Ανακοπή στην προπόνηση: Η απόφαση που έσωσε 40χρονο δρομέα

Ένας δρομέας που θεωρούσε τον εαυτό του απόλυτα υγιή κατέρρευσε ξαφνικά την ώρα της προπόνησης, όταν η καρδιά του σταμάτησε χωρίς καμία προειδοποίηση. Ο Chris Poole, 40 ετών, επέζησε χάρη στην άμεση αντίδραση των συναθλητών του, που ξεκίνησαν καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση και φρόντισαν για απινιδωτή μέσα σε ελάχιστα λεπτά. Η διάγνωση της οξείας μυοκαρδίτιδας άλλαξε ριζικά την καθημερινότητά του, αφήνοντάς τον να ζει πλέον με εμφυτευμένο απινιδωτή και μόνιμη φαρμακευτική αγωγή. Όπως λέει ο ίδιος, μια και μόνη απόφαση έκανε τη διαφορά ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο.

Η κατάρρευση στην προπόνηση των Redway Runners

Ο Chris Poole, που εργάζεται ως μηχανικός ασφαλείας, γυμναζόταν τρεις με τέσσερις φορές την εβδομάδα και είχε ήδη τρέξει αρκετούς ημιμαραθωνίους και δύο ολόκληρους μαραθωνίους. Μόλις είχε επιστρέψει από διακοπές και, νιώθοντας κουρασμένος, σκεφτόταν να παραλείψει την προπόνηση εκείνης της ημέρας. Τελικά η σύζυγός του τον έπεισε να πάει, μια επιλογή που, όπως δηλώνει σήμερα, του έσωσε τη ζωή.

Κατά τη διάρκεια της ομαδικής προπόνησης με την ομάδα Redway Runners, ο άνδρας κατέρρευσε ξαφνικά, χωρίς κανένα σύμπτωμα ή πόνο. «Τη μία στιγμή περίμενα να ξεκινήσει η προπόνηση και την αμέσως επόμενη ξύπνησα στο νοσοκομείο ύστερα από μέρες», περιγράφει. Όπως αναφέρει, είναι τρομακτικό να του εξηγούν τι συνέβη τη στιγμή που ο ίδιος είχε χάσει τις αισθήσεις του.

Η ταχύτητα των παρευρισκόμενων αποδείχθηκε καθοριστική. Ο επικεφαλής της ομάδας, που είχε παρακολουθήσει πρόσφατα σεμινάριο πρώτων βοηθειών, ξεκίνησε αμέσως θωρακικές συμπιέσεις, άλλα μέλη ειδοποίησαν τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης και ένας δρομέας έτρεξε σε κοντινό γυμναστήριο για να φέρει εξωτερικό απινιδωτή. Μέσα σε λίγα λεπτά έφτασαν στο σημείο ασθενοφόρο και ελικόπτερο, με τους διασώστες να επιχειρούν την επαναφορά του με ΚΑΡΠΑ και ηλεκτρικές απινιδώσεις.

Οι 50 ημέρες στο John Radcliffe και η ζωή με απινιδωτή

Ο Chris διακομίστηκε στο νοσοκομείο John Radcliffe της Οξφόρδης, όπου νοσηλεύτηκε για σχεδόν 50 ημέρες, περνώντας ένα διάστημα σε τεχνητό κώμα. Οι γιατροί επιβεβαίωσαν ότι η ανακοπή προκλήθηκε από οξεία μυοκαρδίτιδα, η οποία οδήγησε σε καρδιακή ανεπάρκεια. Παρότι δεν είχε κανένα προηγούμενο ιστορικό καρδιακών προβλημάτων, ζει πλέον με εμφυτεύσιμο απινιδωτή (ICD) και λαμβάνει εφ' όρου ζωής φαρμακευτική αγωγή.

Στα τέλη Μαρτίου επέστρεψε στο σπίτι του, έχοντας λάβει άδεια μόνο για ήπιους περιπάτους, ενώ παράλληλα με τη σωματική ανάρρωση κλήθηκε να διαχειριστεί και τις ψυχολογικές συνέπειες της περιπέτειας. «Το τρέξιμο με βοηθούσε να διαχειρίζομαι το άγχος, να χαλαρώνω και να κοινωνικοποιούμαι. Χάνοντάς το, ένιωσα σαν να έχασα ένα κομμάτι του εαυτού μου. Είμαι ευγνώμων που επέζησα, αλλά τώρα μαθαίνω ξανά να ζω», αναφέρει.

Η ιστορία του φέρνει στο προσκήνιο τη σημασία της παρακολούθησης της καρδιαγγειακής λειτουργίας, ακόμη και σε ανθρώπους που φαίνονται υγιείς. Ένας απλός δείκτης είναι η αποκατάσταση καρδιακού ρυθμού, δηλαδή το πόσο γρήγορα πέφτουν οι παλμοί το πρώτο λεπτό μετά την άσκηση. Έρευνα που δημοσιεύτηκε στο The New England Journal of Medicine παρακολούθησε περίπου 2.400 ενήλικες για έξι χρόνια και συνέδεσε τη χαμηλή αποκατάσταση με αυξημένο κίνδυνο θανάτου, με μια πτώση τουλάχιστον 18 παλμών να θεωρείται ενδεικτική καλής λειτουργίας, χωρίς όμως να υποκαθιστά την ιατρική αξιολόγηση.