλά, καθώς πλησιάζει τον οικισμό. Η δεύτερη είναι η θέα που προσφέρουν τα απόκρημνα σημεία του Κάστρου, ψηλά και περιμετρικά, με τη θάλασσα να απλώνεται σαν χρυσή ποδιά κάτω από το φως του Αιγαίου. Από εκεί διακρίνονται οι βραχονησίδες τριγύρω, αλλά και τα πιο απόμακρα νησιά, όσο επιτρέπει η καθαρότητα της ατμόσφαιρας εκείνη τη στιγμή.
Στα ανηφορικά σοκάκια της Χώρας της Σερίφου, το σώμα νιώθει πλέον διαφορετικά την αντίσταση της ανηφόρας, χωρίς το βάρος της καλοκαιρινής κίνησης. Οι ντόπιοι κυκλοφορούν πιο ελεύθερα στους οικείους χώρους που παραμένουν ανοιχτοί και τους υπόλοιπους μήνες του χρόνου. Οι αρχιτεκτονικές γραμμές της σκιάς, κάτω από τον πλάγιο ήλιο του φθινοπώρου, δημιουργούν μια διαφορετική αισθητική στα στενά δρομάκια. Οι μυρωδιές στον αέρα έχουν αλλάξει κι αυτές, καθώς το άρωμα του αντιηλιακού έχει δώσει πλέον τη θέση του σε μυρωδιές σπιτικού, αργού μαγειρέματος, σε μικρές οικογενειακές ποσότητες. Εδώ κι εκεί, κάποιο κατάστημα παραμένει κλειστό, με λεπτές ξύλινες φλούδες στα παράθυρά του, σε κατάσταση χειμερινής ανάπαυσης και συντήρησης μέχρι να ξεκινήσει ξανά η μεγάλη επισκεψιμότητα της επόμενης σεζόν.
Τα ιπποειδή της Χώρας της Σερίφου και οι μουσικοί του καλοκαιριού
Μπροστά στην εκκλησία της Κάτω Χώρας, ένα παιδί τρέχει στο πλακόστρωτο, ενώ μια ηλικιωμένη αλλά στιβαρή γυναίκα βγαίνει από τη μεγάλη πόρτα του ναού χωρίς να στηρίζεται στην κουπαστή. Η εικόνα αυτή έχει πάρει πλέον τη θέση εκείνης της χρωματιστά ντυμένης επισκέπτριας που τον Ιούλιο και τον Αύγουστο φωτογράφιζε την καθημερινότητα των ντόπιων για να τη θυμάται. Η σκηνή θυμίζει παλιά καμπάνια του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού, όπου μια στιγμή, μια εποχή και ένας τυχαίος πρωταγωνιστής καταγράφηκαν για πάντα ως εικόνα της Ελλάδας που όλοι έμαθαν να αγαπούν, αλλά και κινδυνεύουν, όσο περνά ο καιρός, να ξεχάσουν.
Στο μεγάλο ανηφορικό σοκάκι της Χώρας της Σερίφου, από την πλατεία στη διασταύρωση μέχρι ψηλά, μπροστά στο δημαρχείο, ακούγονται ακόμη οι οπλές των ιπποειδών. Τα ζώα αυτά χρησιμεύουν στη μεταφορά των απαραίτητων προμηθειών, καθώς και λαχανικών και λουλουδιών, από τη μια γειτονιά της Χώρας στην άλλη, σε έναν οικισμό όπου τα αυτοκίνητα δεν μπορούν εύκολα να κυκλοφορήσουν. Η παρουσία τους αποτελεί μέρος της καθημερινής εικόνας του νησιού, πέρα από την τουριστική περίοδο.
Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, ένα μικρό γκρουπ μουσικών είχε στήσει το πόστο του σε ένα από τα πιο φαρδιά σημεία του ίδιου ανηφορικού δρόμου, παίζοντας λαϊκά και ρεμπέτικα τραγούδια. Οι ήχοι τους γέμιζαν την περιοχή με διάθεση και προσέλκυαν πολύ κόσμο στο συγκεκριμένο σημείο της Χώρας κάθε βράδυ του καλοκαιριού. Με το τέλος της τουριστικής περιόδου, η εικόνα αυτή δίνει σιγά σιγά τη θέση της στην πιο ήσυχη, χειμερινή καθημερινότητα των κατοίκων του νησιού.
