Την επίσημη ελληνική διεκδίκηση για διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου επανέλαβε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας, με αφορμή την Ημέρα Μνήμης που τιμάται κάθε χρόνο τον Μάιο. Ο Πρόεδρος παρέστη στην Επιμνημόσυνη Δέηση στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών και στη συνέχεια κατέθεσε στεφάνι στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, όπου απηύθυνε δηλώσεις με έντονο συμβολισμό και ιστορικό βάθος. Η τελετή αποτέλεσε ένα από τα κεντρικά επίσημα γεγονότα της ημέρας στην Αθήνα.
Τι έγινε στις εκδηλώσεις μνήμης
Ο Κωνσταντίνος Τασούλας ξεκίνησε τις επίσημες υποχρεώσεις της ημέρας παρευρισκόμενος στην Επιμνημόσυνη Δέηση που τελέστηκε στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών, σε ένδειξη σεβασμού προς τη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Η θρησκευτική τελετή προηγήθηκε της επίσημης κατάθεσης στεφανιού, δίνοντας στις εκδηλώσεις έναν διττό χαρακτήρα — εκκλησιαστικό και πολιτειακό. Στη συνέχεια, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μετέβη στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, όπου κατέθεσε στεφάνι σε μια στιγμή βαθύτατης εθνικής συλλογικής μνήμης. Η επιλογή του συγκεκριμένου μνημείου υπογραμμίζει τη σημασία που αποδίδει η ελληνική πολιτεία στην τιμή των θυμάτων εκείνης της περιόδου.
Απευθυνόμενος παρόντων, ο Τασούλας τόνισε ότι «κάθε χρόνο τον Μάιο, τιμούμε επισήμως τη μνήμη των τραγικών θυμάτων της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού από το καθεστώς των Νεοτούρκων». Ο Πρόεδρος ανέπτυξε ένα ισχυρό αφήγημα γύρω από τρεις άξονες: τη μνήμη, τον σεβασμό και τη διεκδίκηση. Χαρακτήρισε την παρουσία των Ελλήνων στη Μικρά Ασία ως «μακραίωνη» και τόνισε τη βίαιη και οργανωμένη φύση της εξάλειψής της, αποδίδοντας στα γεγονότα εκείνα όλη την ιστορική τους βαρύτητα. Οι δηλώσεις του αποπνέουν σαφή πολιτική βούληση για ανάληψη δράσης στη διεθνή αρένα.
Διεκδίκηση αναγνώρισης και διεθνής διάσταση
Το κεντρικό μήνυμα του Προέδρου Τασούλα εστίασε στην αδήριτη ανάγκη για διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Ο ίδιος τη χαρακτήρισε ως «ελάχιστο φόρο τιμής» προς εκείνους που «κυριολεκτικά μαρτύρησαν» κατά τη διάρκεια της συστηματικής εξόντωσής τους. Η διατύπωση αυτή δεν αφήνει περιθώριο παρερμηνειών: η Ελλάδα θεωρεί ότι η διεθνής αναγνώριση δεν είναι απλώς ζήτημα ιστορικής δικαιοσύνης, αλλά πολιτική και ηθική υποχρέωση της διεθνούς κοινότητας. Ο Τασούλας συνέδεσε τη διεκδίκηση αυτή και με τον στόχο αποτροπής παρόμοιων εγκλημάτων στο μέλλον, δίνοντάς της καθολική διάσταση.
Παράλληλα, ο Πρόεδρος υπογράμμισε ότι η αναγνώριση αποτελεί «συμβολή στις προσπάθειες αποτροπής της επανάληψης παρόμοιων ειδεχθών και στυγερών εγκλημάτων στο μέλλον». Με αυτή τη διατύπωση, η ελληνική πολιτεία τοποθετεί το ζήτημα σε ευρύτερο πλαίσιο διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου και πρόληψης γενοκτονιών. Η θέση αυτή ενισχύει τη διπλωματική βαρύτητα της ελληνικής διεκδίκησης, η οποία δεν περιορίζεται σε εθνικό πένθος αλλά επιδιώκει να αποκτήσει οικουμενικό χαρακτήρα. Ο Καθεδρικός Ναός Αθηνών και το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη λειτούργησαν ως σκηνικό για ένα μήνυμα που απευθύνεται τόσο στους Έλληνες όσο και στη διεθνή κοινή γνώμη.
Η ημέρα μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού καθιερώθηκε επίσημα από το ελληνικό κράτος και τιμάται κάθε χρόνο με κεντρικές εκδηλώσεις σε Αθήνα και σε άλλες πόλεις. Το καθεστώς των Νεοτούρκων, στο οποίο αναφέρθηκε ρητά ο Τασούλας, φέρει την ευθύνη για τη συστηματική εξόντωση του Ποντιακού Ελληνισμού στη Μικρά Ασία κατά τις αρχές του 20ού αιώνα. Η ελληνική κυβέρνηση και η πολιτεία επανέρχονται κάθε χρόνο στο θέμα, διατηρώντας ζωντανή τη διεθνή διπλωματική πίεση για αναγνώριση.
