Ένα από τα πιο πολυσυζητημένα ακίνητα της νότιας Αθήνας βρίσκεται και πάλι στο επίκεντρο, καθώς το Ελληνικό Δημόσιο προχωρά σε νομικές ενέργειες για να διεκδικήσει την κυριότητα ενός οικοπέδου που εκτιμάται σε περισσότερα από 4 εκατομμύρια ευρώ. Το ακίνητο, έκτασης 1.164 τετραγωνικών μέτρων, βρίσκεται στην καρδιά της Γλυφάδας, σε απόσταση αναπνοής από την παραλιακή λεωφόρο και τον ναό του Αγίου Κωνσταντίνου, σε μια από τις πιο ακριβές αγορές ακινήτων της χώρας. Πρόκειται, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, για ένα πραγματικό «φιλέτο» γης, το οποίο όμως για χρόνια παρέμενε καταγεγραμμένο στο Κτηματολόγιο ως ακίνητο «αγνώστου ιδιοκτήτη», κάτι που άνοιξε την πόρτα σε διεκδικήσεις μέσω χρησικτησίας.
Δύο διαφορετικές ιστορίες για το ίδιο οικόπεδο
Η υπόθεση είχε αρχικά αποκαλυφθεί από το protothema.gr, όταν αποκαλύφθηκε πως δύο εντελώς διαφορετικά άτομα διεκδικούσαν ταυτόχρονα το ίδιο ακίνητο, το καθένα με τη δική του εκδοχή. Ο πρώτος διεκδικητής επικαλούνταν τη φιγούρα ενός «μπαρμπα-Κώστα», ενός μπακάλη ο οποίος, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, φρόντιζε το οικόπεδο από τη δεκαετία του 1950 και το κληροδότησε έπειτα από χρόνια αδιάλειπτης κατοχής. Ο δεύτερος παρουσίαζε μια εντελώς διαφορετική εκδοχή, σύμφωνα με την οποία το οικόπεδο αποτελούσε τμήμα της περιουσίας που του άφησε η γιαγιά του μέσω διαθήκης. Παρότι τα δύο αφηγήματα δεν είχαν καμία σχέση μεταξύ τους, συνέκλιναν σε ένα κοινό σημείο: την προσπάθεια απόκτησης ενός δημόσιου ακινήτου τεράστιας αξίας μέσω χρησικτησίας, εκμεταλλευόμενοι την αδράνεια που φαινομενικά είχε επιδείξει το Δημόσιο.
Η αγωγή του Δημοσίου και τα στοιχεία που καταθέτει
Ωστόσο, η υπόθεση περνά τώρα σε νέα φάση. Με αγωγή που έχει καταθέσει, το Ελληνικό Δημόσιο επιχειρεί να ανατρέψει σταδιακά και τα δύο αφηγήματα, παρουσιάζοντας έγγραφα και στοιχεία τα οποία, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, αποδεικνύουν ότι το οικόπεδο ουδέποτε υπήρξε πραγματικά αδέσποτο. Αντίθετα, υποστηρίζεται πως βρισκόταν για δεκαετίες υπό τη διαχείριση και την εποπτεία της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας, με συνεχή παρουσία που ξεπερνά τα εξήντα χρόνια. Σύμφωνα με την αγωγή, ο χώρος ήταν μόνιμα περιφραγμένος, με την πρόσβαση να ελέγχεται μέσω λουκέτου, ενώ πραγματοποιούνταν τακτικοί καθαρισμοί, αποψιλώσεις βλάστησης και εργασίες συντήρησης όποτε κρινόταν απαραίτητο.
Παράλληλα, το Δημόσιο επικαλείται πως υπάλληλοι της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας πραγματοποιούσαν τακτικές επισκέψεις στο σημείο, προκειμένου να επιβλέπουν τη λειτουργία του χώρου, ο οποίος εξακολουθούσε να εξυπηρετεί ανάγκες σχετικές με την αεροναυτιλία. Το στοιχείο αυτό, όπως τονίζεται, αναιρεί βασικά τη λογική της χρησικτησίας, αφού προϋπόθεση για την επίκλησή της είναι η πλήρης απουσία διαχείρισης εκ μέρους του πραγματικού ιδιοκτήτη. Αξίζει να σημειωθεί ότι αρκετά από τα στοιχεία που επικαλείται σήμερα το Δημόσιο είχαν έρθει στο φως ήδη από το πρώτο ρεπορτάζ, μέσα από μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής, οι οποίοι περιέγραφαν την πολυετή παρουσία και δραστηριότητα της υπηρεσίας στον συγκεκριμένο χώρο.
Η εξέλιξη αυτή αναμένεται να έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την τύχη της υπόθεσης, καθώς θέτει σε δοκιμασία τους ισχυρισμούς και των δύο διεκδικητών. Η δικαιοσύνη αναμένεται να κληθεί να σταθμίσει τα στοιχεία που καταθέτει το Δημόσιο απέναντι στις προσωπικές μαρτυρίες και τα έγγραφα που επικαλούνται οι δύο πλευρές, σε μια υπόθεση που αφορά ένα από τα πιο ακριβά οικόπεδα της Γλυφάδας.
