Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης μίλησε ανοιχτά για τις ρίζες του από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο, αναφερόμενος με συγκίνηση στη γιαγιά Αφρούλα. Η συνέντευξη δόθηκε στο pontosnews.gr και στη δημοσιογράφο Πόπη Παπαγεωργίου, με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο να μιλά από καρδιάς για την οικογενειακή του ιστορία. Ο κ. Μαρινάκης αναφέρθηκε στον ξεριζωμό που έζησαν οι πρόσφυγες της γενιάς της γιαγιάς Αφρούλα και στα μηνύματα που του πέρασε από την παιδική του ηλικία. Στη συνέντευξη περιέγραψε επίσης όσους πρόσφυγες γνώρισε στη ζωή του, χαρακτηρίζοντάς τους «θησαυρό».
Η γιαγιά Αφρούλα και ο «θησαυρός» των προσφύγων
Σύμφωνα με όσα περιέγραψε ο Παύλος Μαρινάκης, μεγαλώνοντας γνώρισε πολλές οικογένειες προσφύγων από τη Βόρεια Ελλάδα και σταδιακά κατάλαβε τον θησαυρό ανθρώπων σαν τη γιαγιά του. Όπως είπε χαρακτηριστικά, ο θησαυρός αυτός ήταν η υπομονή τους, μια υπομονή που δεν είχε καμία σχέση με υποχώρηση ή υποχωρητικότητα, αλλά αποτελούσε υπομονή σοφίας. Η γιαγιά Αφρούλα, σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, μιλούσε λίγα, καταλάβαινε όμως πολύ περισσότερα από τους υπόλοιπους και πολλές φορές απαντούσε μονάχα με το βλέμμα της, χωρίς να χρειάζεται να μιλήσει.
Ο Μαρινάκης εξομολογήθηκε ότι συγκινείται κάθε φορά που αναφέρεται στη γιαγιά του, καθώς εκείνη έδειχνε ιδιαίτερη αδυναμία στα εγγόνια της. Όπως τόνισε, πολλοί άνθρωποι με παρόμοιο χαρακτήρα βρέθηκαν στον δρόμο του όταν ήταν φοιτητής, όπως σπιτονοικοκυρές και κυρίες που διατηρούσαν εστιατόρια όπου εκείνος πήγαινε να φάει, και οι οποίες τον αντιμετώπιζαν σαν παιδί τους. Ο ίδιος ανέφερε ότι έχει συναντήσει φιλόξενους ανθρώπους σε όλη του τη ζωή, ωστόσο η φιλοξενία των Μικρασιατών και των Ποντίων προσφύγων δεν συγκρίνεται, όπως είπε, με καμία άλλη φιλοξενία που έχει γνωρίσει.
Το μάθημα ζωής πίσω από τον ξεριζωμό
Στη συνέντευξή του, ο Παύλος Μαρινάκης εξήγησε ότι το βασικό που κατάφερε η γιαγιά του ήταν να τους μάθει να εκτιμούν όσα είχαν. Η Αφρούλα έκανε συνεχώς αναφορά στον πατέρα της, τον οποίο τα εγγόνια δεν πρόλαβαν να γνωρίσουν, υπενθυμίζοντάς τους ότι όσα είχαν εκείνοι ήταν όνειρο ζωής για τους προγόνους της. Όπως περιέγραψε, οι πρόσφυγες ξεριζώθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες και τίποτα δεν ήταν δεδομένο για εκείνους, ούτε το σπίτι, ούτε το φαγητό, ούτε ακόμη και η ασφάλεια όταν ξυπνούσαν το πρωί. Η γιαγιά Αφρούλα, όπως ανέφερε ο εγγονός της, επαναλάμβανε αυτά τα μηνύματα ώστε να μη θεωρούν τίποτα δεδομένο στη ζωή τους.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σημείωσε ότι η γιαγιά του απέφευγε να σοκάρει τα εγγόνια της με άμεσες αναφορές στο έγκλημα της γενοκτονίας όσο ήταν μικρά. Αντίθετα, μέσα από τις διηγήσεις της, τους περνούσε μηνύματα με τρόπο στοχευμένο, ώστε να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι και όχι θυμωμένοι άνθρωποι. Όπως ανέφερε ο Μαρινάκης, μόνο χρόνια αργότερα, όταν πια είχε μεγαλώσει, κατάλαβε πλήρως το μέγεθος του εγκλήματος που είχε βιώσει η οικογένειά του, αλλά και τη σοφία με την οποία η γιαγιά του είχε επιλέξει να το μεταδώσει σε αυτόν. Στόχος της, όπως εξήγησε ο ίδιος, ήταν να μάθει να σέβεται τη γυναίκα του, τους φίλους του, την οικογένειά του και τον κόσμο μέσα στον οποίο ζει και εργάζεται. Η μαρτυρία του Παύλου Μαρινάκη για τη γιαγιά Αφρούλα αποτύπωσε με προσωπικό τρόπο την εμπειρία μιας ολόκληρης γενιάς προσφύγων από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο.
