Στις 14 Ιουλίου 1992 ο Νίκος Γκάλης παρουσιάστηκε επίσημα ως παίκτης του Παναθηναϊκού, ολοκληρώνοντας μία από τις πιο ηχηρές μεταγραφές στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ. Μετά από 13 χρόνια και 14 τίτλους με τον Άρη, ο κορυφαίος Έλληνας μπασκετμπολίστας της εποχής άφηνε τη Θεσσαλονίκη και κατέβαινε στην Αθήνα. Η μεταγραφή του Γκάλη στον Παναθηναϊκό είχε τόσο αγωνιστικό όσο και συμβολικό αντίκτυπο για το ελληνικό μπάσκετ.
Η ρήξη με τον Άρη και η μεγάλη μεταγραφή
Ο Γκάλης είχε ταυτιστεί απόλυτα με τον Άρη. Μαζί με τον Παναγιώτη Γιαννάκη είχε οδηγήσει την ομάδα στην κυριαρχία εντός συνόρων, καθώς και σε τρία διαδοχικά Final Four του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 οι αναμετρήσεις του Άρη με τον ΠΑΟΚ καθήλωναν ολόκληρη τη χώρα, ενώ οι δύο ομάδες πρωταγωνιστούσαν και στην Ευρώπη. Το καλοκαίρι του 1992, ωστόσο, η σχέση του Γκάλη με τον Άρη έφτασε στο τέλος της. Η τότε διοίκηση των «κιτρινόμαυρων», που επιχειρούσε να περιορίσει τα οικονομικά ανοίγματα του συλλόγου, του πρότεινε είτε μείωση αποδοχών είτε αποχώρηση από την ενεργό δράση με ανάληψη των ακαδημιών. Ο σχεδόν 35χρονος τότε Γκάλης πίστευε πως μπορούσε ακόμη να αγωνιστεί στο υψηλότερο επίπεδο και απέρριψε την πρόταση.
Για την απόκτησή του ενδιαφέρθηκαν ο ΠΑΟΚ και ο Ολυμπιακός, όμως ο Παύλος Γιαννακόπουλος και ο Θανάσης Γιαννακόπουλος κινήθηκαν αποφασιστικά. Το τριετές συμβόλαιο έφτανε το ένα δισεκατομμύριο δραχμές, ποσό πρωτοφανές για τα δεδομένα του ελληνικού αθλητισμού εκείνη την περίοδο. Η συμφωνία οριστικοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη, σε δείπνο στη Νέα Κρήνη, ενώ η επίσημη παρουσίαση του Γκάλη έγινε στις 14 Ιουλίου στο ξενοδοχείο Χίλτον.
Οι δηλώσεις και η άμεση επίδραση στο παρκέ
«Βάζω το μυαλό και την πείρα μου για να γίνει ο Παναθηναϊκός ομάδα πρωταθλητισμού», δήλωσε ο ίδιος ο Γκάλης κατά την παρουσίασή του. Η επίδρασή του αποδείχθηκε άμεση, καθώς στην πρώτη του σεζόν σημείωσε κατά μέσο όρο 21,8 πόντους, οδηγώντας τον Παναθηναϊκό στους τελικούς του πρωταθλήματος και στην κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας. Στον τελικό του 1993 απέναντι στον παλιό του σύλλογο, τον Άρη, πέτυχε 36 πόντους, συμβάλλοντας καθοριστικά στη νίκη των «πρασίνων» με 96-89 και στον πρώτο τους τίτλο μετά το 1986. Η αντιπαράθεση αυτή είχε ιδιαίτερη βαρύτητα, αφού ο Γκάλης αντιμετώπιζε την ομάδα με την οποία είχε γράψει ιστορία επί μία δεκαετία.
Την επόμενη χρονιά ο Παναθηναϊκός έφτασε στο Final Four της Τελ Αβίβ, με τον Γκάλη να ολοκληρώνει την ευρωπαϊκή πορεία ως κορυφαίος σκόρερ και πασέρ της διοργάνωσης. Το ευρωπαϊκό τρόπαιο δεν ήρθε τελικά, όμως ο σύλλογος είχε πλέον επιστρέψει οριστικά στο προσκήνιο του ελληνικού και ευρωπαϊκού μπάσκετ.
Το τέλος μιας εποχής
Το τέλος της καριέρας του Γκάλη ήρθε με άδοξο τρόπο. Στις 18 Οκτωβρίου 1994, σε αγώνα με τους Αμπελοκήπους, συγκρούστηκε με τον προπονητή Κώστα Πολίτη, αποχώρησε από το γήπεδο και δεν αγωνίστηκε ξανά. Τον Σεπτέμβριο του 1995 ανακοίνωσε επίσημα την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, δηλώνοντας ότι έφευγε «πικραμένος» από το άθλημα που είχε αγαπήσει. Η μεταγραφή του στον Παναθηναϊκό αποτέλεσε την αφετηρία της αγωνιστικής του αναγέννησης, αλλά παράλληλα συμβόλισε και τη σταδιακή μετατόπιση της ισχύος του ελληνικού μπάσκετ από τη Θεσσαλονίκη προς την Αθήνα, όπου τα επόμενα χρόνια Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός θα κυριαρχούσαν εντός και εκτός συνόρων.
