Η Έμμα Όρμπαχ, απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, άφησε την πόλη της το 1994 και έκτοτε ακολούθησε έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο ζωής. Από το 1999 ζει στην Ουαλία, σε ένα σπίτι από λάσπη που έχτισε η ίδια με τα χέρια της, χωρίς ρεύμα και τρεχούμενο νερό. Η ιστορία της ξεχωρίζει ακριβώς επειδή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το ακαδημαϊκό της υπόβαθρο.
Το σπίτι από λάσπη στην καρδιά της Ουαλίας
Το σπίτι της Έμμα Όρμπαχ δεν είναι συμβατική κατοικία. Είναι φτιαγμένο από λάσπη, άχυρο και κοπριά, υλικά που η ίδια επέλεξε και επεξεργάστηκε προκειμένου να χτίσει έναν χώρο πλήρως συνδεδεμένο με τη φύση. Στο εσωτερικό δεν υπάρχει ούτε ηλεκτρικό ρεύμα ούτε τρεχούμενο νερό, στοιχεία που για τους περισσότερους θεωρούνται δεδομένα στην καθημερινότητα. Για να εξασφαλίσει νερό, η Έμμα Όρμπαχ περπατά μέχρι ένα κοντινό ρυάκι, μια διαδικασία που έχει γίνει μέρος της καθημερινής της ρουτίνας από το 1999.
Η ζωή της δεν περιορίζεται στη στέγαση. Καλλιεργεί η ίδια τα τρόφιμα που καταναλώνει και φροντίζει ζώα, κλείνοντας έτσι έναν κύκλο αυτάρκειας που θυμίζει παλαιότερες μορφές αγροτικής ζωής. Κάθε πτυχή της καθημερινότητάς της, από τη διατροφή μέχρι τη θέρμανση και τη φροντίδα του σπιτιού, βασίζεται σε χειρωνακτική εργασία και σε πόρους που αντλεί απευθείας από το περιβάλλον γύρω της. Το σπίτι από λάσπη στην Ουαλία αποτελεί έτσι όχι απλώς μια κατοικία, αλλά έναν ολόκληρο τρόπο ζωής.
Μια συνειδητή επιλογή, όχι ανάγκη
Αυτό που κάνει την ιστορία της Έμμα Όρμπαχ ιδιαίτερη είναι το γεγονός ότι η απόφασή της δεν προέκυψε από έλλειψη εναλλακτικών. Ως απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, είχε μπροστά της ευκαιρίες που θα μπορούσε να προσφέρει μια από τις πιο αναγνωρισμένες πανεπιστημιακές εκπαιδεύσεις στον κόσμο. Παρ’ όλα αυτά, επέλεξε συνειδητά να απομακρυνθεί από την αστική ζωή και να χτίσει μια καθημερινότητα χωρίς ρεύμα και νερό, βασισμένη στην αυτάρκεια και στη χειρωνακτική εργασία.
Η μετάβασή της από την πόλη στο σπίτι από λάσπη της Ουαλίας κράτησε μερικά χρόνια, καθώς άφησε την πόλη της το 1994 και εγκαταστάθηκε οριστικά στη νέα της κατοικία το 1999. Στο ενδιάμεσο διάστημα, φαίνεται πως ωρίμασε η απόφασή της να στραφεί σε έναν τρόπο ζωής θεμελιωδώς διαφορετικό από αυτόν που θα ανέμενε κανείς από ένα άτομο με τόσο ισχυρό ακαδημαϊκό προφίλ. Η επιλογή της συνεχίζει να αποτελεί παράδειγμα του πόσο διαφορετικά μπορεί να ερμηνεύσει κάποιος την έννοια της επιτυχίας και της ευτυχίας, πέρα από τα συμβατικά πρότυπα καριέρας και άνεσης.
