Μια ιστορία αφοσίωσης στην εκπαίδευση και αγάπης για τα παιδιά που έχουν ανάγκη έρχεται από τη Χάλκη, το μικρό νησί του Αιγαίου που αντιμετωπίζει τις προκλήσεις της απομόνωσης και της έλλειψης εκπαιδευτικού προσωπικού. Η Ελπινίκη Τσομάκα, αναπληρώτρια εκπαιδευτικός από τη Λάρισα, πήρε μια απόφαση που λίγοι θα τολμούσαν: άφησε πίσω της τον σύζυγό της, την 3χρονη κόρη της Εβίτα και την ασφάλεια του οικογενειακού περιβάλλοντος για να διδάξει αγγλικά στο νησί. Δεν πρόκειται για μια παρορμητική κίνηση, αλλά για μια συνειδητή επιλογή που πηγάζει από βαθιά πίστη στο ρόλο του εκπαιδευτικού και στη δύναμη της παιδείας. Η ίδια αναγνωρίζει ότι η απόφαση αυτή ήταν δύσκολη, αλλά ταυτόχρονα αναπόφευκτη.
Η συγκινητική ερώτηση που έγειρε την πλάστιγγα
Το καταλυτικό στοιχείο που έκανε την Ελπινίκη Τσομάκα να επιστρέψει και φέτος στη Χάλκη ήταν μια απλή αλλά συγκλονιστική ερώτηση. Κάθε Μάιο, όταν πλησιάζει το τέλος της σχολικής σεζόν, τα παιδιά την ρωτούν με αγωνία: «Κυρία, θα είστε εδώ του χρόνου;». Μια τέτοια ερώτηση, λέει η ίδια, χαράσσεται στο μυαλό και στην καρδιά και αφήνει ανεξίτηλο αποτύπωμα. Η αβεβαιότητα στα μάτια των μικρών μαθητών, η ανάγκη τους για συνέχεια και σταθερότητα στην εκπαίδευσή τους, υπήρξε ο ισχυρότερος λόγος για να πάρει ξανά τον δρόμο για το νησί. Μιλώντας στην εκπομπή «Όπου Υπάρχει Ελλάδα» του ΣΚΑΙ, εξήγησε πώς αυτή η μικρή αλλά βαρυσήμαντη στιγμή αποτέλεσε την αφορμή για να ξανακάνει την ίδια επιλογή.
Ωστόσο, η επιστροφή της στη Χάλκη δεν ήταν απλή υπόθεση. Ο σύζυγός της, εκπαιδευτικός κι αυτός, αναλαμβάνει το μεγαλύτερο βάρος της καθημερινής φροντίδας της μικρής Εβίτας στη Λάρισα, με την ανεκτίμητη βοήθεια της μητέρας της Ελπινίκης. Η ίδια τονίζει με εκτίμηση την υπομονή και την κατανόηση του συζύγου της, ο οποίος αντιλαμβάνεται πόσο σημαντική είναι γι’ αυτήν αυτή η αποστολή. Παράλληλα, αναφέρει ότι η μικρή Εβίτα ήταν πέρυσι σε τόσο τρυφερή ηλικία που δεν είχε ακόμα την επίγνωση της απουσίας της μητέρας της — κάτι που ελάφρυνε κάπως το βάρος της ενοχής που νιώθει κάθε γονέας σε παρόμοιες καταστάσεις.
Η Χάλκη αποκτά βρεφονηπιακό — αλλά δεν λύνεται το πρόβλημα
Φέτος έφερε μια σχετική ανακούφιση η έναρξη λειτουργίας βρεφονηπιακού σταθμού στη Χάλκη, γεγονός που ανοίγει έστω και μια μικρή δυνατότητα για να περάσει η Εβίτα κάποιο διάστημα κοντά στη μητέρα της. Η Ελπινίκη Τσομάκα εκτιμά ότι η κόρη της θα μπορεί να έρθει και να μείνει στο νησί για έναν περίπου μήνα, εκμεταλλευόμενη τις ώρες λειτουργίας του σταθμού. Παρά ταύτα, το πρόβλημα δεν λύνεται ολοσχερώς: ο σταθμός λειτουργεί μόνο τρεις ώρες την ημέρα, γεγονός που δεν καλύπτει το εργασιακό ωράριο της εκπαιδευτικού. Έτσι, η μόνιμη παρουσία της μικρής Εβίτας στο νησί παραμένει ανέφικτη για την ώρα, και η Ελπινίκη συνεχίζει να ζει με τη γλυκόπικρη πραγματικότητα της απόστασης.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελπινίκη δεν περιορίζεται μόνο στα σχολικά της καθήκοντα. Τα απογεύματα, μετά το πέρας των μαθημάτων, μαθαίνει σε μικρούς και μεγάλους κατοίκους και επισκέπτες της Χάλκης παραδοσιακούς ελληνικούς χορούς. Η αγάπη της για τον χορό, που η ίδια αποκαλεί χαρακτηριστικά «μικρόβιο», βρήκε γόνιμο έδαφος στο νησί και έγινε ένας ακόμα τρόπος σύνδεσής της με την τοπική κοινωνία. Με συνέπεια και μέτρο, όπως λέει η ίδια, κατόρθωσε να εντάξει αυτή την αγαπημένη της ασχολία στη ζωή της Χάλκης, προσφέροντας κάτι παραπάνω από ό,τι της ζητείτο.
Ερωτηθείσα αν θα επαναλάμβανε όλη αυτή την εμπειρία από την αρχή, η Ελπινίκη Τσομάκα απάντησε χωρίς δισταγμό: «ναι, με κλειστά τα μάτια». Η απάντησή της αυτή συνοψίζει με τον καλύτερο τρόπο την ουσία της επιλογής της — μια επιλογή που δεν βασίζεται σε υπολογισμούς ή σε συμφέρον, αλλά σε αγάπη για το επάγγελμα, για τα παιδιά που έχουν ανάγκη και για ένα νησί που, όπως η ίδια παραδέχεται, της μοίρασε κάτι μοναδικό. Η ιστορία της Ελπινίκης θυμίζει ότι η εκπαίδευση στην περιφέρεια δεν στηρίζεται μόνο σε πολιτικές και κρατικές αποφάσεις, αλλά και σε ανθρώπους που διαλέγουν με θάρρος να βρίσκονται εκεί που χρειάζονται περισσότερο.
