Λουκέτο στη Μουριά των Εξαρχείων μετά από 111 χρόνια

Η αυλαία έπεσε οριστικά για τη «Μουριά», ένα από τα ιστορικότερα καφενεία της Αθήνας, το βράδυ του Σαββάτου (31.10.2026). Το εμβληματικό στέκι στη συμβολή των οδών Καλλιδρομίου και Χαριλάου Τρικούπη, στα Εξάρχεια, κατέβασε ρολά έπειτα από 111 χρόνια συνεχούς λειτουργίας. Η είδηση του κλεισίματος, που είχε γίνει γνωστή από τον περασμένο Μάιο, σημάδεψε μια ολόκληρη γειτονιά που πάλεψε μέχρι τέλους για να το κρατήσει ανοιχτό.

Τσίπουρο στις 5 το πρωί και ένα γλέντι μέχρι το ξημέρωμα

Ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης, Χρήστος Βάνας, θέλησε να αποχαιρετήσει το μαγαζί του με έναν τρόπο αντάξιο της ιστορίας του. Διοργάνωσε ένα μεγάλο γλέντι, γεμάτο μουσική και συγκίνηση, και πλήθος κόσμου έσπευσε από το απόγευμα του Σαββάτου για να περάσει μια τελευταία βραδιά στη «Μουριά». Παλιοί θαμώνες, κάτοικοι της περιοχής και άνθρωποι που είχαν δέσει την καθημερινότητά τους με το καφενείο τραγούδησαν, συζήτησαν και θυμήθηκαν στιγμές από τα χρόνια που πέρασαν.

Η εικόνα της τελευταίας βραδιάς ταξίδεψε και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καθώς πολλοί από τους παρευρισκόμενους δημοσίευσαν φωτογραφίες και βίντεο από το ξεχωριστό γλέντι του αποχαιρετισμού. Το καφενείο, που λειτουργούσε από το 1915, είχε υπάρξει σημείο συνάντησης για παρέες κάθε ηλικίας και κοινωνικής τάξης, ένα στέκι γέλιου και διασκέδασης για όσους αγαπούσαν το κέντρο της Αθήνας.

Τα τελευταία 44 χρόνια το καφενείο λειτουργούσε υπό τη διεύθυνση του Χρήστου Βάνα, ενός λιγομίλητου πρώην σερβιτόρου που έφτανε κάθε πρωί στις 7 για να ανοίξει, πριν ακόμη πιει τον πρώτο του καφέ. Τα Σάββατα μάλιστα ξεκινούσε ακόμη νωρίτερα· όπως περιέγραψε η κόρη του, Αρετή, από τις 5 το πρωί σέρβιρε τσίπουρο στους εμπόρους και τους παραγωγούς της λαϊκής αγοράς της Καλλιδρομίου, που ήθελαν να ζεσταθούν πριν πιάσουν δουλειά.

Η μάχη των υπογραφών και ο εξευγενισμός των Εξαρχείων

Όταν η απειλή του κλεισίματος έγινε γνωστή τον Μάιο του 2026, η γειτονιά κινητοποιήθηκε άμεσα. Μέσα σε ελάχιστες ημέρες συγκεντρώθηκαν πάνω από 6.000 υπογραφές, με αίτημα να αναγνωριστεί το εμβληματικό καφενείο ως νεότερο μνημείο σύγχρονης πολιτιστικής κληρονομιάς, ώστε να διασφαλιστεί η παρουσία του. Η έκκληση για τη διάσωση του στεκιού, μια μάχη που κινητοποίησε χιλιάδες πολίτες, ακούστηκε πολύ πέρα από τα όρια της περιοχής.

Το τέλος της «Μουριάς» απασχόλησε ακόμη και τον βρετανικό Guardian, που της αφιέρωσε εκτενές δημοσίευμα χαρακτηρίζοντάς την «το τελευταίο οχυρό» μιας γειτονιάς με έντονο αντισυμβατικό χαρακτήρα, η οποία αλλάζει ραγδαία εξαιτίας του εξευγενισμού και της τουριστικής ανάπτυξης. Από το 1915, στα τραπέζια της είχαν καθίσει συγγραφείς, καλλιτέχνες, ποιητές, πολιτικοί, δικηγόροι και γιατροί, αλλά και άνθρωποι με ριζοσπαστικές ιδέες που αναζήτησαν στα Εξάρχεια έναν χώρο ελεύθερης έκφρασης.

Παρά τη μαζική αντίδραση και τη συναισθηματική φόρτιση, το ιστορικό καφενείο πέρασε τελικά στην ιστορία, μένοντας μια γλυκιά ανάμνηση για όσους το αγάπησαν. Το κλείσιμό του σηματοδοτεί για πολλούς κατοίκους μια ακόμη αλλαγή στη φυσιογνωμία των Εξαρχείων, μιας περιοχής που μετασχηματίζεται με γοργούς ρυθμούς.